ေကာင္မေလးတေယာက္ ... ႀကီးမားတဲ့ ဧည့္ခန္းႀကီးထဲက အီတလီလုပ္ သားေရဆိုဖါ အနက္ေရာင္ႀကီးေပၚ ထိုင္ေနသည္။ သူမဆံပင္သည္ ပုခံုးအထိ ရွည္သည္။ နက္ေမွာင္ သန္စြမ္းတဲ့ ဆံပင္ေတြ၊ သူမ မ်က္ႏွာ ေဖြးေဖြးေလး၊ သူမ မ်က္လံုး ၀ိုင္းစက္စက္ေလးမ်ား၊ ေဆးမဆိုးဘဲ ရဲေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္း ေဖါင္းေဖါင္းအိေလး၊ ႏွာတန္ခြ်န္ခြ်န္လွလွေလး၊ ပိန္သည္ ထင္ရတဲ့ သြယ္လ်တဲ့ကိုယ္လံုးက အေကြ႕အေကာက္ အနိမ့္အေဖါင္းေတြနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ လိုအပ္တာေတြ ရွိေနသည္။ ဒါေတြ အားလံုး စုေပါင္းလိုက္ေတာ့ သူမသည္ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ေႂကြ႐ုပ္ကေလး တ႐ုပ္လိုဘဲ။
သူမသည္ အိုဗာတင္း ပူပူတခြက္လံုး ေသာက္လိုက္ၿပီး မၾကာခင္ မ်က္လံုးေတြ ေလးလာသည္။ အိပ္ခ်င္လာသည္။ ဧည့္ခန္းက ဆိုဖါမွာ တီဗီြထိုင္ၾကည့္ေနရာက မိမိ အိပ္ခန္းထဲကုိ သြားအိပ္ေတာ့မည္ လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိဆဲ ...
“ဒီမွာ .. ဆူးခက္ .. နင္ဟာ ဆူးခက္ နံမည္ခံၿပီး ဒို႔အဖြဲ႔ထဲကို ထိုးေဖါက္ ၀င္လာတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးက မူမူ ဆိုတာ ဒို႔သိၿပီးၿပီ .. ဒို႔မွာ နင္တို႔ ေထာက္လွမ္းေရးေတြထဲကို ထိုးေဖါက္သတင္းယူႏိုင္တဲ့ အဆက္အသြယ္ေတြ ရွိေနတယ္..”
အန္တီပင္စီက ႐ုတ္တရက္ႀကီး ေျပာလိုက္လို႔ မူမူ မ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀သြားသည္။ သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္ဆီကို လက္ေရာက္သြားသည္။ အန္တီပင္စီက ရယ္ေမာ ေနသည္။
“ ဒီမယ္..မူမူ. ..မင္းေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ေသနတ္ကို ဒို႔သိမ္းလိုက္ၿပီးၿပီ ..မင္း ..ေနာက္က်သြားၿပီ ..မင္း မ်က္လံုးေတြ ေလးလာၿပီ..မင္း ..မၾကာခင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိမ့္မယ္ ..မင္းေသာက္တဲ့ အထဲ ဒို႔ ေဆးခပ္ထားၿပီးၿပီ ..ဒို႔ကို လူလည္က်လို႔ မရဘူးကြ ..ေဟ့ ..ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ဘယ္မွာလဲ ..ေခၚစမ္း ..”
မူမူ ေခါင္းထဲမွာ အေျပးအလႊား စဥ္းစားေနသည္ ..။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ...။ ဘယ္လို လြတ္ေအာင္ ေျပးမလဲ။ သူ႔ ဌာနအႀကီးအကဲက ဒီ စစ္ဆင္ေရးဟာ သူ တေယာက္ထဲ သိတဲ့ကိစၥလို႔ မူမူကို တာ၀န္ေပးတံုးက ေျပာသည္။ ဘယ္လို သူတို႔ သိသြားလဲ။ မူမူ မ်က္စိေတြ တကယ္ဘဲ ေလးလာသည္။ ဒါေၾကာင့္ အန္တီပင္စီ သေဘာေကာင္းလွခ်ည္လားလို႔ စဥ္းစားေနတာ။ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ..အိုဗာတင္းေတြ ေဖ်ာ္တိုက္ေနလို႔။ မူမူ ေဆးမိသြားၿပီ။ အန္တီပင္စီ ေခၚခိုင္းတဲ့ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ေရာက္လာသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ...မူမူ ဆီကို တလွမ္းခ်င္း တိုးကပ္လာသည္။ အန္တီပင္စီက “ ဒို႔အဖြဲ႔ကို ေပါ့ေသးေသးထင္ၿပီး ..ေတေလမေလး အေယာင္ေဆာင္ၿပီး လာ ေထာက္လွမ္းတဲ့ ဆူးခက္ အမည္ခံ မူမူကို သခၤန္းစာ ေပးလိုက္စမ္း..ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ..” လို႔ ေျပာေတာ့ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳက ပုခံုးတြန္႔ျပၿပီး ..
“ စိတ္ခ်..အန္တီပင္စီ ..က်ေနာ္ သခၤန္းစာ ေပးၿပီးရင္ ..နယ္စပ္မွာ ေရာင္းစားလိုက္မယ္ . .” လို႔ ျပန္ေျပာၿပီး မူမူရဲ႕ လက္ေမာင္းကို ဆုတ္ကိုင္ကာ အေနာက္ဘက္ကို ဆြဲေခၚေလသည္။
မူမူ ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေအာင္ မူးေ၀ေနသည္။ ႐ုန္းကန္ ခုခံႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ေခၚရာကို မလိုက္ခ်င္ဘဲနဲ႔ လိုက္ပါေနရသည္။ အခန္းတခုထဲကို ေရာက္သြားသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ...မူမူ႕ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ပူးၿပီး အနက္ေရာင္ လည္စည္းတခုနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္သည္။ မူမူ ..ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ သိတခ်က္ မသိတခ်က္ မူးေ၀ေနသည္။ ပူးတုတ္ထားတဲ့ သူမ လက္ႏွစ္ဘက္ကို နံရံအျမင့္က ဂ်ိတ္တခုမွာ ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ျပန္သည္။
“မင္းေလး ကကိုယ္လံုးေတာ္ေတာ္ မိုက္တာဘဲကြ ..”
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳက နံရံကို မ်က္ႏွာမူၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ ပူးေျမႇာက္ၿပီး ခ်ည္တုတ္ထားလို႔ ..တင္ပါးေတြ အေနာက္စြင့္သလို ျဖစ္ေနရတဲ့ မူမူ႕ရဲ႕ကိုယ္လံုးကို စူးစူး၀ါး၀ါး ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္႐ံုမကဘဲ အေနာက္ကို စြင့္ထြက္ေနတဲ့ သူမ တင္စိုင္ေတြကို ဖ်န္းကနဲ ဖ်န္းကနဲ လက္၀ါးနဲ႔ ႐ိုက္ေလသည္။ ျဖဴေဖြးလြန္းတဲ့ တင္သားအိအိမ်ား..လက္၀ါးႀကီးနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္တာေၾကာင့္ နီရဲသြားၾကသည္။
“ေတာက္ ..ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဖင္ ..မင္း ..အပ်ိဳစစ္စစ္လား ...”
မူမူ ..မေျဖ။ မေျဖခ်င္လို႔ မဟုတ္။ ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ အရာရာ ေလးပင္ေနသည္။ ပါးစပ္လဲ ဖြင့္လို႔ ဟလို႔ မရ။ “ ေမးေနတယ္..ေျဖေလ ..မင္း..အပ်ိဳလား .. မင္း ေယာက်ၤားနဲ႔ လုပ္ၿပီးၿပီလား … .”
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳက တဖ်န္းဖ်န္းနဲ႔ ႐ိုက္ျပန္သည္။ ေျပေလ်ာ့ကာ ကြ်တ္လုလု ထမိန္ကို ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ဆြဲခြ်တ္ပစ္လိုက္သည္ . .။ ပင္တီိေလးက ေဟာင္းႏြမ္းၿပီး ပါးေနေတာ့ တင္အိအိေတြက အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။
“ေျဖေလ ..မင္း အပ်ိဳဳလား..”
မူမူ ေခါင္းၿငိမ့္ၿပသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ..က်န္ရွိေနေသာ အတြင္းခံ ပင္တီေလးကို ဆြဲခြ်တ္သည္။ မူမူ႕ ေအာက္ပိုင္း တခုလံုး အ၀တ္မဲ့သြားသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳသည္ လွလြန္းေသာ မူမူရဲ႕ တင္ပါးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ
တပ္မက္စြာနဲ႔ၾကည့္ၿပီး တင္ပါးမ်ား ေအာက္ကို လက္ႏွိဳက္ၿပီး မူမူရဲ႕ အဂၤါစပ္္ႀကီးကိုကိုင္သည္။ အံုေဖါင္းေဖါင္းကို ပြတ္ေနသည္။ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အတြင္းကို ႏွိဳက္သည္။ “ အာ့ … . ”
မူမူ႕ ပါးစပ္ေလး ဆီက ညည္းသံေလး ေပၚထြက္လာသည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ … . သူ႔ေဘာင္းဘီကို ခြ်တ္သည္။
မူမူရဲ႕စြင့္ကား ျပည့္တင္းေသာ တင္ေတြက တင္းလံုးေနသည္။ သူမ တင္ပါးလွလွေတြကို စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ တံေတြးကို ၈ြတ္ကနဲ ၿမိဳခ်လိုက္သည္။ အင္း..ဖင္ေတြ လွလြန္းလို႔။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို ဆက္ခြ်တ္သည္။ အေမႊးမဲမဲ လိန္ေကာက္ေကာက္ေတြၾကားက သူ႔လိင္တန္ႀကီးသည္ သံေခ်းတက္ေနတဲ့ သံပိုက္လံုးႀကီး တေခ်ာင္းလိုဘဲ မဲမဲ တုတ္တုတ္ႀကီး ေထာင္ေနသည္။
မူမူ စိတ္ေတြ အရမ္း တုန္လႈပ္ေနသည္။ မိန္းမသား တန္မဲ့ လူဆိုးဂိုဏ္းထဲကကို အသြင္ယူ ထိုးေဖါက္ ၀င္ေရာက္ၿပီး ေထာက္လွမ္းတယ္ ဆိုကထဲက ဒါမ်ိဳးေတြ တေန႔ႀကံဳလာႏိုင္တယ္ ဆိုတာ မူမူ ထည့္တြက္ထားၿပီးသား။ အခုေတာ့ ႀကံဳလာရၿပီ။ ဘုရာ...ဘုရား...။ ငါ့ကို သူ႔ဟာႀကီးနဲ႔ လုပ္ေတာ့မယ္ … . ။
မူမူ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို သူ႔ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ တြန္းေရႊ႕ ကားေစေတာ့ မူမူ႕ တင္ပါးေတြ ၾကားက ေဖါင္းမုိ႔
တဲ့ အဂၤါစပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳရဲ႕ လိင္တန္ႀကီး ဆတ္ကနဲ လႈပ္သြားသည္။
မူမူ ..မူးေ၀ကာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳသည္ သူ႔လက္ခုပ္ထဲကို တံေတြးမ်ား ေထြးထည့္ၿပီး
သူ႔လိင္တန္ထိပ္ပိုင္းကို သုတ္လိမ္းသည္။
မူမူရဲ႕ တင္သားအိအိေတြကို သူ႔ဘယ္လက္နဲ႔ ၿဖဲကာ ညာလက္နဲ႔သူ႔လိင္တန္ကို အရင္းကေနဆုတ္ကိုင္ၿပီး ..အဂၤါစပ္ထဲကို ထိုးသြင္းသည္။
“ အား....အင္.......အား........”
မူးေ၀ၿပီး ေျခေတြလက္ေတြ ထံုေလးၿပီး ..မ႐ုန္းႏိုင္..မေျပးႏိုင္ ျဖစ္ေနေပမဲ့ သူ႔ကို ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ဆိုတဲ့ ေကာင္ အတင္း လုပ္ေန
တယ္ ဆိုတာေတာ့ မူမူ သိေနသည္။ သူမ အဂၤါစပ္ထဲကို မဆန္႔မၿပဲ..အတင္းႀကီး ထိုးသြင္းေနလို႔ နာက်င္
တဲ့ ေ၀ဒနာေၾကာင့္ ဆတ္ဆတ္ခါေနသည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳသည္ ရက္ရက္စက္စက္..အတင္းႀကီး ထိုးသြင္း ေနသည္။ မူမူရဲ႕ ခါးေလးကို ဆုတ္ကိုင္ၿပီး ..ထိုးေဆာင့္
ေနသည္။ မူမူက ေအာ္ေတာ့ ၾကမ္းျပင္မွာ က်ေနေသာ သူမရဲ႕ ပင္တီေဘာင္းဘီေလးကို ေကာက္ၿပီး သူမ
ပါးစပ္ထဲကို ထိုးထည့္သည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အင္းကနဲအင္းကနဲ အားယူ ကာ မူမူ႕ကို ေဆာင့္ထည့္ေနသည္။
ေလာကငရဲ ဆိုတာ ဒါဘဲ ျဖစ္မည္ လို႔ မူမူ ေတြးသည္။ နာက်င္မႈက ဆိုး၀ါးလွသည္။ အဂၤါစပ္ အတြင္းသားမ်ား ပြန္းပဲ့ကုန္ၿပီ.ထင္တာဘဲ..။
“ အင္း....အင္း...အင္း .......”
မညႇာမတာ သူ ေဆာင့္ထိုးထည့္ေနသည္။
သူ႔လက္ေတြက မူမူရဲ႕ ရင္စိုင္အိအိေတြကို ဖ်စ္ညႇွစ္ထားသည္။
အင္းကနဲ..အင္းကနဲ အားယူယူၿပီး..မူမူ႕ကို သူ ထိုးေဆာင့္ေနသည္။ နာက်င္မႈေတြက ဆိုး၀ါးလွသည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳရဲ႕ ပံုမွန္ထက္ ႀကီးမား ေသာ လိင္ေခ်ာင္း တုတ္တုတ္ႀကီးသည္ အတင္းႀကီး ၀င္ထြက္ေနသည္။ က်ပ္တည္း
လွေသာ မူမူရဲ႕ အပ်ိဳစစ္စစ္ အဂၤါစပ္ေလး ေၾကာင့္ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ.. သည္ ခဏအတြင္းမွာဘဲၿပီးသြားသည္။ သုတ္ေရေတြ
တပံုႀကီး မူမူ႕ အဂၤါစပ္အတြင္း ပန္းထုတ္လိုက္ၿပီး ...မူမူ႕ ရင္သားစိုင္ေတြကို ဆြဲကိုင္ကာ ..ေတာ႐ိုင္းသတၱ၀ါ တေကာင္လိုဘဲ
ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳရဲ႕ ေအာ္သံႀကီးကို သူမ အခန္းက ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားလိုက္ေသာ အန္တီပင္စီသည္ သူ႔ေကာင္ေတာ့ အသြင္ယူ
တဲ့ မူမူကို ၀ါးလို႔ ေကာင္းေနၿပီ လို႔ သိလိုက္သည္။ အင္း ..တကယ္ေတာ့ ..ေ၀မွိဳင္းညိဳသည္ တဏွာေပမကို တ
စိုက္မတ္မတ္ လိုက္စားခဲ့႐ံုမက သူ႔ လိင္တန္ကို ..ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ခြဲစိတ္ၿပီး ျပဳျပင္ထားသည္ကို အတြင္းသိ အန္တီပင္စီ က
အားလံုး သိေနခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူတို႔ အဖြဲ႔ကို လာဖ်က္ဖို႔ အတြင္း လွိဳက္စားဖို႔ ႀကံတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးမ
မူမူကို ပညာေပး ဆံုးမဖို႔ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳကို တာ၀န္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ေပသည္။
မူမူ ၾကမ္းျပင္မွာ ေခြေခြေလး လဲေနသည္။ အ၀တ္အစား မရွိလို႔ သူမရဲ႕ မိေမြးဖေမြးတိုင္း အလွအပေတြက အရွိကို အရွိအတိုင္း ေတြ႔ျမင္ေနရသည္ ..။ စြင့္ကားေသာ တင္သားျဖဴျဖဴမ်ားသည္ ေစာေစာက ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အႀကိမ္ႀကိမ္
က်င့္ႀကံခဲ့ၿပီး..ထုတ္လႊတ္ထားေသာ သုတ္ေရမ်ား ေပက်ံေနသည္။
ေနအုပ္စိန္ ေရာက္လာသည္။ အန္တီပင္စီက မင္းအလွည့္..ေထာက္လွမ္းေရးမကို ပညာေပး ဆံုးမလိုက္စမ္း ဆိုလို႔
လာၾကည့္သည္။ ဒီ ေကာင္မ သူတို႔ အဖြဲ႔ထဲကို ဆူးခက္ ဆိုတဲ့ နံမည္နဲ႔ ၀င္လာစကထဲက ေနအုပ္စိန္ သူမကို
သတိထားမိေနခဲ့သည္။ ရင္မုိ႔မုိ႔ ခါးသိမ္သိမ္နဲ႔ ေကာ့ေနတဲ့ တင္စိုင္လွလွေတြကို သူ အာသာ ငန္းငန္း ၾကည့္ကာ
ျပစ္မွားခဲ့ဘူးသည္။ အခု ဒီေကာင္မက သူတို႔ကို လာေထာက္လွမ္းတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးမ ျဖစ္ေနသည္။ စိတ္
ႀကိဳက္ လုပ္ႏိုင္ခြင့္ ရွိသည္ ဆိုေတာ့ ေနအုပ္စိန္ အရမ္း သေဘာက်တာေပါ့။ ပြတာဘဲ။
မူမူ ရွိေနတဲ့ အခန္းကို သူ လာ၀င္ၾကည့္ေတာ့ မူမူ ေခြေခြေလး လဲေနၿပီး ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ လက္ခ်က္နဲ႔ ညစ္ေပ
ေနသည္။ သူမ လက္ႏွစ္ဘက္ က္ု ပူးကာ တုတ္ေႏွာင္ထားဆဲ ျဖစ္သည္။ ေနအုပ္စိန္ မူမူကို ဆြဲထူလိုက္သည္။ မူမူ..မူးေမာ္ေနဆဲ။ ခါးေလးကေန ဆြဲဖက္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေခၚခဲ့သည္။ မူမူ မတ္တပ္ မရပ္ႏိုင္
..။ ေရတိုင္ကီ နေဘးမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ထိုင္ၿပီး ေခါင္းက ေရတိုင္ကီကို မွီထားသည္။
ေနအုပ္စိန္ မူမူ ေပၚကို ေရခြက္နဲ႔ ေရေတြ ခပ္ၿပီး ေလာင္းခ်သည္။ ေအးလြန္းေသာ ေရေၾကာင့္ မူမူ တုန္ခါ
သြားသည္။
လက္ေတြကို တုတ္ထားလို႔ ဒီေကာင္မ သူမဖါသာ ပြတ္သပ္ေဆးေၾကာ လို႔ မရဘူး။ ေနအုပ္စိန္ သူ႔ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲက
ခလုပ္ဓါးကို ထုတ္ၿပီး ေျဖာင္းကနဲ ဖြင့္ၿပီး ခ်ည္ေႏွာင္ထားတာကို ျဖတ္ေပးလိုက္သည္။ ေရတိုင္ကီ ေဘး တန္းေပၚက
ဆပ္ျပာတံုးကို မူမူ ေရွ႕ ပစ္ခ်ေပးသည္။
“ဆပ္ျပာနဲ႔ မင္း တကိုယ္လံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ပြတ္တိုက္ၿပီး ေဆးစမ္း ..ဟိုေခြးသူေတာင္းစား ..လုပ္သြားတာ ညစ္ပတ္
စုတ္ျပတ္သြားတယ္ . .”
မူမူ ဆပ္ျပာတံုး ကုိ ေကာက္ယူ ကာ သူမကိုယ္ေတြကို ပြတ္တိုက္သည္။ ေနအုပ္စိန္..သူမကို ေက်ာခိုင္းၿပီး အိတ္
ထဲက ၅သံုးလံုး စီးကရက္ဘူးကို ထုတ္..စီးကရက္ တလိပ္ကို ထုတ္ၿပီး မီးညႇိကာ ေသာက္သည္။
ဒါ ေနအုပ္စိန္ရဲ႕ မဟာ အမွား။
ေဆးမိလို႔ မူးေ၀ေနတဲ့ မူမူကို ေလ်ာ့တြက္တာ သူ အမွားႀကီး မွားသြားသည္။ မူမူသည္ ေရေအးေတြ
အေလာင္းခံရလို႔ အမူးေျပလာသည္။ ေဆး တန္ခိုး ၿပယ္စ ျပဳေနၿပီ။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အတင္း က်င့္ထားလို႔ သူမ ေပါင္
ၾကားေနရာက အလြန္အမင္း နာက်င္ ေနတာ တခုဘဲ။ အဂၤါစပ္ အတြင္းထဲက မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္ေနသည္။
အတြင္းသားႏုႏုေလးမ်ား ..စုတ္ျပတ္ ေပါက္ၿပဲ ကုန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕ .။
ေထာက္လွမ္းေရးမွဴး တေယာက္မုိ႔ မူမူသည္ကိုယ္ခံပညာရပ္ေတြကို စနစ္တက် ႏွစ္ေတြလေတြနဲ႔ ခ်ီၿပီး ေလ့က်င့္ထားခဲ့ သူ မုိ႔ သူမကို ေက်ာေပးကာ ေပါ့ေပါ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနေနေသာ ေနအုပ္စိန္ကို ႐ုတ္တရက္ႀကီး ထ တိုက္ခိုက္ေလသည္ ..။ ေနအုပ္စိန္လဲ မိန္းမ ကလဲ ျဖစ္ ေဆးကလဲ မိေန...မုဒိန္းလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ အက်င့္ခဲထားရသည္ ဆိုၿပီး အထင္အျမင္ေသး ..ေလ်ာ့တြက္ထားခဲ့ တာ။
ေနအုပ္စိန္ မူမူရဲ႕ တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ သံမံတလင္း ၾကမ္းေပၚကို ဒူးေထာက္ရက္ က်သြားသည္။ သူ႔ခါးၾကားမွ
ေသနတ္ မူမူ လက္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ။ “ေျဖာင္း” ကနဲ ေနအုပ္စိန္ရဲ႕ ေခါင္းကို ေသနတ္ေျပာင္းနဲ႔ ႐ိုက္ခ်လိုက္သည္။ ေနအုပ္စိန္ လဲက်အသြား...မူမူ ဆင့္ကာဆင့္ကာ ကန္သည္။
ေနအုပ္စိန္ မလႈပ္ေတာ့..။
မူမူကိုယ္တံုးလံုးႀကီး ျဖစ္ေနဆဲ။ သူမ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ရွာေဖြ ၾကည့္သည္။ ေရခ်ိဳးခန္းအတြင္း .. ေလ်ာ္
ဖြတ္ၿပီး လွမ္းထားတဲ့ ေျပာက္ၾကားပံုဖ်က္ ယူနီေဖါင္း ေဘာင္းဘီနဲ႔ တီရွပ္ အနက္ေရာင္ တထည္ကို ေတြ႔သည္။ သူမ
နဲ႔ နဲနဲ ႀကီးေနေပမဲ့ ေကာက္၀တ္ခါ ေနအုပ္စိန္ ခါးက ခါးပတ္ကို ဆြဲျဖဳတ္ခါ သူမခါးမွာ ပတ္လိုက္သည္။
ေရခ်ိဳးခန္း ျပဴတင္းေပါက္မွာ သံတိုင္ မရွိ။ အျပင္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပီး လူလစ္တာနဲ႔ အျပင္ကို ေက်ာ္ဆင္းလိုက္သည္။ ေျပးၿပီ။ သူတို႔ စခန္း အျဖစ္ သံုးေနတဲ့ တိုက္အိုႀကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္က ၀ါး႐ံုပင္ေတာ စိမ္းစိမ္းေတြ ဆီကို မူမူ ..ေျပးၿပီ။ ၀ါးေတာစပ္ကို ေရာက္ေတာ့ တိုက္အိုႀကီး ဆီက ေအာ္ဟစ္သံေတြ ၾကားရသည္ ..။
သူ လြတ္ေျပးတာကို သိသြားၾကၿပီ ...။
အတြဲလိုက္ ပစ္ခတ္လိုက္တဲ့ ေမာင္းျပန္ေသနတ္သံေတြ ဆူညံသြားသည္။ သူမ ေဘးက ၀ါးပင္မ်ားကို တေျဖာင္းေျဖာင္း က်ည္မ်ားထိမွန္ကာ ၀ါးပင္မ်ား က်ိဳးပဲ့ကုန္သည္။ က်ည္ဆံမ်ားက ပ်ားပိတံုးေကာင္မ်ားလို..တ၀ီး၀ီး သူမ. နေဘးက ျဖတ္သန္းေနသည္။ကိုယ္ကိုကိုင္းညႊတ္ၿပီး ေၿမြလိန္ေၿမြေကာက္ ေကြ႕ပတ္ၿပီး ေျပးသည္။ အေနာက္က ရန္သူမ်ား ..လိုက္ရင္း ..တေထာင္းေထာင္း ပစ္ခတ္ေနသည္။ ပင္စည္ တုတ္တုတ္ သစ္ပင္တပင္မွာ ခဏ အကာအကြယ္ယူလိုက္ၿပီး ေနအုပ္စိန္ ဆီက ရလာတဲ့ ပစၥတိုေသနတ္နဲ႔ သူ႔ေနာက္ကို ေျပးလိုက္လာတဲ့ ရန္သူေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ရြယ္ကာ ပစ္သည္။ ဒုန္းကနဲ..ဒုန္းကနဲ ပြိဳင့္ ၄၅ က်ည္ဆံမ်ား.. ခုန္ထြက္သြားၾကၿပီး ေရွ႕ဆံုးက ရန္သူ
ႏွစ္ေယာက္ကို ထိမွန္သြားသည္။ ရန္သူမ်ားသည္ သူမမွာ လက္နက္ပါသြားတာကို သိပံုမရဘဲ. .ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေျပးလိုက္လာၾကပံုရသည္....။ က်န္ ရန္သူမ်ား အခုမွ သစ္ပင္မ်ား ေနာက္ကို အကာအကြယ္ ယူလိုက္ၾကသည္။
ဆက္ေျပးသည္။ ရန္သူမ်ား ပစ္ခတ္ရင္း ဆက္လိုက္လာၾကျပန္သည္။
ဒီ စခန္းကို သူမ စေရာက္ထဲက စခန္းတည္ေနရာကို ေလ့လာထားခဲ့သည္။ ဒါသူတို႔ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႔၀င္ေတြ လုပ္ေနက် အလုပ္တခုဘဲမုိ႔။ သူမ ဦးတည္ေျပးေနတဲ့ဘက္မွာ ကားလမ္း ရွိသည္ ..။ ဒီေတာင္ကုန္းေလး ေက်ာ္ရင္ ေရာက္ၿပီ။ အေနာက္က ရန္သူေတြ ေစာေစာကေလာက္ ေပၚေပၚထင္ထင္ႀကီး မလိုက္ရဲေတာ့..။ သူမမွာ လက္နက္ရွိေၾကာင္း သိသြားသလို သူတို႔ လူႏွစ္ေယာက္ကိုလဲ မွန္ေအာင္ ပစ္ျပခဲ့သည္ မဟုတ္လား။
ေတာင္ကုန္းေပၚကို အားတင္းၿပီး ေျပးတက္သည္။ အေနာက္က လွမ္းပစ္ေပမဲ့ ထိေရာက္မႈ မရွိ။ ေတာင္ကုန္းရဲ႕ ဟိုဘက္ ဆင္ေျခေလ်ာကို ေရာက္ေတာ့ သူမ အသားကုန္ ေျခကုန္ေျပးၿပီ။ ခလုပ္တိုက္ၿပီး ဒလိမ့္ေခါက္ေကြးက်သည္။ လူးလဲထကာ ဆက္ေျပးသည္။ ေဟာ။ ေရွ႕မွာ ကားလမ္း။ ပစၥတိုေသနတ္ကို ေက်ာမွာ ထိုးလိုက္သည္။ ဘုရားမလို႔ ကားတစီးစီး လာပါေစ။
ခုထိေတာ့ ဘာကားမွ မေတြ႔ေသး .။ ေနာက္က ရန္သူ ဆီက ပစ္ခတ္သံ မၾကားေသး။ ကားလမ္းအတိုင္း သူမ ေျပးေနသည္။ အခုအခ်ိန္ အေနာက္က ရန္သူသာ မွီလာၿပီး ပစ္ခတ္မယ္ ဆိုရင္..အကာအကြယ္ မရွိ ထင္းထင္းႀကီး မုိ႔ သူမ မလြယ္ ...။ ဟင္ ...ကားသံလိုလို ၾကားသည္.။
သူမ ေနာက္ေက်ာဘက္က ျဖစ္သည္။ ေဟာ ...ဟာ..ဟုတ္သည္။ ကုန္ကားႀကီး တစီး ...။ ကုန္းတက္ႀကီးမုိ႔ တၿဗီးၿဗီး အတင္းႀကီး ႐ုန္းၿပီး တက္လာသည္။ အီဆူးဇူး ေခါင္းတို ကုန္ကားႀကီး ..တေျဖးေျဖး နီးလာသည္။ အနီး ေရာက္ မလာခင္ အေ၀းႀကီးထဲက လက္တားလိုက္သည္။ ကားႀကီးသည္ အရွိန္နဲ႔ လာေနသည္ ...။ “ေဟး....ေဟး......”
သူမ ေအာ္ဟစ္ခါ တားသည္ ...။ လက္ ေ၀ွ႕ရမ္းၿပသည္။ ကားႀကီးသည္ သူမကို ေက်ာ္ျဖတ္ခါ ေမာင္းသြားသည္။ သူမ ေအာ္ဟစ္ၿပီး လက္ၿပကာ အေနာက္က ေျပးလိုက္သည္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့...ေတာစပ္မွာ အေနာက္က လိုက္ေနတဲ့ ရန္သူမ်ားကို စေတြ႔ေနရၿပီ ..ဟာ..ေသာက္ဂြဘဲ ...။
ရွဴး....ရွဴး...ဆိုၿပီး ကုန္ကားႀကီး ထိုးရပ္သြားသည္။ အို ...ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ မူမူ ကားႀကီးဆီကို ေျပးသြားသည္။ ကား ျပဴတင္းေပါက္က ကားသမားက ငံု႔ၾကည့္သည္။
“က်မကို ကယ္ပါရွင္ ..ဒုကၡ ေရာက္လာလို႔...”
ကားသမားက သူမကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ၿပီး ..“ ကဲ...တက္..တက္ ...” လို႔ ေခၚသည္ ...။
စိတ္သေဘာေကာင္းေသာ ကားဆရာေၾကာင့္ မူမူ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာရသည္။ သူ ဒီတာ၀န္ကို စၿပီး တာ၀န္ ေပးခံရတံုးက သူ႔ဌာန အႀကီးအကဲ ေျပာတာေတြကို ျပန္ၾကားေယာင္သည္။
“မူမူ ..မင္းကို အႏၲရာယ္ က်ေရာက္မွာ ဘာမွမပူနဲ႔..မင္းမွာ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ ေထာက္လွမ္းေရးသမား တေယာက္ back up ရွိမယ္ ..အနီးဆံုး ..ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ သူ ရွိေနမယ္ ..သူ႔ကို ဆက္သြယ္ဖို႔က … . ” ဆိုၿပီး ဆက္သြယ္ဖို႔ လိပ္စာ..ဖုန္းေတြ ေပးခဲ့သည္။ မူမူ ထို လိပ္စာ..ဖုန္းမ်ားနဲ႔ ဘက္ကပ္သမားကို ဆက္သြယ္သည္။ တခုမွ မရ။
ဒုတိယ အဆင့္ Plan B အေရးႀကံဳ အေရးေပၚထြက္ေပါက္ ( ဂယ္ေပါက္ ) အျဖစ္ သူမ သြားရန္ တိုက္ခန္းတခုရဲ႕ လိပ္စာကိုလဲ ေပးေသးသည္။ ဒီတိုက္ခန္းကို သူမ ေရာက္သြားသည္။ တိုက္ခန္းေသာ့ကို ဖြက္ထားတဲ့ ေနရာကိုလဲ ေျပာျပထားသည္။ သူမ အခု သြားၾကည့္ေတာ့ ေသာ့မရွိ။
ဟာ..ရက္စက္တယ္...။
ဘာမွလဲ ဆက္သြယ္လို႔မရ။ ႀကိဳတင္ စီမံထားတာေတြလဲ မဟုတ္ဘူး ျဖစ္ေနသည္ ...။
သူမမွာေတာ့ အသြင္ယူ under cover လုပ္ထားတာလဲ ..ဘြင္းဘြင္းႀကီး ေပၚသြားၿပီး ရန္သူရဲ႕ ရက္စက္စြာ မုဒိန္းက်င့္တာလဲ
ခံလိုက္ရသည္ ...။
ထိုစဥ္က သူတို႔ အႀကီးအကဲသည္ အေျပာက ၫြန္႔ေနသည္။ ထို တိုက္ခန္းမွာ အေရးေပၚသံုးဖို႔ ေငြမ်ား..သိန္းခ်ီၿပီး ထားရွိေၾကာင္း ..လက္နက္မ်ိဳးစံုလဲ ရွိေၾကာင္း ..ဖုန္း..ေဆး၀ါး ..အကုန္ သံုးလို႔ ရသည္ ...တဲ့။ သူတို႔ ..အေရးေပၚ ၀င္ေရာက္ ေနႏိုင္..ပုန္းႏိုင္ ေအာင္..လိုတာ ယူႏိုင္ေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ထားရွိတဲ့ စခန္းငယ္ေလး...တဲ့။ အခုေတာ့..ေသာ့လဲ မေတြ႔။
ရက္စက္တယ္။
မတရားဘူး။
တာ၀န္မေက်ဘူး ...။
ေဟာ...ကားတစီး ...သူမ ေရာက္ေနတဲ့ တိုက္ ေအာက္ကို ထိုးဆိုက္လာသည္။
အိုး..ရန္သူ။
သူ႔ကို ရန္သူမ်ား ေတြ႔သြားၿပီ။ သူရွိရာ တိုက္ေပၚကို ရန္သူတေယာက္က လက္ညႇိဳးထိုး ညႊန္ၿပေနသည္။
ေျပး....။ ေျပးေပအံုးေတာ့..မိမူမူ … . ။
အာဖရိက လြင္ျပင္ထဲမွာ သမင္ပ်ိဳမေလးကို ေခြးအ တအုပ္ လို္က္ဆြဲေနသလို မူမူ အေနာက္မွ ရန္သူတအုပ္ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လုိက္ေနသည္။ မူမူ ေျပးရင္း ..ဓါတ္ဆီဆိုင္မွာ ဓါတ္ဆီထည့္ၿပီးလို႔ ျပန္ထြက္ဖို႔ ကားေပၚတက္လိုက္တဲ့မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ကားထဲ ၀င္လိုက္သည္။
“ဟိတ္..ဘာလို႔ ကားထဲ ၀င္လာတာလဲ ...”
မူမူ ရဲ႕ ပံုစံက စုတ္ျပတ္ေသာ အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ ေပေရညစ္ပတ္ေနလို႔ မိန္းမက ေၾကာက္သြားပံုရသည္။
“ေမာင္း..ေမာင္း..ဒီေနရာက ျမန္ျမန္ ေမာင္းလိုက္ပါ … . ”
“ နင္ ..ဆင္း..ငါ့ကားေပၚက ဆင္း … . အခု ဆင္း ..”
ရန္သူေတြ ျမင္သြားၿပီး တအားေျပးလိုက္လာေနသည္။
မူမူ ေသနတ္ကို ခါးၾကားက ဆြဲထုတ္ၿပီး ကားေမာင္းသူ မိန္းမကို ခ်ိန္လိုက္သည္။
“ကဲ..ေမာင္းဆို ေမာင္း ..ေသသြားခ်င္လား ...”
ေသနတ္ကို ျမင္တာေတာင္ အင္တင္တင္နဲ႔ လုပ္ေနေသးသည္။ မူမူ ကားျပဴတင္းေပါက္ကေန ေျပးလာေနေသာ ရန္သူ တအုပ္ကို ပစ္လိုက္သည္။ ဒိန္းကနဲ..ဒိန္းကနဲ က်ယ္ေလာင္ေသာ ေသနတ္သံ မ်ား ၾကားေတာ့ မိန္းမသည္ ကားကို တရွိန္ထိုး ေမာင္းထြက္ လိုက္သည္။ ရန္သူအုပ္ထဲက တေယာက္ ေခြလဲက်သြားတာ ကားေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန မူမူ ေတြ႔လိုက္ရသည္။
“ဘယ္ကို ေမာင္းရမွာလဲ..”
“ ေမာင္းသာေမာင္း..ဒီေနရာနဲ႔ ေ၀းေလေကာင္းေလ ...”
ကားေမာင္းသူ မိန္းမ သူ႔ကို အကဲခတ္ေနတာကို မူမူ သတိထားမိသည္။
ေတာ္ေတာ္ ေ၀းေ၀း ေမာင္းခဲ့ၿပီး လမ္းဆံုလမ္းခြတခု ေရာက္ေတာ့...
“ဘယ္ဘက္ ေကြ႕လိုက္ ..”လို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။
သူ ေနာက္ထပ္တေနရာကို သြားမလို႔။ သူတို႔ေလာကမွာ အေရးေပၚ ဂယ္ေပါက္ေတြ ထားထားသည္။ တခုခု ေရွ႕မွာပိတ္ဆို႔ရင္ ထြက္ဖို႔ အေရးေပၚ ထြက္ေပါက္ ...ေပါ့။
“ ဟိုေရွ႕က ကြမ္းယာဆိုင္ေလး ေရွ႕မွာ ရပ္လိုက္ . .”
ကားရပ္သြားေတာ့ မူမူ ဆင္းသည္။
“စိတ္မရွိနဲ႔..ရွင့္ကို ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္တာ ..အေရးေပၚျဖစ္ေနလို႔ ...ကဲ..သြားေတာ့ ..ေက်းဇူးဘဲ ...”
တိုက္အိုႀကီးေပၚကို တက္ခဲ့သည္။
ေလွခါးက က်ဥ္းေျမာင္းၿပီး အနံ႔အသက္က မေကာင္း။
အေပၚထပ္ ေရာက္ေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ အခန္းႏွစ္ခန္းကို ေတြ႔ရသည္။ ဘယ္ဘက္ အခန္းေရွ႕က ေျခသုတ္ဖံု ဂံုနီအိတ္စကို လွန္ဖယ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေသာ့တေခ်ာင္း ေတြ႔ၿပီ။
အင္း...ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ဒီတခု အဆင္ေျပလို႔။
ေသာ့ဖြင့္လို႔ရသည္။ အခန္းထဲ ၀င္..တံခါးျပန္ပိတ္ .မီးဖြင့္ေတာ့..သံမဏိ ဘီဒိုႀကီး တလံုးကို ေတြ႔သည္။ ဆြဲဖြင့္
ၾကည့္ေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားသည္ မုိ႔ ေသာ့ရွာရျပန္သည္ ...။
ဘီဒိုႀကီး အေပၚကို ေျခဖ်ားေထာက္ခါ စမ္းသည္။ ေသာ့ေတြ႔ၿပီ။
ဘီဒိုထဲ မွာ...အေရးေပၚလိုမဲ့ဟာေတြ ရွိေနသည္။ အားသြင္းၿပီးသား ဆဲလ္ဖုန္းတလံုး ..အူဇီစက္ေသနတ္နဲ႔ က်ည္ကပ္..၉မမ ပစၥတိုလ္တလက္နဲ႔ က်ည္ကပ္အပိုကို ယူသည္..။ ေနာက္ၿပီး ..ေငြစကၠဴတထုတ္ ..ယူလိုက္သည္။
အင္း...မိိန္းမ၀တ္ အ၀တ္အစား တခ်ိဳ႕လဲ ရွိေနသည္။ အေနာက္ဘက္မွာ ေရခ်ိဳးခန္း ရွိေနသည္။ ေရလဲ
လာသည္။ ေရ တ၀ ခ်ိဳးလိုက္သည္။ မိမိရဲ႕ အဂၤါစပ္နဲ႔ စအိုေပါက္ေတြက နာက်င္ က်ိမ္းစပ္ေနဆဲ။
ဒီ နာက်င္မႈေတြ ေၾကာင့္ ရန္သူေတြ အေပၚကို လက္စားေျခလိုစိတ္ေတြ ျပင္းထန္ေနသလို မိမိရဲ႕ ဌာနအႀကီးအကဲအေပၚ စိတ္နာမုန္းတီးမႈေတြ ႀကီးမားေနသည္ ...။
ရန္သူေတြအထဲကို ထိုးေဖါက္၀င္ဖို႔ မူမူသည္ ဆူးခက္ဆိုတဲ့ ေတေလမေလး အသြင္ကို ယူခဲ့သည္။ ရန္သူ ဘက္က အဆက္အသြယ္လို႔ သိထားတဲ့ အန္တီပင္စီ အေရွ႕မွာ ဆူးခက္ အေယာင္ေဆာင္ မူမူသည္ လူတေယာက္ကို ဓါးနဲ႔ ထိုးသတ္ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ လုပ္ဇာတ္တခုပါဘဲ။ အန္တီပင္စီ ယံုသြားေစဖို႔ အယံုသြင္း ဇာတ္လမ္း ခင္းၿပျခင္း ပါဘဲ။ ဓါးထိုးခံရတဲ့လူက မူမူတို႔ အဖြဲ႔ထဲကလူပါဘဲ..။ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ႐ိုက္တဲ့အခါ ျပဳလုပ္တဲ့အထူးျပဳလုပ္ခ်က္နဲ႔ သ႐ုပ္တူေအာင္ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ လုပ္ျပတာမုိ႔ အန္တီပင္စီတို႔လဲ ေတေလမေလး ဆူးခက္ကို ေနစရာ မရွိရင္ လိုက္ခဲ့ဆိုၿပီး သူတို႔နဲ႔ ေခၚသြား ခဲ့သည္။ ဆူးခက္သည္ သူတို႔နဲ႔ မူးယစ္ေဆး ေရာင္းတဲ့ သယ္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ၀င္လုပ္သည္။ ဆူးခက္ နံမည္ ရလာခါစဘဲ ရွိေသးသည္။ သူ႔ ဘ၀မွန္ ေပၚသြားသည္။
ေတာက္ ...။
သူတို႔ထဲမွာ သစၥာေဖါက္ ရွိေနၿပီ ...။ မူမူ..သူမကို မုဒိန္းက်င့္ခံလိုက္ရတာကိုေတာ္ေတာ္ ခံျပင္း နာက်ည္းေနသည္။
*** *** ***
အလံုပိတ္ အခန္းတခုထဲ ခင္ေမာင္သိန္း ( ေခၚ ) အလီ ေခြးေျခတလံုးနဲ႔ ထိုင္ေနသည္။ ၀ါက်င္က်င္ မီးလံုးေလး တလံုးဘဲ ထြန္းထားေသာ ဒီအခန္းေလးထဲ ပုတ္အဲ့အဲ့အနံ႔ နံေနသည္။ ခင္ေမာင္သိန္း ( ေခၚ ) အလီ စိတ္တိုေနသည္။ ဒီအခန္းထဲ သူ႔ကို ထည့္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ။ ေရလဲ ငတ္သည္။ ေတာက္ ... စိတ္ကို ညႇင္းပမ္းထားတာဘဲ။ ဒီမိုကေရစီနည္း မက်ဘူး။ ေခတ္ေဟာင္းက အမူအက်င့္ေတြ ရွိေနတံုးဘဲ။ ခင္ေမာငိသိန္း စိတ္ထဲမွာ သူ႔ကို ဖမ္းလာသူေတြကို မုန္းတီးစိတ္ေတြ မ်ားေနသည္။ ခင္ေမာင္သိန္းသည္ အတိုင္အေတာထူသူ ျဖစ္သည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြကို သူအၿမဲ တိုင္တမ္းေလ့ရွိသည္။ ေခတ္ေျပာင္းလာတာကို အခြင့္အေရးယူၿပီး စြာေနသူေတြထဲမွာ ခင္ေမာင္သိန္းက ေရွ႕ဆံုးက ...။ ကြ်ီကနဲ တံခါးပြင့္လာသည္။ အရပ္ျမင့္ျမင့္ လူေကာင္ထြားထြား လူတေယာက္ ၀င္လာသည္။ ဆံပင္က ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔။
ဒီလူထြားႀကီးသည္ စစ္ေရာင္ ေဘာင္းဘီ ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ အျဖဴေရာင္ စပို႔ရွပ္ လက္တို ၀တ္ထားသည္။ မ်က္ႏွာေလးေထာင့္ ႏႈတ္ခမ္းထူထူနဲ႔ ေရွးေခတ္ေဟာင္း မင္းသားႀကီး ေရႊဘ လို ႐ုပ္မ်ိဳး။
အခုေခတ္ လူငယ္ေတြကေတာ့ ေရႊဘကို သိၾကမည္ မထင္။ ေရႊဘသည္ တေယာက္နဲ႔ အမ်ား ထိုးႀကိတ္ တဲ့
ေတာႀကိဳက္ မင္းသားႀကီး ျဖစ္သည္..။
သူ႔လက္ထဲမွာက ႐ံုးသံုး ဖိုင္တခုကိုင္ထားသည္။ ဒီလူ ဖိုင္တြဲအဖံုးကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး..မင္း နံမည္ ခင္ေမာင္သိန္း ( ေခၚ ) အလီ ေနာ္ ..လို႔ ေမးသည္။ ခင္ေမာင္သိန္းက "ဟုတ္တယ္" လို႔ ေျဖသည္။ ေရငတ္လြန္းလို႔ ေရေတာင္းေသာက္ဖို႔ ႀကံေနတံုး ..ဒီလူ ႐ုတ္တရက္ ခင္ေမာင္သိန္းကို ေဆာင့္တြန္းလိုက္သည္။ အိုး။ ၀ုန္းကနဲ ခင္ေမာင္သိန္း ေနာက္ျပန္လန္က်သြားသည္။
“ခင္..ခင္ဗ်ား ..ဒါ ...ဒါ … ..ဘာလုပ္တာလဲ ...”
လူထြားႀကီးက ေခြးေျခကို ဆြဲယူကာ ထိုင္လိုက္သည္။ ဟာ..ဒါ...ဒါ ... သက္သက္ရင့္တာဘဲ ...။ ခင္ေမာင္သိန္း ထိုင္စရာ မရွိေတာ့။
“ဒါ..က်ဳပ္ ထိုင္ေနတဲ့ ေခြးေျခ ..”
“ဒီမွာ ခင္ေမာင္သိန္း ... ေခြးေျခတလံုးဘဲ ရွိရင္ ငါထိုင္မယ္ ... မင္းက ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ ..မင္းက တရားခံ..ငါက အမႈစစ္ ... မထူးပါဘူးကြာ. မင္းက ႀကိဳးစင္တက္ရမဲ့ အေကာင္ဘဲ ... ထိုင္မေနပါနဲ႔ေတာ့ ...”
“ဘာ ..မင္း ဘာစကားေျပာတာလဲ ...”
“ဟုတ္တယ္ေလ ..မင္းက တျခားစြပ္စြဲခံရသူေတြ လိုမွ မဟုတ္တာ..လုပ္တာေတြ ေသခ်ာေနတာဘဲ ... မင္းလိုေကာင္က ခုလို ေလကုန္ခံၿပီး စစ္ေနရဖို႔ မဟုတ္ဘူး ..တခါထဲ ေခါင္းထဲ က်ည္ဆံေတြ တၿပံဳႀကီး ထည့္ၿပီး ရွင္းပစ္ရမွာ ..”
“မင္း..မင္း..လြန္ေနၿပီ ..ငါ..ငါ့ ေရွ႕ေန ေခၚေပး ...တရား႐ံုးက စီရင္ခ်က္အမိန္႔ မခ်မခ်င္း..မင္း ..သေဘာနဲ႔ မင္း..ငါ့ကို အျပစ္ ရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရဘူးကြ...”
“အာပါပါ..စြာလွခ်ည္လား ..မင္းတို႔ တကယ္ လုပ္မလုပ္ ဒို႔က အသိဆံုး ..ဒါေၾကာင့္လဲ ..တကယ္လုပ္တဲ့.မင္းကို အခ်ဳပ္ထဲ ထားတာ ..”
“စည္းေဘာင္ေက်ာ္ရင္ေတာ့ ခံမဘူးေနာ္ ..”
“ထိုင္...ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္စမ္း ..လွ်ာမရွည္နဲ႔ ...”
ေပကပ္ကပ္ လုပ္ေနတဲ့ ခင္ေမာင္သိန္းကို လူထြားႀကီးက လက္ထဲက ဖိုင္တြဲနဲ႔ ေဖါင္းကနဲ ေဖါင္းကနဲ ႐ိုက္သည္။ ဇက္ပိုးကို ႐ိုက္တာ။
“ထိုင္.. ေမးတာကို ေျဖ ..မတရား လုပ္ေနတယ္ မထင္နဲ႔ ..မင္းလို တိုင္းျပည္သစၥာေဖါက္တေကာင္ကို ဒီထက္ေတာင္ လုပ္သင့္ေသးတယ္”
ႀကီးမားတဲ့ လက္သီးဆုတ္ႀကီးေတြကို ခင္ေမာင္သိန္း ၾကည့္ၿပီး လန္႔ေနသည္။ တိုင္တာကေနာက္ ... အခု သူနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတာက အရင္။
“လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ … .မတ္လ ၃၀ရက္ေန႔မွာ အိႏိၵယ ႏိုင္ငံ နယ္စပ္ မိုးေရး ကေန ျမန္မာဘက္ တမူးၿမိဳ႕ကို ကူးလာတယ္ … ဧၿပီလထဲ.. တိတိပပဆိုရင္ ဧၿပီလ ၃ရက္ေန႔မွာ မံုရြာၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာတယ္ ..အက်င့္ပ်က္ ၀န္ထမ္းေတြေငြယူၿပီး လုပ္ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံသားကဒ္နဲ႔ ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာတယ္ ...ရန္ကုန္က တာေမြရပ္ကြက္မွာ ေနၿပီး ..သံတိုသံစ ေရာင္း၀ယ္တဲ့အလုပ္ ဘန္းျပၿပီး ..တိုင္းျပည္ထဲ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေရးကို ထိပါးေစမဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ တခုၿပီးတခု လုပ္ေတာ့တာဘဲ ..မင္းကို ဒို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီ ...မင္းေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေကာင္ေတြ ရွိေနလဲဆိုတာ သိခ်င္လို႔..ႀကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔ လွန္ထားတာ ..အင္း ..လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ရက္က မင္း ထလုပ္လိုက္တဲ့ ဟာက ႐ုပ္ဆိုးလြန္းတယ္ ..မင္း ..အခု လုပ္ခဲ့တာေတြ အားလံုး ခ်ေရး ..အမွန္အတိုင္း ေရး ..မင္းတိုင္ေတာမွာ ေၾကာက္ရင္ ဒီအလုပ္ ေတာင္ လုပ္မစားေတာ့ဘူး ..ငါ့နံမည္..တေဇာက္ကန္း..ရဲလြန္း … .”
လူထြားႀကီးရဲ႕ အသံက မာေက်ာသည္။ သူ႔စကားကိုနားမေထာင္ရင္ တကယ္ေဆာ္မဲ့ပံု။ လူထြားႀကီး ေပးတဲ့ စာရြက္နဲ႔ ေဘာလ္ပင္ကို အလိုလို လွမ္းယူမိရသည္။
“ေရး..မင္း ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ အကုန္ေရး...ကြင္းတိုက္တာလဲ ေရး...ဖါခ်တာလဲ ေရး ..အဓိကက မင္း လုပ္ခဲ့တာေတြ ေရးဖို႔ဘဲ တရား႐ံုး ေရာက္လို႔ မင္းေရွ႕ေနက ရဲေရွ႕အစစ္ခံခ်က္..သက္ေသခံ မ၀င္ဘူးလို႔ မင္းေျဖာင့္ခ်က္ကို ဖ်က္လဲ ငါက ေသာက္ဂ႐ုမစိုက္ဘူး အဓိကက မင္းလုပ္ခဲ့တာေတြ အားလံုး ေရးခ်..ဒါဘဲ..နက္ဖန္ မနက္ ေစာေစာ..ငါ ရီပို႔တင္ရမယ္ ..မတင္ႏိုင္ရင္ မင္းေၾကာင့္...ငါ အေထာင္း မခံရခင္ မင္းကို ငါ အရင္ေထာင္းမယ္ ၾကားလား ..”
ခင္ေမာင္သိန္း သူ႔ လက္သီးဆုတ္ႀကီးေတြကို လန္႔ေနသည္။ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူလူထုကို ဗံုးနဲ႔ခြဲရဲေပမဲ့ သူ႔ကို ႏွိပ္စက္မွာေတာ့ ေၾကာက္ေနသည္။
မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး