က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ကို အေျခခံၿပီး ေရးထားတာပါ။
“ၾကည့္မွန္၏ အျခားဘက္၌”
ျမင္ကြင္းက ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လုိ႔မေကာင္းေတာ့ …
ၾကည့္လို႔ေကာင္းတုန္းက မိုးေက်ာ္လဲ မွတ္ႀကီးတို႔နည္းတူ အေမွာင္ရိပ္ကြယ္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့သည္သာ။ ျမင္ကြင္းကလဲ ေယာက်္ားဘသား ဘယ္သူမဆို ေခ်ာင္းၾကည့္ခ်င္မွာ ေသခ်ာသည္။ မိုးေက်ာ္တို႔ ကူလီထမ္းရာ ကီလီကမ္းနားမွ ေမွာင္ရိပ္ကြယ္ရာတြင္ အတြဲေလးတစ္တြဲ အလုပ္ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အစပထမေတာ့ ညေနေစာင္းၿပီဆိုလွ်င္ ေရာက္လာတတ္ေလ့ရွိသည့္ ေၾကးစားမိန္းမႏွင့္ သူ႔အတြဲဟုသာ ထင္ေပမယ့္ တီးတိုးသဖန္းပိုးေနသည့္ အတြဲဆီမွ အသံမ်ားေၾကာင့္ သူထင္သလိုမဟုတ္မွန္း မိုးေက်ာ္သိလိုက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မွတ္ႀကီးတို႔ ေခ်ာင္းေနမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္လဲ မေယာင္မလည္ႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
အမွန္တကယ္ေတာ့ မွတ္္ႀကီးတို႔အဖြဲ႔ႏွင့္ ထိပ္တိုက္မတိုးခ်င္ပါ။ မွတ္ႀကီးတို႔ ဘယ္လိုေကာင္မ်ဳိးေတြမွန္း သိေပမယ့္ မိုးေက်ာ္က သူႏွင့္အေနသာႀကီးမို႔ သူတို႔ဘာလုပ္လုပ္ မသိလိုက္မသိဖာသာပင္ ေနခဲ့သည္။ မွတ္္ႀကီးတို႔ လူစုသည္ ေန႔ပိုင္းတြင္ သူလိုပင္ အထမ္းအပိုး အလုပ္သမားအသြင္ႏွင့္ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ညေမွာင္လာၿပီဆိုလွ်င္ ဆိပ္ကမ္းတစ္၀ိုက္ ေယာင္လည္လည္လုပ္ကာ လစ္လွ်င္လစ္သလုိ လုပ္တတ္သည္။ ေခ်ာင္ေပါသည့္ ကီလီဆိပ္ကမ္းတြင္ လာအလုပ္ျဖစ္ၾကသည့္ ေၾကးစားမိန္းမေတြဆီမွလဲ ရိပ္ယူသည့္ ကိစၥေလးေတြလဲ ရွိတတ္သည္။ မိုးေက်ာ္ကိုယ္တိုင္ ညဘက္ညဘက္ ဒီမွာပဲ အိပ္ရလို႔ သူ ဒီကိစၥေတြကို မသိခ်င္မွ အဆံုးပင္။
သို႔ေပမယ့္ အခုကိစၥက်ေတာ့ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနသည္။
ေကာင္ေလးသည္ ရွိပါမွာ ၁၈ႏွစ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိဦးမည္ ထင္သည္။ ေကာင္မေလးၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ထိုနည္းတူပင္။ ေဘးနားတြင္ ပံုထားသည့္ လြယ္အိတ္ကေလးေတြကိုယ္စီႏွင့္မို႔ ၾကည့္ရတာ က်ဴရွင္မတက္ပဲ လစ္လာၾကတာျဖစ္ရမည္။ အခုလိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ ဒီအနီးနားတစ္၀ိုက္တြင္ လူရွင္းေနတတ္သျဖင့္ ရည္းစားသဘာ၀ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကတာ ျဖစ္မည္။ အလင္းေရာင္က မသဲမကြဲေပမယ့္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေကာင္မေလး၏ ရင္သားတစ္ဖက္ကို ဖ်စ္ညႇစ္ေနသည့္ ေကာင္ေလးလက္မွ ေရႊနာရီေလးက ၀င္းခနဲလက္သြားသည္ကို မိုးေက်ာ္ျမင္ေနရသည္။ ထို႔အျပင္ ေကာင္မေလးေရာ၊ ေကာင္ေလးပါ ေရႊဆြဲႀကိဳးအသီးသီးႏွင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သူသတိထားမိသည္။ ထို႔ထက္ပိုသည္က အတင္းကာေရာ နမ္းေနသည့္ ေကာင္ေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းကို ေရွာင္ေနသည့္ ေကာင္မေလး၏ ပါးျပင္ထက္တြင္ စိန္နားကပ္ေလးက ရွိေနေသးသည္။ ဒါေတြက မွတ္ႀကီးတို႔ မ်က္စိက်စရာပင္။
မွတ္ႀကီးတို႔ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေရာက္ေနမွန္း မသိေသာ္လဲ မိုးေက်ာ္ေရာက္လာေတာ့ ေကာင္ေလး၏ လက္တစ္ဖက္က ေကာင္မေလး၏ စကတ္တိုအတြင္းကို ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ပုခံုးကို ေက်ာ္ကာ ဖက္ထားသည့္ လက္တစ္ဖက္ကလဲ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီေပၚကေန ရင္သားတစ္ဖက္ကို ဖ်စ္ညႇစ္ေနသည္။ ေကာင္မေလး၏ အလံုးအထည္ေတြ မဆိုးသည့္အျပင္ ဒီဇိုင္းကလဲ အလန္းစားေလးျဖစ္သည္။ ဒီအတိုင္းဆို ဇာတ္လမ္းေကာင္းတစ္ခု ၾကည့္ရေတာ့မွာ ေသခ်ာလို႔ မိုးေက်ာ္ အက်အန ေနရာယူလိုက္ေတာ့မွ ေကာင္မေလးဆီမွ ႐ုန္းကန္သည့္ အမူအရာေလးေတြ ေပၚလာတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ မိုးေက်ာ္စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။ အေလာတႀကီး လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ေကာင္ေလးကိုလဲ စိတ္ထဲမွ က်ိတ္ကာ ဆဲမိသည္။ ႏုးနပ္ေနရမည့္ အခ်ိန္တြင္ စိတ္ေလာႀကီးမိသျဖင့္ ေကာင္မေလးက ေၾကာက္သြားပံုရသည္။ စကတ္ေအာက္၀င္ေနသည့္ လက္ကိုအတင္းပဲ ဆြဲထုတ္ေနသလို ထိုင္ေနရာမွလဲ ထဖို႔ ျပင္သည္။ ေကာင္ေလးက လူဗလံေလးမို႔ ေကာင္မေလး အတင္းကာေရာ ႐ုန္းထြက္သည္တြင္ မထိန္းႏိုင္ပဲ လႊတ္ေပးလိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ မွတ္ႀကီးတုိ႔ အဖြဲ႔က ထေသာင္းက်န္းေလသည္။
“မလုပ္ပါနဲ႔ ရွင္ … က်မ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးပါ ..”
“ခ်ာတိတ္မ .. စကားရွည္မေနနဲ႔ … နင္ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးဆို ဒီလုိေနရာကို လိုက္မလာဘူး ..”
မွတ္ႀကီးတို႔ ေငြညႇစ္ကာ ဟိုဟာျဖဳတ္ခိုင္း၊ ဒီဟာျဖဳတ္ခိုင္းသည္အထိေတာ့ မိုးေက်ာ္ ၀င္မပါေသးေပ။ သူ႔ႏွင့္မဆိုင္ဟုပင္ သေဘာထားထားသည္။ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးခမ်ာေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႔ရြံ႔ႏွင့္ ဆင္ထားသမွ် အကုန္ျဖဳတ္ေပးရွာသည္။ အမွန္ဆို ဒီေလာက္ႏွင့္ ေက်နပ္လိုက္ဖို႔ေကာင္းေသာ္လဲ မွတ္ႀကီးက ေကာင္မေခ်ာေလးကို ျမင္ေတြ႔သြားသည္မို႔ ေနာက္ထပ္ထပ္ရဖို႔ ဖန္ေလသည္။
“လႊတ္ .. လႊတ္ .. က်မကို လႊတ္ …”
“ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ့္ေကာင္မေလးကို မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ .. ”
“ေဟ့ေကာင္ … စကားရွည္မေနနဲ႔ .. မင္း ေစာက္ျဖစ္မရွိလို႔ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥကို ငါလုပ္ေပးမလို႔ ..”
မွတ္ႀကီးက ေကာင္မေလး၏ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ကို မိမိရရကိုင္ရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ပိုေခ်ာင္က်သည့္ ဘက္ကို ဆြဲေခၚေနသည္။ ထိုေနရာတြင္ အေမွာင္ထုက ပိုသိပ္သည္းမို႔ မွတ္ႀကီး အေမွာင္အားကိုးႏွင့္ ေကာင္မေလးကို ျဖဳတ္ေပေတာ့မည္။ မွတ္ႀကီးေနာက္လိုက္ သံလံုးႏွင့္ ေစာႀကီးတို႔က ေကာင္ေလးကို ကားဆီးကားဆီး လုပ္ထားသျဖင့္ ဟိုေကာင္ေလးလဲ ဘာမွတတ္ႏိုင္မည့္ ပံုမေပၚေပ။ ျဖဳျဖဳႏုႏုေကာင္မေလး ခမ်ာ မ်က္ႏွာေလး ငိုမဲ့ငိုမဲ့ႏွင့္ ေျပးေပါက္မရွိ ျဖစ္ေနေလသည္။ ဒီလိုမ်ဳိး ႏုႏုငယ္ငယ္ေကာင္မေလးမ်ဳိးကို မွတ္ႀကီးက အႏိုင့္အထက္က်င့္မွာကိုေတာ့ မိုးေက်ာ္ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀င္ပါဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။
“မိုးေက်ာ္ .. ဒါ မင္းကိစၥမဟုတ္ဘူး .. ၀င္မပါစမ္းနဲ႔ကြာ ..”
သံုးေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ မိုးေက်ာ္၏ အစြမ္းကို သိေနသည့္အေလ်ာက္ မွတ္ႀကီးက ေဖ်ာင့္ဖ်ေသးသည္။ မိုးေက်ာ္က မထံုတက္ေသး အမူအယာနဲ႔ ေကာင္မေလးကို လႊတ္လိုက္ဖို႔ ဆက္ေျပာမွ ရန္ပြဲျဖစ္ၾကသည္။ မွတ္ႀကီးႏွင့္ သံလံုးက ၀င္ခ်ျခင္းျဖစ္ၿပီး ေစာႀကီးက မွတ္ႀကီးကိုယ္စား ေကာင္မေလးကို ခ်ဳပ္ထားသည္။ ဘယ္ညာႏွစ္ဖက္မွ ခြဲကာ ၀င္လာသည့္ မွတ္ႀကီးႏွင့္ သံလံုး၏ ပံုစံကို ၾကည့္ကတည္းက သူတို႔၏ လက္ေတြ၊ ေျခေတြ ဘယ္နားကို လာမည္ဆိုတာ မိုးေက်ာ္သိေန၏။
မိုးေက်ာ္၏ကိုယ္က ဂ်င္တစ္လံုးႏွယ္ မႊတ္မႊတ္လည္သြားသလို လက္သီးေတြ၊ တံေတာင္ေတြ၊ ေျခပ်ံေတြက အဆက္မျပတ္ ထြက္သြားသည္။ ဘာမွ မၾကာလိုက္။ မ်က္စိတမွိတ္အတြင္း ပြဲကၿပီးသြားသည္။ သံလုံး၏ မ်က္ႏွာမွာ လက္၀ါးေစာင္းဒဏ္ေၾကာင့္ မ်က္စိတစ္ဖက္ေတာင္ မပြင့္ႏိုင္ေတာ့သလို မွတ္ႀကီးမွာလဲ ေပါင္ဂြၾကားကို လက္ႏွင့္အုပ္ကာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ခဏအၾကာတြင္ေတာ့ မိုးေက်ာ္၏ ကန္ခ်က္အရွိန္ႏွင့္ ကုန္းကုန္းႀကီး ေမွာက္သြားေတာ့သည္။
“ဘယ္လိုလဲ ေစာႀကီး .. ေကာင္မေလးကို မလႊတ္ေသးဘူးလား ..”
သူ႔ဆရာမွတ္ႀကီးေတာင္ ေမွာက္သြားေတာ့မွ ေစာႀကီးလဲ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ လက္ကိုလႊတ္ေပးလိုက္ရသည္။ ေကာင္မေခ်ာေလးသည္ ေစာႀကီးလက္က လြတ္သည္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္အနားေရာက္လာသည္။
“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ .. အကိုရယ္ .. သူသူ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..”
“မင္း .. ေက်းဇူးတင္တာ ေနာက္ထား .. ေလာေလာဆယ္ ဟိုမွာက်ေနတဲ့ မင္းတို႔ ပစၥည္းေတြ ျပန္သြားေကာက္ခ်ည္ .. ဟို ေကာင္ေလး .. မင္းေရာ ၀ိုင္းေကာက္ခ်ည္ …”
ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ မိုးေက်ာ္ ေျပာစကားကို နားေထာင္ရွာပါသည္။ ေမွာက္ေနသည့္ မွတ္ႀကီး၏ အနားတြင္ ျပန္႔က်ဲေနသည့္ သူတို႔ ပစၥည္းေလးေတြကို သြားျပန္ေကာက္သည္။ အားလံုးရၿပီဆိုသည္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္ မေက်မခ်မ္းႏွင့္ သူ႔ကိုၾကည့္ေနေသာ ေစာႀကီးကို ၾကည့္သည္။
“ေဟ့ေကာင္ … မင္းကပါ ေမွာက္သြားခ်င္လို႔ ၾကည့္ေနတာလား .. မင္း ဆရာကို ေခၚၿပီး ငါ့ေရွ႕က ထြက္သြားစမ္း ..”
“မိုးေက်ာ္ .. မင္း ထမင္း၀၀စားထားေပါ့ကြာ ..”
ေစာႀကီး အံကိုက်ိတ္ကာ က်ဳံး၀ါးရင္း ေမွာက္ေနသည့္ သူ႔ဆရာမွတ္ႀကီးကို ဆြဲထူသည္။ မ်က္ႏွာကို ထိထားသူ သံလံုးကလဲ မိုးေက်ာ္ကို ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းၾကည့္ကာ ယိုင္တိယိုင္တိႏွင့္ ထြက္သြားသည္။ ေစာႀကီးတို႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္သြားမွ မိုးေက်ာ္ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္သည္။ လူခ်င္းနီးကပ္စြာ ရွိေနၾကၿပီမို႔ ေကာင္မေလး၏ ႏုနယ္ပ်ဳိမ်စ္မႈကို သူေသခ်ာ ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ ဆြဲလားရမ္းလား အလုပ္ခံထားရ၍ ေကာင္မေလး၏ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီက ပံုစံမက်ေတာ့ရာ ေအာက္ခံဘရာကိုေတာင္ ျမင္ေနရသည္။ အသက္ငယ္ေပမယ့္ ဒီေနရာတြင္ေတာ့ ခ်ာတိတ္မသည္ မငယ္ေပ။ မငယ္ယံုမက ဖူးဖူးေမာက္ေမာက္ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးပင္ ရွိေနသည္။ မိုးေက်ာ္ ဒုတိယမွတ္ႀကီး မျဖစ္ခ်င္သျဖင့္ အၾကည့္ကိုလႊဲကာ ေဘးနားတြင္ ရပ္ေနသည့္ ေကာင္ေလးကို စူးစူးစိုက္စုိက္ၾကည့္သည္။ ေကာင္ေလးသည္ ယေန႔ေခတ္ပံုစံ ခပ္မိုက္မိုက္ေလးျဖစ္ေပမယ့္ လူေပ်ာ့ေလး ျဖစ္ပံုရသည္။ မိုးေက်ာ္၏ အၾကည့္ကို မခံႏိုင္ပဲ ေခါင္းငံု႔သြားသည္။
“မင္းတို႔ ဘယ္ကလာတာလဲ ...”
“သူသူတို႔က ေမာ္တင္လမ္းထဲက ဆရာစိုး က်ဴရွင္ကေန လစ္လာတာပါ … သူ .. ကိုတူးက .. သူသူ႔ကို ေအးေဆးစကားေျပာခ်င္လို႔ ဆိုၿပီး ညာေခၚလာတာေလ …”
ေကာင္မေလး၏ အသြက္ကေလးျဖစ္သည္။ ေဘးနားက ေကာင္ေလးကို အျပစ္တင္သံေလးစြက္ကာ ရွင္းျပသည္။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ႀကံဳလိုက္လို႔ထင္သည္။ အသံကေလး ခပ္တုန္တုန္ျဖစ္ေနယံုမက ရင္သားေတြကလဲ အသက္ရွဴသံႏွင့္အတူ ခပ္ခ်ီခ်ီေလး ျဖစ္ေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လွသည့္ ေကာင္မေခ်ာေလးပင္။
“ကဲ .. ဒါဆို ငါမင္းတို႔ကို လိုက္ပို႔မယ္ … ခ်ာတိတ္မ မင္းအ၀တ္ေတြကို ေသေသသပ္သပ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ဦး ..”
“ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ .. အကို …”
ေကာင္မေလးက မိုးေက်ာ္ ဘာဆိုလိုတာ သိသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ကိုယ္ကေလးကို တျခားဘက္လွည့္ကာ ေနသားတက်မျဖစ္သည္မ်ားကို ျပန္ျပင္သည္။ ေနာက္ေက်ာေလးေပးထားလို႔ မိုးေက်ာ္ မ်က္စိမထိန္းေတာ့ပဲ ခပ္ရဲရဲပင္ ေကာင္မေလး၏ ေနာက္ပိုင္းကို ၾကည့္မိသည္။ ေက်ာ့ရွင္းသည့္ကိုယ္ဟန္တြင္ စကတ္တိုတိုေအာက္က တင္သားေတြက ျပည့္ျပည့္ေလး ျဖစ္ေနသည္။ ေပါင္တံေလးေတြ က်ေနပံုကလဲ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနသည္။ မ်က္စိကို ေထာင့္ကပ္ၾကည့္လိုက္ရာကိုတူးလဲ သူ႔လိုလိုက္ၾကည့္ေနတာ ေတြ႔သည္။ မိုးေက်ာ္ မ်က္စိေထာင့္ကပ္ၾကည့္ေနရာမွ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္တြင္ မ်က္ႏွာကို လႊဲကာ တျခားကို ၾကည့္သည္။ ဒီေလာက္ အျဖစ္မရွိသည့္ေကာင္က သူသူ႔လို ခပ္သြက္သြက္ေကာင္မေလးကို ေခၚထုတ္လာႏိုင္တာေတာ္ေတာ္ေတာ့ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းေနသည္ဟုသာ မိုးေက်ာ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေတြးေနမိေတာ့သည္။
*** *** ***
မိုးေက်ာ္ အဘေမာင္ ရွိရာ ဂိုေဒါင္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ေစာေစာက ႀကံဳလိုက္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္အေတြးနယ္ခ်ဲ ႔ ေနမိသည္။ သူ၀င္ပါလိုက္သည့္ ကိစၥကို မွတ္ႀကီးတို႔က ေက်နပ္မွာ မဟုတ္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္။ မွတ္ႀကီးတို႔လို ေကာင္မ်ဳိးေတြသည္ ေခြးအလိုမ်ဳိးသတၱ၀ါေတြမို႔ သူ႔ကို တည့္တည့္ဆိုင္ဆိုင္ေတာ့ ရွင္းရဲၾကမည္ မထင္။ အလစ္၀င္တြယ္ၾကဖို႔က ပိုမ်ားသည္။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ သူ သတိထားေနရမည္ဟု တဆက္တည္း ေတြးမိသည္။ သိပ္အႏၲရာယ္မ်ားလွ်င္ေတာ့ ကီလီဆိပ္ကမ္းမွာ မေနပဲ တျခားကို ထြက္သြားမွေတာ္ကာက်မည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ သူ ဘာနဲ႔လုပ္စားပါမည္နည္း။
ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးလိုက္ရသည္ႏွင့္ သူ႔ေခါင္းတျခမ္းက ႐ုတ္တရက္ကိုက္လာသည္။ မိုးေက်ာ္ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ေတြးလက္စေတြကို ျဖတ္ခ်ရသည္။ ကူလီေတာင္ ထမ္းႏိုင္မွေတာ့ တျခားအလုပ္ၾကမ္းလဲ သူလုပ္ႏိုင္မည္ထင္ပါသည္။ တစ္၀မ္းတစ္ခါးအတြက္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးလိုေနရာတြင္ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ ရႏိုင္ေကာင္းပါသည္။ မီးစင္ၾကည့္ကတာေပါ့ဟုသာ စိတ္ကိုဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္သည္။ ဒီလိုသေဘာထားလိုက္ေတာ့ သူ ေခါင္းကိုက္တာ သက္သာလာသည္။ ညဦးပိုင္းတြင္ တိုက္ခတ္ေနေသာ ေလႏုေအးကို တ၀ႀကီး ရွဴသြင္းလိုက္ၿပီး ၀ါက်င့္က်င့္မီးေရာင္ေလး လင္းေနေသာ အဘေမာင္၏ အေစာင့္တဲေလးသို႔ သူတန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
“ေကာင္ေလး .. နင္လာတာ ေနာက္က်လာခ်ည့္လား ..”
သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ အဘေမာင္သည္ ေဆးတံဖြာေနရမွ လွမ္းေအာ္ႏႈတ္ဆက္သည္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ေနေပမယ့္ အဘေမာင္သည္ မ်က္စိမမႈန္ေသးေပ။ မိုးေက်ာ္ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာကတည္က ျမင္ေနပံုရသည္။ ဒီလိုမ်ဳိးအရြယ္ထိ သန္တုန္းျမန္တုန္းမို႔လဲ တ႐ုတ္သူေဌးက စိတ္ခ်လက္ခ်ႏွင့္ ဂိုေဒါင္ေစာင့္ထားထားတာ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ မိုးေက်ာ္ကေတာ့ အဘေမာင္ႏွင့္ အလြမ္းသင့္သူ ျဖစ္သည့္အျပင္ တျခားအိပ္စရာေနရာမရွိလို႔ ဂိုေဒါင္မွာ ကပ္အိပ္ေနရသူပင္။ အစပိုင္းတုန္းက အဘေမာင္က သူေဌးမသိေအာင္ ထားရသျဖင့္ ေအာက္ဆိုက္သေဘာမ်ဳိးႏွင့္ လေၾကးယူေသးေသာ္လဲ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးလေလာက္မွစ၍ ပိုက္ဆံမယူေတာ့ေပ။ မိုးေက်ာ္က အတင္းေပးလွ်င္ေတာင္ ျပန္ျပန္ထိုးေပးတတ္ၿပီး ဟိုထမင္းဆိုင္ကေကာင္မေလးနဲ႔ ႏွပ္ဖို႔ သိမ္းထားစမ္းပါဟု ေျပာတတ္သည္။
“ဟုတ္တယ္ … အဘ .. ေမာ္တင္ဘက္ကို ခနေရာက္သြားလို႔ ..”
လူႀကီးျဖစ္သည့္အတြက္ စိတ္ပူေနမွာစိုးလို႔ မိုးေက်ာ္ မွတ္ႀကီးတို႔ႏွင့္ ျဖစ္သည့္ကိစၥကို မေျပာေတာ့ေပ။ အဘေမာင္ သိလွ်င္ မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ တခါထဲ အျပတ္မေဆာ္လိုက္ရတာလဲဟု အျပစ္တင္ေနဦးမည္။ မဟုတ္မခံသမား ျဖစ္သည့္အျပင္ ျမန္မာ့လက္ေ၀ွ႔သမားေဟာင္းႀကီးမို႔ အဘေမာင္သည္ မွတ္ႀကီးတို႔ေလာက္ကုိေတာ့ သူႏွင့္ရင္ဆိုင္ေတြ႔ရလွ်င္ေတာင္ မႈမည္မထင္ေခ်။ တစ္ေယာက္ခ်င္းသာ ခ်မည္ဆိုလွ်င္ မွတ္ႀကီးကို အဘေမာင္ ေကာင္းေကာင္းခ်ည္း လဲွသိပ္ႏိုင္မည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။
“မင္း .. အိပ္ေတာ့မလို႔လား .. ေကာင္ေလး ..”
မိုးေက်ာ္က တခါထဲသူ႔ကို ျဖတ္ကာ ဂိုေဒါင္ထဲေလွ်ာက္သြားမည္ျပဳေတာ့ အဘေမာင္က သူ႔ကိုလွမ္းေမးသည္။ ဘာမ်ားေျပာစရာရွိလို႔လဲဟု မိုးေက်ာ္ ေမးမည္အျပဳ အဘေမာင္က လမ္းမဘက္ကို လက္ညိဳးထိုးျပသည္။ မိုးေက်ာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ အေျပးတစ္ပိုင္း လာေနသည့္ ကိုယ္ရိပ္ေၾကာင့္ အ့ံအားသင့္သြားသည္။
“စုမာ !!”
“အစ္ကိုမိုး .. ”
သူတို႔ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လာသူက တျခားသူမဟုတ္။ အဘေမာင္မၾကာမၾကာ ထမင္းဆိုင္က ေကာင္မေလးဟု ေျပာေျပာေနတတ္သည့္ စုမာျဖစ္သည္။ စုမာသည္ မိုးေက်ာ္အတြက္ေတာ့ မဆြတ္ခင္က ညႊတ္ခ်င္ေနသည့္ ပန္းတစ္ပြင့္ဟု ေျပာရေပမည္။
မိုးေက်ာ္ ဘယ္ဘ၀က ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလဲဟုေတာ့ မေျပာတတ္။ ဒီလိုဘက္တြင္ စြံသည္ဟု ေျပာရမည္။ လူကသာ ကူလီဆိုေပမယ့္ ေနတာထိုင္တာက သပ္ရပ္တာေၾကာင့္လဲ ပါမည္ထင္ပါသည္။ ဒီေတာ့ မိုးေက်ာ္ ကီလီဆိပ္မွာ ကူလီထမ္းတာမွ မၾကာေသး။ တစ္လေလာက္ အေရာက္တြင္ “ေမတၱာရွင္” ဆိုသည့္ နာမည္ႏွင့္ ထမင္းဆိုင္ဖြင့္ထားသည့္ ေဒၚေစာမူ၏ တူမေခ်ာ စုမာႏွင့္ ညိၾကသည္။ မိုးေက်ာ္ကလဲ ဒီကူလီဘ၀ေရာက္သည့္ တစ္လေလာက္အတြင္း မိန္းမဆိုသည့္ သတၱ၀ါႏွင့္ေ၀းေနရာ၊ တစ္ခုလတ္လိုလို တစ္လင္ကြာကြာလိုလို သတင္းထြက္ေနသည့္ စုမာႏွင့္ေတြ႔ေတာ့ နာစရာအေၾကာင္းမရွိဟု ေတြးကာ အျခားေကာင္ေတြနည္းတူ ၀င္လံုးတာျဖစ္သည္။ စုမာသည္ အနည္းငယ္ အသားညိဳေပမယ့္ ႐ုပ္ကေလးကရွိသည့္အျပင္ အၿမဲတမ္းကိုယ္လံုးအလွေပၚေစသည့္ အကၤ်ီတို႔ ထမိန္တို႔ကိုသာ ၀တ္သျဖင့္ မိုးေက်ာ္တို႔ ကီလီဆိပ္တြင္ သူမက စတားျဖစ္သည္။ မိုးေက်ာ္ကိုယ္တိုင္ကလဲ သူတို႔လို ေအာက္ေျခလူတန္းစားေလာကတြင္ အမ်ားႏွင့္မတူေသာ ႐ုပ္ရည္ရွိသူမို႔ စုမာက ဟန္ေတာင္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ မိုးေက်ာ္၏ ရင္ခြင္ကို ပစ္ကာပင္ ၀င္ခဲ့သည္။ မိုးေက်ာ္ကုိယ္တိုင္လဲ အပ်ဳိမဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ အပ်ဳိေလးႏွင့္ မျခားသည့္ စုမာ၏ ေပါင္ၾကားသို႔ ဒိုက္ထိုးကာ ၀င္ခဲ့ေလသည္။ သူ႔လိုအပ္ခ်က္ကို စုမာက ေျဖဆည္းေပးသလို၊ စုမာ၏ လိုလားခ်က္ကိုလဲ သူက အားတက္သေရာ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သည္။
“စုမာ လိုက္လာတယ္ .. ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ ..”
“ကိစၥရွိမွ လာရမွာလား .. အစ္ကိုမိုးကလဲ .. စကားႀကီးေတြက စိမ္းတာ ..”
“အဟြတ္ .. အ ဟြတ္ ..”
“လာ .. စုမာ .. ဒီဘက္မွာ စကားေျပာရေအာင္ ..”
ကလူသလို ျမဴသလို စုမာ၏ စကားေၾကာင့္ အဘေမာင္က ေခ်ာင္းထဆိုးရာ မိုးေက်ာ္ စုမာလက္ကိုဆြဲၿပီး ဂိုေဒါင္ဘက္သို႔ ေခၚလာခဲ့သည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ လိုက္လာသည္မွန္း မသိေသာ္လဲ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္မို႔ ဒီအတိုင္းႀကီးေတာ့ ျပန္မလႊတ္လိုက္ခ်င္။ ထုိ႔ထက္ဆိုရေသာ္ မိုးေက်ာ္၏ မ်က္စိထဲတြင္ သူသူဆိုသည့္ ေကာင္မေလး၏ တင္းတင္းအိအိကိုယ္လံုးေလးက မ်က္စိထဲမွ မေပ်ာက္ေသး။ လစ္ထြက္လာခဲ့ရသည္ဆိုေသာ က်ဴရွင္ကို လိုက္ပို႔ေတာ့ မ်က္လံုးရြဲႀကီးေတြႏွင့္ သူ႔ကို ၾကည့္ကာ ေက်းဇူးတင္စကားကို တတြတ္တြတ္ ေျပာေနေသာ ေကာင္မေလး၏ ပံုစံက သြက္လက္သည္ႏွင့္အမွ် ခ်စ္စရာေကာင္းေနေလသည္။ ဟိုကိုတူးဆိုသည့္ ေကာင္ကေလးသာ မပါလွ်င္ မိုးေက်ာ္ တစ္ခုခု လုပ္မိမလားမသိ။
“အစ္ကိုမိုး .. စုမာ ေမးေနတာၾကားလား ..”
“ဟင္.. ဘာေမးတာလဲ .. စုမာ ..”
“အစ္ကိုမိုးကေတာ့ေလ ခက္ေတာ့တာပဲ .. စိတ္ပူၿပီးလိုက္လာရတဲ့သူကိုမွ အားမနာ .. မွတ္ႀကီးတို႔နဲ႔ ရန္ျဖစ္တယ္ဆို ..”
“ေၾသာ္ .. ဒါလား ..”
မိုးေက်ာ္ စုမာေရာက္လာသည့္ အေၾကာင္းရင္းကုိနားလည္သြားသည္။ ၾကည့္ရတာ မွတ္ႀကီးတို႔ကို လွဲသိပ္လိုက္သည့္ သတင္းက စုမာတို႔၏ ထမင္းဆိုင္ေလးအထိ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားဟန္တူသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ လိုက္လာၿပီး သတင္းေမးသည့္ စုမာကိုေတာ့ အားနာသြားမိသည္။ စုမာႏွင့္သူသည္ အစတုန္းက တစ္ေယာက္ဆႏၵတစ္ေယာက္ ျဖည့္ဆည္းယံုသက္သက္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လဲ အခုေနာက္ပိုင္း စုမာ၏ အျပဳအမူေတြက သူ႔အေပၚကို သံေယာဇဥ္ရွိေနသည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြ ျပေနသည္။ အခုလဲ သူရွိရာကို ဒီသတင္းၾကားယံုႏွင့္ ထမင္းဆိုင္က လစ္ထြက္လာသည္ဆိုသည့္ အခ်က္က သက္ေသခံေနသည္။
“စိတ္မပူပါနဲ႔ .. စုမာရယ္ .. မွတ္ႀကီးတို႔က ခ်ာတိတ္ေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ အႏိုင္က်င့္ေနလို႔ ၀င္ပါလိုက္တာပါ .. ဒီေကာင္ေတြ အစ္ကို႔ကို ထိပ္တိုက္မရင္ဆိုင္ရဲပါဘူး ..”
“ဟင္း .. ခက္တယ္ေနာ္ .. အစ္ကိုမိုးက အားႀကီး ေအးတိေအးစက္ႏိုင္တယ္ .. စုမာေတာ့ စိတ္ပူတယ္ ..”
စုမာသည္ ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ ေခါင္းကေလး ငံု႔သြားသည္။ မိုးေက်ာ္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို စုမာမသိေအာင္ က်ိတ္ကာ ခ်ရသည္။ စုမာေရွ႕သို႔ တိုးသြားကာ ပုခံုးႏွစ္ဘက္ကို လက္ႏွင့္အုပ္ကိုင္သည္။ စုမာ၏ ေခါင္းကျပန္ေမာ့လာၿပီး မ်က္လံုးရြဲႀကီးေတြႏွင့္ မိုးေက်ာ္ကို စိုက္ၾကည့္သည္။ စုမာ ၀တ္ထားသည့္ ရွန္သားဘေလာက္စ္အကၤ်ီေလးကေတာ္ေတာ္ပါးေလးရာ အထဲမွ ေဘာ္လီရာကို အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။ မို႔ေမာက္ေနသည့္ စေနႏွစ္ခိုင္ေနရာကို သူမက္မက္ေမာေမာ ၾကည့္မိသည္။ စုမာကိုယ္တိုင္လဲ မိုးေက်ာ္အၾကည့္ကို နားလည္သည္ထင္သည္။ မ်က္ႏွာေလးက ေမာ့တက္လာၿပီး မ်က္ေတာင္ေလးေတြက ေျဖးညင္းစြာ ပိတ္သြားသည္။ သူမကို နမ္းဆိုသည့္သေဘာ… ။
မိုးေက်ာ္ေခါင္းကို ငံု႔လိုက္သည္။ ငံ့လင့္ေနသူမို႔ မိုးေက်ာ္ႏႈတ္ခမ္းက စုမာ၏ ႏႈတ္ခမ္းျပည့္ျပည့္ေလးေပၚကို က်သည္ႏွင့္ သူမက အလိုက္သင့္ ဖြင့္ဟေပးသည္။ ဒီေတာ့ မိုးေက်ာ္၏ လွ်ာႀကီးက စုမာ ပါးစပ္ထဲ တိုး၀င္လာၿပီး ေသာင္းက်န္းေတာ့သည္။ လွ်ာႀကီးက ေသာင္းက်န္းသည္ဆိုလို႔ က်န္သည့္ မိုးေက်ာ္၏ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြကေရာ ၿငိမ္ေနသည္ မထင္ပါႏွင့္။
စုမာ၏ကိုယ္ကို သိုင္းဖက္ထားသည့္ သူ႔လက္တံေတြက လွ်ာခ်င္းထိေတြ႔ရစ္ပတ္ဆြဲစဥ္ကတည္းက ခါးေအာက္က တင္ပါးႀကီးေတြဆီ ေရာက္သြားေနၿပီ။ စုမာ အိုးေကာင္းသည္။ မယ္ဗမာ၀င္ၿပိဳင္လွ်င္ေတာင္ ရႏိုင္သည့္ အတိုင္းအတာရွိသည္။ စုမာ လမ္းေလွ်ာက္သြားလွ်င္ ဒီအိုးႀကီးေတြကို လိုက္ၾကည့္သူ ေယာက်္ားသားက ဒုနဲ႔ေဒးပင္။ ကားကားစြင့္စြင့္ရွိလွသည့္ ဒီတင္ပါးေတြကို မိုးေက်ာ္ ပြတ္ၾကည့္ရတာ၊ နယ္ရတာကို အရသာေတြ႔သည္။ သူတို႔ေတြ လိုးၾကေဆာ္ၾကတိုင္း သူ အၿမဲတမ္း လက္သရမ္းတတ္သည္။
“အို .. အစ္ကို … အင့္ .. အိ … ”
မိုးေက်ာ္၏ လက္ေတြက ၾကမ္းသထက္ၾကမ္းလာေသာအခါ စုမာ တစ္ေယာက္ တုန္တုန္ခိုက္ခိုက္ျဖစ္လာရရွာသည္။ အားရပါးရ ဂ်ဳံနယ္သလို နယ္ေနသည့္ မိုးေက်ာ္လက္အရွိန္ေၾကာင့္ သူမ၏ ထမိန္ေလးေတာင္ မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ေျခေထာက္ေအာက္ေျခတြင္ ဂြင္းလံုးကြ်တ္ပံုေနေလၿပီ။ ေအာက္ခံပင္တီေလးသည္ကား ဖင္ၾကားထဲညပ္ကာ ေနရာအတည္တက်မရွိေတာ့။
“အစ္ကို လုပ္ခ်င္လဲ ျမန္ျမန္လုပ္ေတာ့ .. စုမာက ျပန္ရဦးမယ္ … ေနာက္ၿပီး အဘေမာင္ ၀င္လာရင္ ခက္မယ္ ..”
စုမာ၏ ေျပာစကားက မႊန္ထူသလို ျဖစ္ေနသည့္ မိုးေက်ာ္ကို အသိ၀င္ေစသည္။ ဟုတ္သည္။ သူအခ်ိန္ဆြဲၿပီး စိမ္ေျပနေျပကိုင္ေနလို႔ မျဖစ္။ ေတာ္ၾကာေန စုမာက ညည့္နက္သြားလို႔ မျပန္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာမွန္းမသိပါဘူးဆိုမွ မိန္းမတစ္ေယာက္ အစစ္ရေနဦးမည္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ရပ္ေနသည့္ေနရာက ဂိုေဒါင္၀င္ေပါက္ကေနၾကည့္လွ်င္ လွမ္းျမင္ေနႏိုင္ေသးေတာ့ စုမာေျပာသလို အဘေမာင္ကို အားနာရေသးသည္။ အဘေမာင္က သူ႔ကို အလိုလုိက္ေပမယ့္ မိုးေက်ာ္ သိတတ္ရေပမည္။ အႀကံတစ္ခုရလိုက္သည္ႏွင့္ စုမာ၏လက္ကိုဆြဲၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ဆန္အိတ္ပံုစီ ဆြဲေခၚလာခဲ့သည္။
“လာ .. စုမာ .. ဒီမွာ လက္ေထာက္ၿပီး ကုန္းေပးေနာ္ ..”
မိုးေက်ာ္ေျပာသည့္အတိုင္း စုမာေနေပး၏။ ပင္တီေလးတစ္ထည္ကသာ မႏိုင္မနင္းကာထားေပးရေသာ တင္သားေတြက ဒီလိုမ်ဳိး လက္ေထာက္ကုန္းေပးထားသည့္ အေနအထားတြင္ ပိုၿပီးေတာ့ စြင့္ကားလာသေယာင္ရွိသည္။ ဂိုေဒါင္မ်က္ႏွာက်က္အမိုးတြင္ ထြန္းထားသည့္ ေလးေပမီးေခ်ာင္း၏ အလင္းေရာင္က ဆန္အိတ္ေတြ ကြယ္ေနသျဖင့္ သူတို႔ေပၚသို႔ တည့္တည့္ေတာ့က်မေနေခ်။ လင္းလင္းထင္းထင္း မရွိလွေပမယ့္ တစြန္းတစေတာ့ ျမင္ေနရသည္။ မိုးေက်ာ္ အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ပဲ စုမာ၏ ပင္တီစကို လွမ္းကိုင္ကာ ေပါင္တံတေလွ်ာက္ ေအာက္သို႔ဆြဲခ်သည္။ စုမာက အလိုက္တသိႏွင့္ ေျခေထာက္ကိုႂကြေပးလိုက္ရာ ပင္တီေလးက သူမကိုယ္မွ လြတ္ကင္းသြားသည္။ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရေပမယ့္ ပင္တီအတြင္းဘက္တြင္ စိုေနသည္ကို လက္ႏွင့္စမ္းမိယံုမက ကာမအရည္ၾကည္နံ႔ကိုပါ ရွဴရိႈက္မိသည္မို႔ စုမာ အဆင္သင့့္ျဖစ္ေနၿပီဆိုတာကို မိုးေက်ာ္သိသည္။ ပုဆိုးကို ခပ္ျမန္ျမန္ခြ်တ္လိုက္ၿပီး သူမ ဖင္ႀကီးေနာက္ကပ္သည္။ သူ႔လိင္တံႀကီးသည္ ေစာင့္စားရတာကို စိတ္မရွည္သည့္ႏွယ္ ေခါင္းတယမ္းယမ္းႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။
“အစ္ကိုမိုး .. သြင္းလိုက္ေတာ့ .. စုမာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး ..”
မီးေရာင္က အလံုအေလာက္မရွိသျဖင့္ တကယ့္ေနရာကိုမွ ေသခ်ာမျမင္ႏိုင္ေပ။ မိုးေက်ာ္က စမ္းကာေထာက္ေနရသည္ကို စုမာ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့။ လက္တစ္ဖက္ကို ေနာက္ပစ္ကာ မိုးေက်ာ္၏ လိင္တံႀကီးကို ဖမ္းဆြဲကာ က်က်နနေတ့ေပးလိုက္သည္။ ခိုေအာင္းရမည့္ ကြ်င္းဆီတည့္တည့္ေရာက္ၿပီဆိုေတာ့လဲ မိုးေက်ာ္ စုမာ၏ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္သည္။ ဘလြတ္ဆိုသည့္အသံႏွင့္ သူ႔လိင္တံထိပ္က အိခနဲ အထဲသို႔ ကြ်ံ၀င္သြားသည္။ စြတ္စိုသည့္ အေျခအေနရွိေနေၾကာင္းကို သူ႔လိင္တံက ဦးေႏွာက္သို႔ သတင္းလွမ္းပို႔လိုက္သည္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္ တင္သားႀကီးေတြကို လက္ႏွင့္ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ဆုပ္ကိုင္ကာ ေဆာင့္သြင္းလိုက္သည္။
“အီး … အစ္ကိုရယ္ .. ၾကပ္တပ္တပ္ႀကီးကြယ္ ..”
“စစခ်င္းမို႔လို႔ပါ .. စုမာကလဲ .. ေနာက္က်ရင္ အဆင္ေျပသြားမွာ သိသားနဲ႔ … ”
အၿမဲလုပ္ေနၾကဆိုေပမယ့္ အသက္၂၀ေက်ာ္သာ ရွိေသးသည့္ စုမာ၏ အဖုတ္က တင္းတင္းစီးစီး ရွိေသးသည္။ မိုးေက်ာ္ ဒါေၾကာင့္လဲ စုမာကို သေဘာက်တာျဖစ္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေယာက်္ားႏွင့္မထိေတြ႔ဖူးသည့္ အပ်ဳိေလးမ်ားလို႔ ဟန္ေဆာင္မူပိုေနသည့္ ကိစၥ၀ိစၥမ်ားလဲ မရွိ။ သူမလိုခ်င္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေတာင္းဆိုတတ္သလို ရက္ရက္ေရာေရာလဲ တုန္႔ျပန္တတ္သည္။ ႏုးညံ့အိေထြးသည့္ အတြင္းသားေတြ၏ ရစ္ပတ္ဆြဲေနျခင္းကို အရသာခံၿပီးမွ မိုးေက်ာ္ က်န္ေနသည့္အပိုင္းကို ထပ္သြင္းလိုက္သည္။ ဖတ္ခနဲျမည္သံႏွင့္အတူ စုမာ၏ တင္အိုးႀကီးႏွစ္လံုးႏွင့္ သူ႔ဆီးစပ္ ေျပးကပ္သည္။
“အဆင္ေျပလား .. စုမာ ..”
“ရတယ္ .. အစ္ကိုမိုး .. အကုန္၀င္သြားၿပီမွတ္လား … ျမန္ျမန္ေဆာင့္ေပးေတာ့ေနာ္ ..”
တုန္ခိုက္ခိုက္အသံေလးႏွင့္ စုမာက ေခါင္းကေလးေစာင္းငွဲ႔ကာ ေတာင္းဆိုသည္။ ေကာင္မေလး စိတ္ထေနၿပီဆိုတာ နားလည္လိုက္ၿပီမို႔ စုမာ၏ ခါးကေလးခြက္၍ တင္ပါးႀကီးေတြ တုန္တုန္တက္သြားေအာင္ပင္ မိုးေက်ာ္ တစ္ခ်က္ခ်င္း အားႏွင့္စေဆာင့္သည္။ စီးကနဲ စီးကနဲ သူ႔လိင္တံႀကီးက စုမာ၏ အဖုတ္ထဲကို စည္းခ်က္မွန္မွန္ႏွင့္ အ၀င္အထြက္ျဖစ္ေနသည္။ စုမာ၏ အဖုတ္အတြင္း၌ အရည္ေတြက ရႊဲသထက္ ရႊဲလာၿပီး မိုးေက်ာ္ေဆာင့္ေပးတိုင္းလဲ ဆန္အိတ္ေတြကို အားျပဳက သူမဖင္ႀကီးကို ေနာက္သို႔ ျပန္ျပန္ေကာ့ေပးသည္။ ႏွစ္ဦးသား အဂၤါစပ္ေတြထိေတြ႔သည့္ ဖတ္ခနဲ ဖတ္ခနဲ ျမည္သံက စိပ္လာသလို တအင္းအင္း တအီးအီး ညည္းသံမ်ားကလဲ ပိုပိုၾကားလာရသည္။
“အစ္ကိုမိုး .. ေဆာင့္ .. ျမန္ျမန္ .. စုမာၿပီးေတာ့မယ္ ..”
စုမာ အသက္ကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ရွဴးသြင္းေနရာမွ အားတင္းကာ အသံကိုစုၿပီး မိုးေက်ာ္ကို အခ်က္ေပးသည္။ ပါးစပ္ႏွင့္ ေျပာလိုက္သလို အဖုတ္အတြင္းသားေတြကို က်ဳံ႔၍က်ဳ႔ံ၍ ညႇစ္ေပးျခင္းႏွင့္လဲ အခ်က္ထပ္ျပသည္။ မိုးေက်ာ္ စုမာ၏ ပုခံုးသားႏွစ္ဘက္ကို တင္းတင္းလွမ္းဆြဲလိုက္ရင္း အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ကာ ဒလမ္းၾကမ္းကို ေဆာင့္ေတာ့သည္။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ ေဆာင့္ခ်က္ေတြက စိပ္သထက္ စိပ္လာသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ တျခားဘာမွ မရွိေတာ့ပဲ စုမာႏွင့္ အၿပိဳင္ၿပီးဖို႔ အေၾကာင္းအရာကသာ ေရွ႕တန္းေရာက္သည္။ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနသည့္ စုမာ၏ကိုယ္ကေလးႏွင့္ လိႈင္းထေနသည့္ ဖင္သားေတြက သူ႔စိတ္ကို ပိုပိုဆြဆြေပးေနသည္။ အင္တိုက္အားတိုက္ႏွင့္ ေခြ်းေတြရႊဲလာသည့္အထိ ေဆာင့္ပစ္လိုက္ေသာအခါ သူ႔လိင္တံတေလွ်ာက္ ယားတက္လာသည္။ ပန္းတိုင္ကို နီးၿပီဆိုတာသိၿပီမို႔ မိုးေက်ာ္ တစ္ဆံုး၀င္တစ္ဆံုးထြက္နည္းႏွင့္ ေနာက္ထပ္ခပ္ျမန္ျမန္ကစ္ပစ္လိုက္ရာ ဆယ္ခ်က္မျပည့္ခင္မွာပင္ အရည္ေတြပန္းထြက္ေတာ့သည္။ စုမာလဲ သူ႔နည္းတူ တၿပိဳင္တည္းၿပီးသည္ ထင္သည္။ အတြင္းသားေတြကို ႏွစ္ခါသံုးခါေလာက္ ညႇစ္ေပးၿပီး ၿငိမ္က်သြားသည္။ မိုးေက်ာ္ စုမာ၏ ေက်ာျပင္ေလးေပၚကိုယ္ႏွင့္ကပ္ထားမိၿပီးေတာ္ေတာ္ၾကာသည့္ အေမာေျဖေနမိသည္။ အသက္ရွဴမွန္လာေတာ့မွကိုယ္ကို ျပန္ႂကြကာ စုမာေနာက္မွ ခြာလိုက္သည္။
“ျပလြတ္ ..ေဗ်ာ့ ..”
သူ႔လိင္တံကြ်တ္ထြက္သြားသည္ႏွင့္ စုမာ၏ အဖုတ္၀ကေန ေလခိုသည့္အသံလိုက္ကာ အရည္ေတြထြက္က်သည္။ စုမာက လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ သူမ၏ ေပါင္ၾကားကို လွမ္းပိတ္မည္ျပဳသည္။
“ေန . ေန .. စုမာ .. ပုဆိုးနဲ႔သုတ္လိုက္မယ္ ..”
မိုးေက်ာ္ ဒီေလာက္ေတာ့ အလိုက္သိသင့္သည္ဟု တြက္မိၿပီး ဆန္အိတ္ေပၚတင္ထားသည့္ သူ႔ပုဆိုးကို လွမ္းဆြဲကာ ေပါင္ၾကားကို အုပ္ေပးသည္။ စုမာက သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္သလို ၾကည့္သည္။ ေပါင္ကို ခပ္ကြကြလုပ္ၿပီး ပုဆိုးႏွင့္ ပြတ္ေနသည္။ ေက်နပ္ေလာက္ေတာ့ ပုဆိုးကို သူ႔ဆီျပန္ေပးၿပီး ပင္တီေလးကို ျပန္၀တ္သည္။
“လိုက္မပို႔နဲ႔ေတာ့ အစ္ကိုမိုး .. စုမာ လမ္းထိပ္က စာအုပ္ဆိုင္ ၀င္လိုက္ဦးမယ္ .. အစ္ကိုမိုးလဲ နားေတာ့ ..”
ထမိန္ျပန္၀တ္ၿပီးသြားသည္ႏွင့္ စုမာက ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုသည္။ မိုးေက်ာ္လဲ ေခါင္းသာညိတ္ျပမိသည္။ အရည္ေတြႏွင့္ေပပြေနသည့္ ပုဆိုးကို ျပန္မ၀တ္ခ်င္သည္မို႔ စုမာကို ဂိုေဒါင္ေပါက္၀ေတာင္ ျပန္လိုက္မပို႔ျဖစ္။ စုမာ၏ ထမင္းဆိုင္က ဒီဂိုေဒါင္ကေန သိပ္ေ၀းလွသည္ မဟုတ္သည့္အျပင္ လမ္းမီးေတြ ထိန္ထိန္သာသာေနလို႔ ျပသနာမရွိေလာက္ဟု ေတြးရင္း သူအိပ္ေနက် ဂိုေဒါင္ေထာင့္ဆီသို႔သာ ဖင္ေဟာင္းေလာင္း၊ ေဂြးတန္းလန္းႏွင့္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
*** *** ***
တပ္မေတာ္မွတ္တန္း႐ံုး တည္ရွိေသာ မိုးေကာင္းဘုရားလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းေတြ မ်ားသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ လူကံုထံအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွ တတ္ႏိုင္သူမ်ားသည္ ဒီမွာဘက္တြင္ ၿခံက်ယ္က်ယ္ေပး၀ယ္ကာကိုယ့္မိသားစုႏွင့္ကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆး လာေနတတ္ၾကသည္။ ထိုသူမ်ားထဲတြင္ သူသူေအာင္တို႔ မိသားစုလဲ အပါအ၀င္ျဖစ္ေလသည္။ “သူသူ” ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အဖ်ားဆြတ္ကာ ေျပာတတ္သည့္ သူသူေအာင္သည္ ရဲမႈးႀကီးဦးသိန္းေအာင္၏ သမီးငယ္ျဖစ္ၿပီး သူ႔အထက္တြင္ ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးသည့္ အစ္မျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴေအာင္သာ ရွိသည္။ အေမျဖစ္သူ ေဒၚဇင္မာေအာင္ကမူ ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္းတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး အဆစ္အျမစ္ကိုက္ခဲသည့္ ေရာဂါေၾကာင့္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ဆရာမအလုပ္မွ ႏႈတ္ထြက္ခဲ့သည္။ သားအမိ သားအဖေတြ စည္းစည္းလံုးလံုး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္မို႔ သူသူေအာင္တို႔ “ေအာင္“ မိသားစုသည္ အေတာ္ပင္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါသည္။ ညဘက္ညဘက္ မိသားစု စံုညီေသာ အခ်ိန္တြင္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး စလိုက္ေနာက္လိုက္ႏွင့္ သူတို႔အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းသည္ ကြ်က္ကြ်က္ကို ညံေနတတ္သည္။
ဒီေန႔ညလဲ ထိုသို႔ပင္ ကြ်က္ကြ်က္ညံေနသည္။ သို႔ေသာ္ စကားသံမ်ားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ ညံေနသည့္ အသံမ်ားေတာ့ မဟုတ္ပါေခ်။
“ကံႀကီးေပလို႔သာပဲ သမီးငယ္ရယ္ .. ေမေမ့သမီးေလး ေရတိမ္နစ္ေတာ့မလို႔ …”
ေဒၚဇင္မာေအာင္သည္ ရင္ပတ္ကိုလက္ႏွင့္ဖိထားလ်က္က မခြာႏိုင္ေသးပဲ ပူပန္မႈႀကီးစြာႏွင့္ေျပာသည္။ အႀကီးမျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴေအာင္ကမူ မ်က္ရည္ေတြေ၀့ေနသည့္ သူသူေအာင္အား ပုခံုးကေန ဖက္ထားရင္း အားေပးေနရသည္။ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားခဲ့ေသာ ရဲမႈးႀကီး ျဖစ္ခဲ့သည့္တိုင္ ဦးသိန္းေအာင္သည္ သမီးျဖစ္သူ၏ အျဖစ္ကို ၾကားေတာ့ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္ကာ ထိုင္ေတာင္မထိုင္ႏိုင္ပဲ လက္ကို ေနာက္ပစ္၍ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္လဲ ရပ္ကာ အတူယွဥ္ကာထိုင္ေနၾကသည္ သမီးေခ်ာႏွစ္ဦးကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္သည္။
ျဖဴျဖဴေအာင္ႏွင့္ သူသူေအာင္ သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုး တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိးစီ လွၾကပါသည္။ သူ႔မိန္းမဇင္မာေအာင္သည္လဲ ငယ္စဥ္တုန္းက မိန္းမေခ်ာ၊ မိန္းမလွတစ္ဦးမွန္း ကိုယ္တိုင္ပိုးပန္းခဲ့ရသူမို႔ ဦးသိန္းေအာင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးသိသည္။ သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ အေမျဖစ္သူဆီက အေမြကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အႀကီးမ ျဖဴျဖဴေအာင္သည္ နာမည္ႏွင့္ လိုက္ေအာင္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး လွသူျဖစ္ၿပီး၊ အငယ္မ သူသူေအာင္က ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါေလးႏွင့္ လွသူေလးပင္။ အခုေတာ့ မိန္းမျဖစ္သူ ဇင္မာေျပာသလို ဒီ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါေလးသည္ ကံေကာင္းလို႔ ဘ၀မပ်က္ရွာေခ်ၿပီ။ ကံေကာင္းလို႔ ဖိုးသိၾကားမသလို ၀င္ကယ္မည့္လူ ရွိေပလို႔။
“ကံေကာင္းလို႔ မဟုတ္ဘူး.. ေမေမေရ .. ဟိုအစ္ကို ၀င္ကယ္လို႔ .. အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ သူသူ႔ဘ၀ေတာ့ မေတြးရဲဘူး ..”
ျဖဴျဖဴေအာင္က အေမျဖစ္သူ၏ စကားကို မေထာက္ခံပဲ မိုးေက်ာ္ဆိုသည့္ လူငယ္ကို ရည္ၫြန္းကာေျပာသည္။ ဦးသိန္းေအာင္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ကာေထာက္ခံသည္။ သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုး ေရွ႕ေရာ၊ မိန္းမျဖစ္သူေရွ႕တြင္ပါ ေျခစံုရပ္လိုက္ၿပီး ..
“အခုေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ၿပီ .. သမီး .. ဘာမွလဲ လုပ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး .. မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္း .. ေဖေဖေတာ့ ကီလီဆိပ္ကို သြားၿပီး .. အဲဒီ မွတ္ႀကီးတို႔ကို သြားဖမ္းရမွာပဲ .. ဒီလုိလူဆိုးေတြကို အလြတ္ေပးလို႔မျဖစ္ဘူး .. မိုးေက်ာ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ကိုလဲ ေတြ႔လိုက္ဦးမယ္ .. ေနာက္ၿပီး သမီးငယ္ကိုလဲ မွာရဦးမယ္ ..”
“ဟုတ္ .. ေဖေဖ ..”
ေလသံတည္တည္ၾကည္ၾကည္ႏွင့္ ေျပာသည့္ ဦးသိန္းေအာင္၏ စကားေၾကာင့္ သူသူေအာင္သည္ ေ၀့၀ဲေနသည့္ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ၿပီး အေဖျဖစ္သူကို ေမာ့ၾကည့္သည္။
“ဟိုဘက္ၿခံက ကိုတူးနဲ႔ သမီး ဆက္ဆံေရးကို အေဖ အရင္တုန္းက ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေျပာရေတာ့မယ္ ..ကိုတူးလိုမ်ဳိး ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား ေယာက်္ာေလးမ်ဳိးနဲ႔ တြဲတာ ေဖေဖမႀကိဳက္ဘူး .. သူ႔အေဖ ဦးေက်ာ္၀င္းကို အားနာေပမယ့္ .. သူ႔သားကိုေတာ့ ေဖေဖ သေဘာမက်ဘူး .. မႏွစ္ကလဲ သမီး အဲဒီေကာင္ေလးနဲ႔တြဲလို႔ ဆယ္တန္းက်ၿပီးၿပီ မွတ္လား ..”
ဦးသိန္းေအာင္တို႔ ၿခံခ်င္းကပ္ရပ္တြင္ ဆည္ေျမာင္းဌာနမွ ညႊန္မႈးျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္၀င္းတို႔ ေနထိုင္ၾကသည္။ ကိုတူးဆိုသည့္ ေကာင္ကေလးသည္ တစ္ဦးတည္းေသာ သားမို႔ ဦးေက်ာ္၀င္းတို႔ တစ္မိသားစုလံုးက အလိုလိုက္ကာထားၾကမွန္း ဟိုဘက္အိမ္၊ ဒီဘက္အိမ္ ၀င္ထြက္သြားလာေနၾကသူမ်ားမို႔ သိေနၾကသည္။ မိမိကုိယ္တိုင္ လြတ္လပ္စြာေနထိုင္တတ္ၿပီး သမီးေတြ၏ ကိစၥ၀ိစၥကို ၀င္မပါတတ္သူမို႔ အရင္တုန္းက ဘာမွမေျပာေပမယ့္ အေၾကာင္းကိစၥရွိလာေသာအခါ ဦးသိန္းေအာင္ လ်စ္လ်ဴရွဴထားလို႔ မရေတာ့ေပ။
“ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ပါ ေဖေဖ .. ဒီေန႔ႀကံဳလိုက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ သူသူ ကိုတူးအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသြားပါၿပီ .. ေနာင္အသြားအလာ ဆင္ျခင္ပါ့မယ္ ..”
“အင္း .. ဟုတ္ၿပီေလ .. ဒါဆိုလဲ ငါ့သမီးေတြ အိပ္ၾကေတာ့ … ညည့္လဲနက္လွၿပီ .. ေဖေဖ ဖုန္းဆက္စရာရွိတာ ဆက္လိုက္ဦးမယ္ ..“
ဦးသိန္းေအာင္က စကားစ ျဖတ္လိုက္ၿပီမို႔ သူသူေအာင္၏ အျဖစ္အပ်က္ကို အစီရင္ခံမႈသည္ ၿပီးဆံုးျခင္းသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့သည္။
*** *** ***
နံနက္ေျခာက္နာရီ ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္တြင္ အျပာေရာင္ငါးခ်ိတ္ လင့္႐ိုဗာကားတစ္စီး ကီလီဆိပ္ကမ္းထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ရဲၾကပ္ႀကီးတစ္ဦးကေမာင္းၿပီး သူ႔ေဘးတြင္မူ ဥပဓိ႐ုပ္ေကာင္းေသာ ရဲအရာရွိႀကီးတစ္ဦး လိုက္ပါလာသည္။ ေနာက္ခန္းတြင္မူ ဒုရဲအုပ္တစ္ဦးႏွင့္ ရဲသားတစ္ဦးက လက္နက္မ်ားကိုင္ေဆာင္လ်က္ အတူတကြပါလာၾကသည္။ ကီလီဆိပ္ကမ္းတြင္ ကားရပ္ၿပီးေနာက္ ဒုရဲအုပ္ႏွင့္ ရဲတပ္သားႏွစ္ဦး ကားေပၚမွ ဆင္းသြားၿပီး ရဲအရွိႀကီးကမူ ပါလာသည့္ ေဆးတံကိုဖြာရင္း ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေစာင့္ေနသည္။ မိနစ္(၂၀) မရွိတရွိတြင္ ဒုရဲအုပ္ႏွင့္ ရဲသားႏွစ္ဦး ကားဆီသို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ခ်ည္းပဲေတာ့ မဟုတ္။ အရပ္အေမာင္းခပ္ေကာင္းေကာင္း ဗလခပ္ေတာင့္ေတာင့္ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ဦး အတူတကြပါလာသည္။
“ဆရာႀကီး .. မိုးေက်ာ္ဆိုတာ သူပဲ .. က်န္တဲ့ သံုးေကာင္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကား၀င္လာတာ ျမင္လိုက္တယ္ ထင္တယ္ .. အစအနေတာင္ မျမင္ရေတာ့ဘူး .. ဆိပ္ကမ္းရဲကို မွာထားၿပီး ေတြ႔တာနဲ႔ ဖမ္းၿပီး စခန္းကို ေခၚလာဖို႔ က်ေနာ္မွာထားခဲ့တယ္ ..”
“ေအး .. ဒါဆိုလဲ မိုးေက်ာ္ကိုပဲ ေခၚခဲ့ကြာ ..”
“က်ဳပ္မွာ အျပစ္ရွိလုိ႔လား … ”
မိုးေက်ာ္၏ အသံက ထီမထင္အသြင္အျပည့္ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး အကဲခတ္ကာ ၾကည့္ေနသည့္ ရဲအရာရွိႀကီး၏ အၾကည့္ကိုလဲ မေၾကာက္မရြ႔ံတန္ျပန္ၾကည့္ေနသည္။
“ေမာင္မိုးေက်ာ္မွာ အျပစ္မရွိပါဘူး .. ဖမ္းတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး .. ဦးေလးအိမ္ကို ခနေခၚသြားမလို႔ပါ ..”
မိုးေက်ာ္ဘာမွ ထပ္တြန္႔တက္ကာ မေျပာေတာ့။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ပင္ ဒုရဲအုပ္ညႊန္ျပသည့္ ေနာက္ခန္းသို႔သာ တက္လိုက္ေတာ့သည္။ အခ်ိန္နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ စီးနင္းလိုက္ပါလာၿပီးေနာက္ ကုန္းႀကီးတစ္ခုကိုေရာက္သည္ႏွင့္ ညာဘက္က လမ္းသြယ္ေလးတစ္ခုထဲသို႔ ခ်ဳိး၀င္လိုက္သည္ကိုသာ ေတြ႔လိုက္သည္။ အေတာ္ေလးက်ယ္၀န္းသည့္ ၿခံ၀န္းႀကီးတစ္ခု ေရွ႕အေရာက္တြင္ေတာ့ ကားေမာင္းသည့္ ရဲတပ္ၾကပ္ကပင္ ဆင္းဖြင့္ကာ ေမာင္း၀င္လာခဲ့ေလသည္။
“လာ .. ေမာင္မိုးေက်ာ္ .. ဒါ ဦးေလးအိမ္ပဲ ..”
မိုးေက်ာ္သည္ မ၀င္ေသးပဲ အိမ္၏အေျခအေနကို တစ္ခ်က္အကဲခတ္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ရပ္ေစာင့္ေနသည့္ ဦးသိန္းေအာင္ကို ၾကည့္သည္။
“က်ဳပ္မွာ အျပစ္မရွိဘူး .. ဖမ္းတာမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဆိပ္ကမ္းပဲ ျပန္ခ်င္တယ္ ဦးေလး .. ဘယ္လိုမွေတာ့ မေအာင့္ေမ့နဲ႔ .. ဒီအခ်ိန္ေလးပဲ ဆိပ္ကမ္းမွာ ကုန္တက္တာမို႔ က်ဳပ္ရစရာရွိတာေတြ နစ္နာသြားလိမ့္မယ္ ..”
“ေမာင္မိုးေက်ာ္ မနစ္နာေစရပါဘူး .. ဦးေလးက ေမာင္မိုးေက်ာ္ရဲ ႔အခ်ိန္အတြက္ ပိုက္ဆံရွင္းေပးပါ့မယ္ ..”
မိုးေက်ာ္ ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ပုခံုးတစ္ခ်က္တြန္႔ကာ ဦးသိန္းေအာင္ေနာက္လိုက္ကာ ၀င္လာခဲ့သည္။ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္သည့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အိမ္သားသံုးဦး မတ္တပ္ရပ္ကာ အိမ္ေပါက္၀ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္ကို အိမ္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္း မိုးေက်ာ္ျမင္လိုက္သည္။ ထင္မွတ္မထားသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ဒီထဲတြင္ ပါေနသျဖင့္ မိုးေက်ာ္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ၿပီးမွ သေဘာက်ဟန္ႏွင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ၿပံဳးသည္။ ညီညာျဖဴေဖြးသည့္ သြားျဖဴတန္းေလးေတြ ေပၚလာေသာ သူ႔အၿပံဳးေၾကာင့္ ရပ္ေနသည့္ မိန္းမသားသံုးဦးစလံုး သူ႔ကို ေငးေမာၾကည့္တာ မိုးေက်ာ္ သတိထားလိုက္မိသည္။
“အစ္ကိုမိုးေက်ာ္ ပါလာတယ္ ..“
“ေအာ္ .. ဒါက နင့္အိမ္ကိုး .. ငါညကတည္းက ထင္ေတာ့အထင္သား .. နင့္ပံုစံၾကည့္ရတာ လူကံုထံသားသမီးနဲ႔တူပါတယ္လို႔ … နင္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရတာေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါ့အလုပ္ပ်က္ၿပီေဟ့ ..“
သူသူေအာင္သည္ မိုးေက်ာ္၏ စကားေၾကာင့္ နားမလည္သည့္ဟန္ႏွင့္ သူမအေဖကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ဦးသိန္းေအာင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔အကၤ်ီအိတ္ထဲကို လက္ႏိႈက္ကာ ႏွစ္ရာတန္ဆယ္ရြက္ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။
“ေရာ့ .. ဒီမွာ .. ေမာင္မိုးေက်ာ္ .. ဒါ မင္းရဲ ႔ေန႔စားလို႔ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ကြာ ..”
မိုးေက်ာ္ ဦးသိန္းေအာင္ ကမ္းေပးသည့္ ပိုက္ဆံကိုယူပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ရာတန္ငါးရြက္ကို ျပန္ေျဖထုတ္လိုက္ၿပီး ဦးသိန္းေအာင္ကို ျပန္လွမ္းေပးလိုက္သည္။
“က်ဳပ္ တစ္ေန႔လံုး အလုပ္လုပ္မွ လြန္ေရာကြ်ံေရာ တစ္ေထာင္ေလာက္ပဲရတာပါ .. က်ဳပ္ ဒီလိုက္လာလို႔ အလုပ္ပ်က္တဲ့အတြက္ ငါးရာရတယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္အတြက္ လံုေလာက္ပါၿပီ ..”
တစ္မိသားစုလံုးသည္ မိုးေက်ာ္၏ အေျပာေၾကာင့္ အံ့အားသင့္သြားၾကသည္။ သူတို႔စိတ္ထဲတြင္ မိုးေက်ာ္ ဦးသိန္းေအာင္ ေပးသည့္ ပိုက္ဆံကို ဒီလိုမ်ဳိး ျပန္ေပးလိမ့္မည္ဟု မထင္။ မိုးေက်ာ္၏ အျပဳအမူကို သေဘာက်သြားသည့္ ဦးသိန္းေအာင္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိမ့္သည္။ မိုးေက်ာ္၏ ႐ုပ္သြင္ကိုယ္ဟန္ကိုလဲ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးတစ္ခါ ျပန္အကဲခတ္သည္။ ၀ါရင့္ရဲအရာရွိႀကီးမို႔ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ မိုးေက်ာ္၏ ပံုစံက ထူးျခားေနသည္။ သာမန္အလုပ္ၾကမ္းသမား တစ္ေယာက္ႏွင့္ လားလားမွမတူေခ်။ စိတ္ထဲ သံသယျဖစ္လွ်င္ ထိန္ခ်န္ထားတတ္သူ မဟုတ္သျဖင့္ မိုးေက်ာ္ဆိုသည့္ လူငယ္အေၾကာင္း ေမးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
ဆက္ရန္ မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး