ျမဴခိုးေ၀ - သဲသဲ ... စြဲစြဲ

(စာအုပ္ေလးေတြ တင္ပါလို႔ ေတာင္းဆိုထားသူမ်ား အတြက္ပါ ဇတ္လမ္းကေတာ့ ဆက္ရန္က်န္)


"ေဟ့ေကာင္ ... မင္း စြဲစြဲကို မႀကိက္ဘူးလား"
"ဟာကြာ မႀကိဳက္ပါဘူး ... ငါတုိ႔က ေမာင္ႏွမလိုေနတာ"
"ငါ ႀကိဳက္တယ္ကြာ ေျပာေပးမလား"
"မင္းဟာမင္းေျပာ"

သက္ႏုိင္ကို က်ေနာ္ ဘုေျပာေျပာလိုက္တယ္။ ဒီေကာင္က စြဲစြဲကို ႀကိတ္ႀကိဳက္ေနတာ။ စြဲစြဲမွ စြဲစြဲ။ စြဲစြဲက ေအခန္းက။ က်ေနာ္တုိ႔က စီခန္းက။ စြဲစြဲက စာအရမ္းေတာ္တာ။ အၿမဲတမ္း အဆင့္ ၁-၃ ခ်ိတ္တယ္။ က်ေနာ္က စာသိပ္မေတာ္ဘူး။ အဂၤလိပ္စာညံ့တယ္။ စြဲစြဲက လွပါတယ္။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာထက္ မိန္းကေလးပီသတဲ့အလွမ်ိဳးရွိတယ္။ ဆယ္တန္းဆိုေပမယ့္ စြဲစြဲခႏၶာကိုယ္က ေတာ္ေတာ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေနၿပီ။ ရင္ေလးေတြဆို ေမာက္လို႔။ တင္ေလးေတြဆို ေကာက္လို႔။ ေက်ာင္းက ေကာင္ေတြကေတာ့ စြဲစြဲအုိးလွတယ္ဆုိပဲ။ ဟုတ္ေလာက္တာပဲေလ။ ဟိုေန႔က ေက်ာင္းကအျပန္ တိုက္ေပၚတက္ေတာ့ စြဲစြဲက အေရွ႕ကတက္တယ္။ က်ေနာ္က ေနာက္ကတက္တယ္။ စြဲစြဲ အိုးေလးက တင္းၿပီး ေကာက္ေနတာပဲ။ ေလွခါးတက္ေတာ့ လႈပ္တုပ္ လႈပ္တုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းစိမ္းထမီေလး ေအာက္မွာ တင္းေနတာပဲ။ အတြင္းက ေဘာင္းဘီအရာေလးေတြေတာင္ ျမင္ေနရတယ္။ ဂလု။

စြဲစြဲန႔ဲ က်ေနာ္က တတိုက္ထဲမွာ တူတူေနတာ။ စြဲစြဲက ငါးလႊာမွာ။ က်ေနာ္က သံုးလႊာမွာ။ ေက်ာင္းကားလဲ တူတူပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ စြဲစြဲနဲ႔ က်ေနာ္က ေမာင္ႏွမလုိပဲ ေနတာ။ ဘာစိတ္မွ မရွိဘူး။ ရီးစားလို မႀကိဳက္ဘူး။ က်ေနာ္ တကယ္ႀကိဳက္တာက သူ႔အမ သဲသဲ။ မမသဲသဲကို က်ေနာ္က တကယ္ႀကိဳက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို ဘယ္သူမွမသိဘူး။ သိေအာင္လဲ မေနပါဘူး။ က်ေနာ္က ႏႈတ္လံုတယ္။ ေန႔တုိင္း က်ဴရွင္လာသင္ေပးတဲ့ မမသဲသဲေတာင္ မရိပ္မိဘူး။

ုမုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ မုန္႔ဟင္းခါးစားေနတဲ့ စြဲစြဲကို သက္ႏုိင္က ငမ္းတာ ငမ္းတာ။ မ်က္လံုးကြ်တ္ထြက္မတတ္ပဲ။ ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္တာပဲ။ စြဲစြဲက ေက်ာင္းမွာ နာမည္ႀကီးတယ္။ လွတယ္။ စာေတာ္တယ္။ သေဘာေကာင္းတယ္။ လိုက္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြထဲမွာ သက္ႏုိင္က အဆုိးဆံုး။ အစက သက္ႏုိင္က က်ေနာ့္ကို သိပ္မေခၚဘူး။ ပံုမွန္ပဲ။ ကိုးတန္းေရာက္မွ က်ေနာ့္ကို လာေရာတာ။ က်ေနာ္က စြဲစြဲနဲ႔ ေက်ာင္းအတူတူလာမွန္းသိေတာ့ လံုးတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔။ ဒီေကာင္က မ်က္ႏွာ႐ူး။ က်ေနာ္ ေျပာေပးလဲ စြဲစြဲက ဘယ္လိုလုပ္ ႀကိဳက္မလဲ။

"ရဲေက်ာ္ ... မုန္႔ဟင္းခါး စားမလား"
"ဟင့္အင္း ... စားဘူး ... ေကာ္ျပန္႔သုတ္ စားမယ္ ..."
"ကိုယ္က မုန္႔ဟင္းခါး စားမယ္"

ဒီေကာင္ မ်က္ႏွာ႐ူးက တမ်ိဳး။ စြဲစြဲက မုန္႔ဟင္းခါးဆို သူလဲ မုန္႔ဟင္းခါး။ က်ေနာ္က မုန္႔ဟင္းခါးမွ မႀကိဳက္တာ။ က်ေနာ္လဲ ၾကည့္မရတာနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ အေဒၚႀကီးကို

"စြဲစြဲ တပြဲတဲ့"
"အန္"
"ေအာ္ ဟုတ္ပါဘူး မုန္႔ဟင္းခါးတပြဲ၊ ေကာ္ျပန္႔သုတ္ ခ်ဥ္ငံစပ္တပြဲ"



မုန္႔ဟင္းခါး စားေနတဲ့ စြဲစြဲ မ်က္လံုးျပဴးၿပီး က်ေနာ့္ကို ၾကည့္တယ္။ ေဘးနားက ေက်ာင္းသူေတြ အကုန္၀ိုင္းၾကည့္တယ္။ သက္ႏုိင္ နဲနဲေတာ့ ရွက္သြားတယ္။ ခြိကနဲ ၀ိုင္းရီၾကေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာ ရဲတက္လာေရာ။ မွတ္ၿပီလား ေဟ့ေကာင္။

က်ေနာ္က ေကာ္ျပန္႔သုတ္စားေတာ့ စြဲစဲြက မုန္႔ဟင္းခါး ကုန္သြားၿပီ။ အတန္းမတက္ေသးေတာ့ စြဲစြဲနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက အတန္းထဲ မ၀င္ေသးဘူး။ က်ေနာ္ စားတာကို ေစာင့္ေနတယ္။

"ဟဲ့ ငါ့ကို ေကာ္ျပန္႔နဲနဲေကြ်း"
"ေရာ့ စား"
"ဟင္းခါးလဲ ေကာင္းတယ္ေနာ္"
"ေအး ဟုတ္တယ္ ေသာက္ ေသာက္"

စြဲစြဲလက္ထဲကို ေကာ္ျပန္႔သုတ္ပန္းကန္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ဟိုေကာင္ကေတာ့ မ်က္ေစာင္းတခဲခဲ။ မေက်နပ္လဲ မတတ္ႏုိင္။ က်ေနာ္နဲ႔ စြဲစြဲက ေမာင္ႏွမလိုေနလာၾကတာပဲဟာ။

"ေကာင္းလိုက္တာ ရွဴး"
"ေရာ့ တစ္ရွဴး"
"ေက်းဇူးပဲ ရဲေက်ာ္ ငါတို႔ အတန္းထဲ၀င္ေတာ့မယ္"
"ေအး ေအး"

စြဲစြဲတုိ႔ ထြက္သြားတာကို သက္ႏုိင္ မုန္႔ဟင္းခါးပန္းကန္ႀကီး ကိုင္ၿပီး လုိက္ၾကည့္တယ္။ စြဲစြဲဖင္ေလးက လံုးၿပီး ကားတက္ေနတာပဲ။ စြဲစြဲ သူငယ္ခ်င္း သႏၲာလဲ လွတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ စြဲစြဲက ပိုေတာင့္တယ္။

"မ်က္လံုးလဲ ကပ္ပါသြားအံုးမယ္ ... ေျဖးေျဖးၾကည့္"
"ေဟ့ေကာင္ ရဲေက်ာ္ ... မင္းေနာ္"
"ဟား ဟား ဟား"

သက္ႏုိင္ မုန္႔ဟင္းခါးပန္းကန္ႀကီး ကိုင္ၿပီး က်ေနာ့္ကို လိုက္ကန္သလိုလို ရွက္ရမ္းရမ္းေတာ့ အကုန္လံုး ၀ိုင္းဟားတာေပါ့။ ဟား ဟား ဟား။ အတန္းထဲမွာလဲ သက္ႏိုင္ က်ေနာ့္ကို သိပ္အစာမေၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး။ ေအးေဆးပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိေတာ့ ဒီလိုပဲ ႀကံဳရင္ ဆြမ္းႀကီး၀ိုင္းေလာင္းၾကတာပဲေလ။ တျခားေကာင္ေတြကလဲ သက္ႏုိင္ကို ၀ိုင္းေလာင္ၾကတယ္။ သက္ႏုိင္ ေခါင္းေတာင္မေဖာ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္လဲ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔။ မ်က္ႏွာ႐ူးေကာင္။

ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ စြဲစြဲက တုိက္ေပၚကို အရင္တက္တယ္။ ေလွခါးေသာ့ကို စြဲစြဲက ဖြင့္ေတာ့ က်ေနာ္က ျပန္ပိတ္ရတာေပါ့။ က်ေနာ္က ေနာက္မွတက္တယ္။ ဟုတ္ပ။ စြဲစြဲဖင္ေလးက ေတာ္ေတာ္လွတာပဲ။ မမသဲသဲေလာက္ေတာ့ မေတာင့္ဘူးေပါ့။ မမသဲသဲက ပိုေတာင့္တယ္။ လူႀကီးျဖစ္ေနၿပီဆုိေတာ့ မမသဲသဲက အပ်ိဳအရြယ္ေရာက္ေနၿပီ။ စြဲစြဲ ဖင္ေလးက လံုးက်စ္ေနတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေလွခါးတက္ေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္းထမီေလးေအာက္မွာ ေျခသလံုးသား၀င္း၀င္းေလး ေပၚေပၚသြားတယ္။ လွပ္ကနဲ လွပ္ကနဲပဲ။

"ဟဲ့ ရဲေက်ာ္ ... နင္က ဘာလို႔ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ ေလွာင္တာလဲ"
"ဟိုေကာင္ သက္ႏုိင္က နင့္ကို ႀကိဳက္ေနတာဟ"
"ေအာ္"
"ငါတုိ႔ကလဲ အျမင္ကတ္ေနတာနဲ႔ ၀ိုင္းေလာင္ၾကတာ"
"နင္ကလဲဟယ္ သနားပါတယ္"
"ေအာင္မာ နင္က သူ႔ကိုႀကိဳက္ေနလို႔လား"
"ရဲေက်ာ္ေနာ္ ဟြန္႔"

မ်က္ေစာင္ေလး ဒိုင္းကနဲ ထုိးၿပီး ေလွခါးကို ေျပးတက္သြားတယ္။ အုိးေလးက ပိုလႈပ္တာေပါ့။ က်ေနာ္လဲ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ငမ္းတာေပါ့။ သံုးလႊာက က်ေနာ္ ေနတဲ့အခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးဖြင့္ေနတုန္း အေပၚက အမေလး ဆိုတဲ့ အသံၾကားလုိက္ရတယ္။ စြဲစဲြ ေခ်ာ္လဲၿပီနဲ႔ တူတယ္။

က်ေနာ္လဲ တံခါးျပန္ပိတ္ၿပီး အေပၚထပ္ကို ေျပးတက္သြားေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့။ စြဲစြဲ ေခ်ာ္လဲေနၿပီ။ ေလွခါးထိပ္မွာ ေမွာက္ရက္ကေလး။ ေတာ္ေတာ္နာသြားတယ္နဲ႔ တူတယ္ ထေတာင္မထႏုိင္ဘူး။

"စြဲစြဲ ... ေတာ္ေတာ္နာသြားလား"
"အင္း ... ဟီး"
"ဘယ္နားနာသြားလဲ"
"ဒူး ဒူးေခါင္းအရမ္းနာတယ္"
"လာ လာ ငါထူေပးမယ္"

က်ေနာ္ စြဲစြဲကို ဆြဲထူေပးလိုက္တယ္။ ဂ်ိဳင္းေအာက္ကေန ဆြဲမလုိက္ေတာ့ လက္က စြဲစြဲရင္သားေတြကို ထိသြားေသးတယ္။ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္သြားသား။ စြဲစြဲလဲ တြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ မတ္တပ္ရပ္လို႔ မရဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ခါနီးလဲက်ေရာ ေခြက်သြားတယ္။ ဒူးေခါင္းေတာ္ေတာ္နာသြားတယ္နဲ႔တူတယ္။ ျပန္ျပဳတ္က်သြားမွာစိုးလို႔ စြဲစြဲခါးေလးကို ေပြ႔ၿပီး က်ေနာ္ ဖက္ထားလိုက္တယ္။

"အရမ္းနာတယ္ ရဲေက်ာ္ရယ္"
"မငိုနဲ႔ တိတ္ တိတ္ ေဆးလိမ္းေပးမယ္"
"ငိုမွာပဲ အရမ္းနာတယ္ ဟီး"

စြဲစြဲတုိ႔ အခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ စြဲစြဲ လြယ္အိတ္ထဲက ေသာ့ထုတ္ၿပီး ဖြင့္လိုက္တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲက ဆုိဖာေပၚမွာ စြဲစြဲကို ထုိင္ခိုင္းၿပီး အခန္းတံခါးပိတ္လိုက္တယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆို စြဲစြဲတုိ႔ အိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။ စြဲစြဲတုိ႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက အလုပ္သြားၿပီ။ မမသဲသဲလဲ ေဆးေက်ာင္းသြားတက္ေနတုန္း။

"ပ႐ုပ္ဆီ ဘယ္နားထားလဲ"
"ဟိုဘီဒုိထဲမွာ"
"ေအး ေအး"

က်ေနာ္ ပ႐ုပ္ဆီပုလင္းရွာၿပီးေတာ့ စြဲစြဲကို လိမ္းေပးမလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စြဲစြဲ ေတာ္ေတာ္ငိုေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္နာေနတဲ့ပံုပဲ။

"ဘယ္နားနာေနလဲ"
"ဒူးေခါင္း"
"လာ ေဆးလူးေပးမယ္ ထမီ မလုိက္"
"အင္း"

စြဲစြဲ မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္း စမ္းစမ္းနဲ႔ ေက်ာင္းစိမ္းထမီေလးကို မေပးတယ္။ ေျခသလံုးသား ေဖြးေဖြးေလး ေပၚလာတယ္။ ဒူးေခါင္းနားေရာက္ေတာ့ ေတြ႔ပါၿပီ အညိဳကြက္ႀကီး။

"ေတာ္ေတာ္ နာေနမွာေပါ့"
"အ ... အရမ္းနာတယ္ အရမ္းနာတယ္"

စြဲစြဲ ဒူးေခါင္းေပၚက အညိဳကြက္ႀကီးကို ဖြဖြေလးပဲ က်ေနာ္ ပ႐ုတ္ဆီလိမ္းေပးတာပါ။ စြဲစြဲ နာလြန္းလို႔ က်ေနာ့္ပခံုးကို လက္ေလးနဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး စြဲစြဲ ေျခေထာက္ကုိ ေဆးလူးေပးရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးပဲ။ ငိုေနတဲ့ စြဲစြဲ ပံုစံေလးက တမ်ိဳးေလးပဲဗ်ာ။ သနားစရာေလး။ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာႏုႏုငယ္ငယ္ေလးရဲ႕ ပါးျပင္ေလးမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔။ စြဲစြဲ ေဘးမွာ က်ေနာ္ ၀င္ထိုင္လုိက္ၿပီး စြဲစြဲရဲ႕ မ်က္ရည္စက္ေတြကို သုတ္ေပးလိုက္မိတယ္။

"မငိုန႔ဲေနာ္ တိတ္ တိတ္ ေတာ္ၾကာဆို သက္သာသြားမွာပါ"

သက္သာသြားမွာပါဆုိေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္သက္သာမလဲ။ က်ေနာ္ ထပ္ၿပီး ပ႐ုတ္ဆီေလး သုတ္ေပးလိုက္တယ္။ စြဲစြဲ အနာကို ထိေတာ့ လုပ္မိလုပ္ရာ က်ေနာ့္ကို အတင္းလာဖက္ထားတယ္။ က်ေနာ္လဲ ျပန္ဖက္ထားလိုက္မိတယ္။ စြဲစြဲရယ္။

"ေတာ္ေတာ္နာေနလားဟင္"
"နာတာေပါ့ ထေတာင္မထႏုိင္ဘူး ဟီး"

စြဲစြဲ ကိုယ္လံုးေလးက ေတာ္ေတာ္ျပည့္တယ္။ အသားေလးေတြက အိအိေလး။ က်ေနာ္ စြဲစြဲရဲ႕ မ်က္ရည္ေလးေတြကို သုတ္ေပးမိတယ္။ စြဲစြဲက အငိုသန္တယ္။ တခါတခါ ငိုမိရင္ မတိတ္ေတာ့ဘူး။ တဟင့္ဟင့္နဲ႔ ငိုေရာပဲ။ စြဲစြဲ ပခံုးေလးကို ပြတ္ေပးရင္း အငိုတိတ္ေအာင္ ေခ်ာ့ရတာေပါ့။ စြဲစြဲကလဲ အငိုမတိတ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ မ်က္ႏွာေလးကို ေမာ့ေအာင္ ေမးေစ့ေလးကို ကိုင္ၿပီး ဆြဲမလုိက္တယ္။ ေခါင္းေလး ေမာ့လာေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိပါဘူး။ စြဲစြဲႏႈတ္ခမ္းေလးကို က်ေနာ္ ဖိနမ္းခ်လိုက္တယ္။ စြဲစြဲ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ငံုၿပီး စုပ္လိုက္တယ္။ ထူးဆန္းတာက စြဲစြဲ မ႐ုန္းဘူး။ က်ေနာ့္ကို ဖက္ထားတဲ့လက္ေတြက ပိုၿပီး တင္းၾကပ္လာတာပဲရွိတယ္။

ေႏြးေထြးတဲ့ စြဲစြဲရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ငံုၿပီးစုိ႔လိုက္တယ္ ဆို႐ံုပဲရွိေသးတယ္။ က်ေနာ့္ေပါင္ၾကားထဲကဟာက ေထာင္ထလာတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားလုိ႔။ က်ေနာ့္လက္ေတြက အၿငိမ္မေနႏိုင္ပါဘူး။ စြဲစြဲကိုယ္လံုးေလးကို ပြတ္သပ္ေပးမိတယ္။ စြဲစြဲ ရင္သားေတြက မာမာက်စ္က်စ္ေလးေလးေတြ။ ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴေရာင္ ရင္ဖံုးအက်ႌေအာက္မွာ မုိ႔မို႔အိအိေလး။ စြဲစြဲ ႏုိ႔ေလးေတြကို နယ္ေပးေတာ့ စြဲစြဲ ခႏၶာကိုယ္ေလးက တြန္႔လိမ္သြားတယ္။ အနမ္းခ်င္းလဲ ကြာက်သြားတယ္။

"ဟင့္ ... ရဲေက်ာ္ရယ္"
"သိပ္လွတာပဲ စြဲစြဲရယ္ အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ"
"ဟင့္ ... တအားဆိုးတာပဲ"

က်ေနာ့္ကို စိမ္းစိမ္းေလး စိုက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္းကို အတင္းဖက္နမ္းတယ္။ က်ေနာ္လဲ ျပန္နမ္းတာေပါ့။ စြဲစြဲ ဖီးလ္တက္သြားတယ္နဲ႔ တူတယ္။ က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္းကို သူ ျပန္စုပ္တယ္။ က်ေနာ္ကလဲ သူ႔ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ျပန္ငံုတာေပါ့။ လက္ကလဲ စြဲစြဲ ရင္သားေတြကို နယ္တာေပါ့။ ရင္ဖံုးအက်ႌက ႏွိပ္ၾကယ္သီးေလးေတြကို ဆြဲျဖဳတ္လိုက္တယ္။ တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔ ျပဳတ္သြားတာေတာ္ စြဲစြဲ ဘာမွမေျပာဘူး။ စြဲစြဲ က်ေနာ့္ကို အတင္းဖက္ၿပီး အငမ္းမရ ဖက္လာတယ္။ ရင္ဖံုးအက်ႌေလးေအာက္မွာ ဘရာစီယာေလး ရွိေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လဲ ထပ္ခြ်တ္မွာေပါ့။


ဘရာစီယာေပၚကဆုိေတာ့ စြဲစြဲရင္သားဆိုင္ေလးေတြက ႏူးအိေနတာပဲ။ မာမာတင္းတင္းေလး။ က်ေနာ့္လက္ဖ၀ါး တအုပ္စာေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္။ ဖြဖြေလးနယ္ေပးတာေပါ့။ စြဲစြဲ တဟင္းဟင္းနဲ႔ ၿငီးတယ္။ က်ေနာ့္ပါးေလးကို ကပ္ၿပီးေတာ့

"ရဲေက်ာ္ရယ္ ငါ မေနတတ္ဘူးဟင္"
"နင္ႏုိ႔ေတြက သိပ္လွတာပဲ ငါၾကည့္ခ်င္တယ္"
"အင္း ၾကည့္ေလ"
"ဘရာစီယာ ျဖဳတ္ေပးကြာ"
"ေရာ့ ေရာ့"

လုိလိုခ်င္ခ်င္ပဲ စြဲစြဲ ဘရာစီယာ ခ်ိတ္ေလးကို ျဖဳတ္ေပးတယ္။ က်ေနာ္လဲ စြဲစြဲ ရင္ဖုံးအက်ႌကို ခြ်တ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ က်ေနာ္လဲ အက်ႌခြ်တ္လိုက္တယ္။ လွတယ္ဗ်။ စြဲစြဲ ႏို႔ေလးေတြက ေပါက္စီေလးေတြ က်ေနတာပဲ။ လံုးလံုးက်စ္က်စ္ေလးေတြ။ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ႏုိ႔စို႔ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္။ က်ေနာ္လဲ ကုန္းစို႔ပစ္လိုက္တာေပါ့။

"ဟာ ... ရဲေက်ာ္ ... အဟိ ... ယားတယ္ဟ"
"ႁပြတ္ ... ႁပြတ္ ... "

စြဲစြဲ ရင္သားေတြ ေကာ့တက္လာတယ္။ ႏို႔သီး နီတာရဲေလးကို က်ေနာ့္စို႔တာေပါ့။ အရမ္းဖီးလ္တက္တာပဲဗ်ာ။ ႏုိ႔သီးေလးေတြက တင္းေနတာပဲ။ လွ်ာေလးနဲ႔ တို႔ၾကည့္တယ္။ သြားေလးနဲ႔ ကိုက္ၾကည့္တယ္။ စြဲစြဲ ထြန္႔ထြန္႔လူးေနတာပဲ။

"အဟင့္ ... ရဲေက်ာ္ရယ္"

က်ေနာ့္ေခါင္းကို အတင္းဖက္ထားၿပီး ရင္သားေတြကို ေကာ့ေကာ့ေပးတယ္။ စြဲစြဲ မ်က္စိေလး စင္းေနတာပဲ။ လက္တဖက္က နယ္ေပးေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ စြဲစြဲ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုက္ၿပီး တအားဖီးလ္တက္လာတယ္။ ႏုိ႔သီေလးကို လွ်ာေလးနဲ႔ သိမ္းယက္ေပးၿပီး တအားစို႔လိုက္ေတာ့ စြဲစြဲ ၿငီးတြားသံေလး ပိုက်ယ္လာတယ္။

"ရဲေက်ာ္ရယ္ ... ဟင့္ ... ငါ ေသေတာ့မယ္ ဟင့္"

က်ေနာ့္ေခါင္းကို အတင္းဖိၿပီး ရင္သားကို အတင္းေကာ့ေပးေတာ့ က်ေနာ္ ႏုိ႔စို႔ရခက္လာေရာ။ အသက္ရွဴရ ၾကပ္လာတယ္။ က်ေနာ့္လက္တဖက္က သူ႔ႏုိ႔ေလးကို နယ္ေနရာကေန ေအာက္ဖက္ကို ေရြ႕သြားတယ္။ အမွန္က အဖုတ္ႏိႈက္ၾကည့္မလုိ႔။

"ဟင္အင္း ... ဟင့္အင္း အဲဒါေတာ့ ကိုင္နဲ႔ဟယ္ ငါေၾကာက္တယ္"

စြဲစြဲ ဒါက်ေတာ့ အတင္းျငင္းတယ္။ က်ေနာ့္လက္ေတြကို ဖမ္းဆုပ္ၿပီး အတင္းကိုင္ထားတယ္။ က်ေနာ္လဲ စြဲစြဲ အဖုတ္ေလးကို ၾကည့္ခ်င္လာတာနဲ႔

"ဒါဆိုလဲ ခဏေလာက္ျပ"
"မကိုင္ရဘူးေနာ္"
"အင္းပါ"
"ကတိေနာ္"
"ကတိ"

စြဲစြဲ ေက်ာင္းစိမ္းထမီေလးကို ေပါင္ရင္းထိ ဆြဲလွန္ျပတယ္။ ဆုိဖာေပၚမွာ ေပါင္ေလးကားျပေတာ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီေလး အျဖဴေလး ေပၚလာတယ္။ သိပ္စိတ္ထတာပဲ။ အဖုတ္ေလးက ေဖာင္းေဖာင္းေလးဗ်။ အတြင္းခံေဘာင္းဘီေအာက္မွာ ေပၚေနတဲ့ အမို႔အေမာက္ေတြန႔ဲတင္ ေတာ္ေတာ္ရင္တုန္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔

"စြဲစြဲ အတြင္းခံ ခြ်တ္အံုးေလ"
"ဟာ ေတာ္ၿပီေလ ငါ ရွက္တယ္ဟ"
"လုပ္ပါ စြဲစြဲကလဲ တခါထဲ တခါထဲပါကြာ"
"ဒါဆုိ ၾကည့္ ၾကည့္"

စြဲစြဲ အတြင္းခံေဘာင္းဘီေလးကို ဒီဘက္ကပ္ေပးတယ္။ အေမႊးေတာင္ သိပ္မေပါက္ေသးဘူး။ ေစာက္ဖုတ္ေလးက ေဖာင္းကားၿပီး အကြဲရာေလးက ေစ့ေနတာပဲဗ်ာ။ ရွလြတ္။

"အရမ္းလွတယ္ကြာ"
"ေတာ္ၿပီေလဟာ"
"ခဏေလးပါဟာ ၾကည့္လို႔မ၀ဘူး"
"ေဟ့ေအး ကိုင္နဲ႔ဆုိ"

က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ အရမ္းမ်ားၿပီး လက္လွမ္းလိုက္ေတာ့ စြဲစြဲ ေပါင္ေလးကို အလန္႔တၾကား ျပန္စိလုိက္ၿပီး က်ေနာ့္လက္ကို ပုတ္ထုတ္လုိက္တယ္။

"စြဲစြဲရယ္ ခဏေလး ကိုင္ခ်င္ၾကည့္တယ္"
"ေဟ့ေအး ကိုင္နဲ႔ဆုိ"
"ဘာလို႔လဲ"
"ေၾကာက္လုိ႔ေပါ့ဟဲ့"
"ဒါဆုိ ေဘာင္းဘီေပၚက ကိုင္မယ္ေလ"
"နင္ကလဲဟယ္"
"လုပ္ပါ ငါ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္လုိ႔ပါ"

"အထဲမႏိႈက္ရဘူးေနာ္"
"ေအးပါ"

စြဲစြဲ ေပါင္ေလးကို ျပန္ကားေပးတယ္။ က်ေနာ္ စြဲစြဲ အဖုတ္ေလးကို ကိုင္လိုက္တယ္။ ႏူးညံ့အိစက္ေနတာပဲ။ ဘယ္လိုမွန္းကို မသိပါဘူး။ အေမႊးေလးေတြက ပါးပါးေလးရယ္။ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလး။

"ရဲေက်ာ္ရယ္"

စြဲစြဲ ၿငီးသံေလးက တမ်ိဳးပဲဗ်။ က်ေနာ္ ကိုင္လုိ႔မ၀ဘူး။ ႏုိ႔ကလဲ စို႔ခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ စြဲစြဲႏုိ႔ေလးကိုပါ ျပန္ကိုင္လုိက္တယ္။ အေပၚေရာ ေအာက္ေရာ ကိုင္ေတာ့ စြဲစြဲ မေနႏိုင္ဘူး။ တကိုယ္လံုး ေကာ့ပ်ံတက္လာတယ္။ ေစာက္ဖုတ္မို႔မုိ႔ေလးကိုလဲ လက္မလႊတ္ႏုိင္ဘူး။ ႏုိ႔သီးေသးေသးေလးကိုလဲ စို႔ခ်င္တယ္။ က်ေနာ္ ေခါင္းငံု႔ၿပီး သာသာေလး ႏုိ႔စုိ႔လိုက္တယ္။

"ရဲေက်ာ္ရယ္ ... ဟင့္"

ဗိုက္သားရွပ္ရွပ္ေလးက လိႈင္းေလးတလံုး ထသြားတယ္။ စြဲစြဲ က်ေနာ့္ေခါင္းကို အတင္းဖက္ထားတယ္။ ရင္သားေတြကို အတင္းေကာ့ေပးတယ္။ က်ေနာ္ တအားစို႔ေတာ့တာပဲ။

"အဟိ ... ယားတယ္ဟ"

ႏို႔ကို စို႔ရင္း စြဲစြဲ အဖုတ္ေလးကို ပြတ္တာေပါ့။ အဖုတ္ေလးက ေဖာင္းကားေနတာပဲ။ ထိလို႔ထိမွန္းေတာင္မသိဘူး။ စိေနတဲ့ ေစာက္ဖုတ္ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုၾကားကို ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးတာေပါ့။ စြဲစြဲ တဟင္းဟင္းနဲ႔ ၿငီးလာတယ္။ အသံလဲ ပိုက်ယ္လာတယ္။ က်ေနာ့္ကိုလဲ အတင္းဖက္ထားတယ္။ သိပ္ေတာင္မၾကာပါဘူး။ ခဏေနေတာ့ စြဲစြဲ က်ေနာ့္ေခါင္းကို အားကုန္ဖက္ထားရင္း ေစာက္ဖုတ္ေလးကို အတင္းေကာ့ေပးၿပီး တကိုယ္လံုး တုန္တက္သြားတာပဲ။ က်ေနာ္လဲ အဖုတ္ေလးကို ကိုင္ထားလ်က္ဆုိေတာ့ သိတာေပါ့။ စြဲစြဲ အဖုတ္ေလးထဲက အရည္ေတြ စိမ့္ထြက္လာတယ္။ က်ေနာ့္လက္မွာ အရည္ေတြ စိုစိစိုစိ ျဖစ္သြားတာပဲ။ စြဲစြဲ က်ေနာ့္ေခါင္းကို အတင္းဆြဲမတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္းကို အတင္းနမ္းတာပဲ။ က်ေနာ္လဲ ျပန္နမ္းတာေပါ့။ စြဲစြဲကိုယ္လံုးေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ထားရင္း ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း စုပ္နမ္းပစ္လိုက္တယ္။ လွ်ာခ်င္းလဲ ကလိတာေပါ့။ နဲနဲၾကာေတာ့ စြဲစြဲ ေမာသြားတယ္။ က်ေနာ္လဲ ေမာသြားတယ္။ က်ေနာ့္ဟာက ေထာင္ေနတာပဲ။ တင္းေနၿပီ။ စြဲစြဲကေတာ့ အရည္ေတြထြက္ၿပီး ၿပီးသြားေတာ့ ေမာသြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

"ေကာင္းလားဟင္"
"ရဲေက်ာ္ရယ္ ... ငါ့ရင္ေတြ တအားခုန္ေနတယ္သိလား"
"ေကာင္းလားလို႔"
"အင္း တခါမွ မခံစားဖူးဘူးဟယ္"
"ငါ့ကိုခ်စ္လားဟင္"
"ေျပာစရာလိုေသးလား ရဲေက်ာ္ရယ္"
"လိုတာေပါ့ ခ်စ္လား မခ်စ္ဘူးလား ေျပာ"
"ခ်စ္တယ္ဟယ္ အရမ္းခ်စ္တယ္"

ရႊတ္ကနဲ က်ေနာ့္ပါးကို နမ္းၿပီး စြဲစြဲ ၿပံဳးျပတယ္။ စြဲစြဲ သိပ္လွတာပဲ။ မ်က္ႏွာေလးက ပန္းႏုေရာင္ေသြးေလး ျဖန္းပက္ထားၿပီး သိပ္လွတာပဲ။ ကမ႓ာေပၚမွာ အလွဆံုး မိန္းကေလးဆို က်ေနာ္ ယံုတယ္။

"နင္ကေရာ ငါ့ကိုခ်စ္ရဲ႕လားဟင္"
"ခ်စ္တာေပါ့ စြဲစြဲရယ္"
"ငါလဲ နင့္ကုိ အရမ္းခ်စ္တယ္"
"စြဲစြဲ ငါ့ဟာကို ၾကည့္မလား"
"ေဟ့ေအး ... ၾကည့္ရဲဘူး"
"လာၾကည့္ဆုိ"
"မၾကည့္ပါဘူးဆို"

က်ေနာ္ ပုဆိုးကို လွန္ျပလိုက္တယ္။ ေဘာင္းဘီေအာက္မွာ က်ေနာ့္ဟာက ေထာင္ေနတာပဲ။ စြဲစြဲ မ်က္လံုးေလး ေစြၿပီး ၾကည့္တယ္။

"အႀကီးႀကီးပဲေနာ္"
"အင္း ကိုင္ၾကည့္ေလ"
"ေၾကာက္စရာႀကီး ... အီးးး"

စြဲစြဲလက္ေလးကို ကိုင္ၿပီး က်ေနာ့္ဟာေပၚ တင္ေပးလိုက္တယ္။ စြဲစြဲ က်ေနာ့္ဟာကို ကိုင္ၾကည့္တယ္။

"လက္နဲ႔ ဆုပ္ထားေပး"
"ပူလိုက္တာဟယ္"
"အင္း တအားဆုပ္ထားကြာ"
"အယ္ ပိုႀကီးလာၿပီ"
"အင္း အဲဒါထလာတာ"
"စြဲစြဲဟာလဲ ကိုင္ခ်င္တယ္"
"အင္း အင္း"

စြဲစြဲ ပံုစံနဲနဲျပင္ထိုင္ေပးေတာ့ က်ေနာ္လဲ စြဲစြဲအဖုတ္ေလးကို ကိုင္လို႔ရသြားၿပီ။ စြဲစြဲကလဲ က်ေနာ့္ဟာကို ကိုင္ထားတယ္။

"ဒီလို ဒီလို ပြတ္ေပး"
"အင္း အင္း"

စြဲစြဲ က်ေနာ့္ဟာကို ကိုင္ၿပီး အေပၚေအာက္ ပြတ္ေပးတယ္။ စြဲစြဲ အဖုတ္ေလးကိုလဲ က်ေနာ္ ပြတ္ေပးတယ္။ အရည္ေတြ စိုေနေတာ့ ပိုပြတ္လို႔ေကာင္းတယ္။ ေခ်ာက်ိ ေခ်ာက်ိနဲ႔။  ႏွစ္ေယာက္လံုး ပိုၿပီး ဖီးလ္တက္လာတယ္။ အရမ္းေကာင္းတာပဲ။ စြဲစြဲဟာေလးကို ဖိဖိၿပီး ပြတ္ေပးရင္ စြဲစြဲက က်ေနာ့္ဟာကို အတင္းဆုပ္ၿပီး အေပၚေအာက္ ထုထုေပးတယ္။

"အဟင့္ ဟင့္ ... ရဲေက်ာ္ရယ္ ... ငါ မေနတတ္ေတာ့ဘူးဟယ္ ... တအားခံစားရတယ္"
"ငါလဲ အတူတူပဲ အရမ္းထန္ေနၿပီဟ"
"ဟင့္ ဟင့္ ... ေျဖးေျဖးပြတ္ဟာ"
"မရဘူး ဖီးလ္တက္ေနၿပီ"




ဆက္ရန္ မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး

badboy2 - ဘုံႀကိဳးျပတ္တဲ့ … ေဒ၀ီနတ္မ်ိဳးႏြယ္ [Credit : အခ်စ္တကၠသိုလ္၊ အေတြးပင္လယ္ျပာ]

ဤဇာတ္လမ္းပါ အျဖစ္ပ်က္မ်ားသည္ စာေရးသူ၏ စိတ္ကူးသက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္တစ္ကယ္ဟုမထင္ျမင္မယူဆေစလိုပါ။ မည္သည့္ဘာသာေရး၊ လူမႈေရး၊ ကိုးကြယ္ယုံၾကည္မႈမ်ားကိုမွလည္း ရည္ရြယ္လိုရင္းမရွိပါ။ အပ်င္းေျပ၊ အေတြးအေခၚ အယူဆသက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ ဖတ္၍ေကာင္းၿပီး သေဘာက်သည္ဆိုပါလွ်င္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားရႀကိဳးနပ္ၿပီျဖစ္ၿပီး၊ သေဘာမက်ပဲ လိုအပ္တာမ်ားရွိခဲ့မည္ဆိုပါလွ်င္ စာေရးသူ က်ေနာ့္အျပစ္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း…။ 

(credit to အခ်စ္တကၠသိုလ္+အေတြးပင္လယ္ျပာ) 

badboy2


ဇာတ္လမ္းအစ။ 

ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး၊ () ၿမိဳ႕နယ္၊ () ေက်းရြာအုပ္စု၊ မည္ေသာ ေက်းရြာေလးတစ္ရြာတြင္ ေအာက္ပိုင္းမသန္၊ ခ်ိနဲ႔ေနရွာေသာ မိခင္မုဆိုးမႀကီးကို လုပ္ကိုင္ေကြ်းေမြးေနေသာ ေပါေတာေတာ၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ ဖိုးထူး ဟုအမည္ရေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိေလသည္။ ဖိုးထူးသည္ မိခင္အိုႀကီးကို ရရစားစား ဘ၀ျဖင့္ လုပ္ကိုင္ေကြ်းေမြးေနရာမွ၊ ရြာခံလူႀကီးမ်ား၏ ၾကည့္ရူေစာင္မမႈေၾကာင့္၊ သစ္ခြဲစက္တစ္ခုတြင္ အလုပ္ အတည္တက် ရရွိသြားေလေတာ့သည္။ သို႔ေပေသာ္ျငားလည္း ကံၾကမၼာ၏ တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ ၄င္းတို႔ေနထိုင္ရာ ရြာစုေလးတြင္ မီးေဘးအႀကီးက်ယ္ေလာင္ရာ၊ ဖိုးထူးလည္္း မီးေဘးအတြင္း က်ေရာက္ေနေသာ မိခင္အိုႀကီးကို ၀င္ေရာက္ကယ္တင္ရာမွ၊ ၄င္းတို႔ သားအမိ၂ဦးလုံး မီးအတြင္း ပါသြားခဲ့ရေလေတာ့သည္။ 

*** *** *** 

အေမွာင္ ... တစ္ေလာကလုံးအေမွာင္စိတ္တို႔သည္ ဘယ္ေနရာဘယ္ဆီေရာက္ေနမွန္းမဆိုထားႏွင့္ လက္ရွိ မိမိကိုယ္တိုင္ဟု ဆိုေသာ ဤကိုယ္ခႏၵာ ဤ႐ုပ္ကိုပင္ မျမင္ရ၊ စိတ္မွ သိေသာအသိေၾကာင့္သာ၊ ဒီေနရာက လက္၊ ဒီေနရာကေျခေထာက္၊ ဒီေနရာက ဦးေခါင္း စသည္ျဖင့္သာ ခန္႔မွန္းမိ႐ုံရွိသည္။ 

အေမွာင္ထဲ မျမင္ရမွန္းသိရက္ႏွင့္ လက္မ်ားကို ေထာင္၍ၾကည့္မိသည္။ အသိစိတ္ဟု ဆိုရေသာ သတိတို႔ကို စုစည္းကာ ျဖစ္ခဲ့သမွ်ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိေလေသာအခါ အေမ၊ အေမဘယ္ဘယ္မွာလဲအေမ.။ 

အေမ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။ သူ မီးထဲအတင္း၀င္ၿပီး အေမ႔ကို ေပြ႔လိုက္တာ မွတ္မိေနသည္။ အေမ႔ကို အေပြ႔၊ ၀ုန္းကနဲ အသံႏွင့္အတူ သူ ဘာမွမသိေတာ့၊ ယခုမွ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ သတိရလာျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ အာေခါင္ကို ျခစ္ကာ အသံကုန္ေအာ္လိုက္မိသည္။ အေမေရ...၊ အေမ ...။ 



ေမွာင္မဲေနေသာ အခန္းထဲ လွ်ပ္စစ္မီး မဟုတ္ေသး။ ဟိုၿမိဳ႕မွလာျပေသာ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို သူ႔ကိုယ္ေပၚပဲ ကြက္ၿပီး က်လာေသာ ေအာက္လင္းမီးမ်ိဳး၊ ဒါကို ဆလိုက္မီးဟု ေခၚသည္ကို ဘႀကီးဆိတ္ဖြား သူ႔ကို ေျပာဖူးသည္ကို သူသတိရမိသည္။ ယခု အဲလိုဆလိုက္မီးမ်ိဳး သူ႔ကိုယ္ေပၚကြက္ၿပီး က်လာကာ လင္းသြားသည္။ 

သူ ေလးဖက္ေထာက္အေနအထားမွ၊ မတ္တပ္ ထရပ္လိုက္သည္။ ေနာက္မ်က္လုံးကို က်ိန္းမတတ္ လင္းေနေသာ အလင္းေရာင္ရွိရာသို႔ လက္ကို ကာရင္း ေမာ႔ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဘာမွမျမင္ရ ျဖဴသည္လည္းမဟုတ္၊ ၀ါသည္လည္းမမည္ေသာ အလင္းေရာင္ေနာက္ကြယ္ကို သူမေတြ႔ရ။ 

ထိုစဥ္ သူ႔အေရွ႕ဘက္ အေပၚအေနထားမွ နံရံ၊ နံရံလည္း မဟုတ္ေသး။ ေလဟာျပင္ေပၚတြင္ ႐ုပ္ရွင္ပိတ္ကားလိုမ်ိဳး အျဖဴေရာင္ ျပင္ႀကီးတစ္ခုေပၚလာတာ၊ သူေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ အာ႐ုံစိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနမိစဥ္ အမတန္ ျဖဴလြေသာ အ၀တ္စားျဖင့္ လူကဲ႔သို႔ပုံရိပ္တစ္ခု ရပ္လာတာေတြ႔ရသည္။ သူ အနည္းငယ္ အားတက္သြားမိသည္။ တစ္ခုခုေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ေမးလိုက္ခ်င္မိသည္။ ဒါေပမဲ့ အာေစးထည့္ထားျခင္းခံရသလို၊ သူ႔ပါးစပ္တို႔ လႈပ္ရွား၍မရ။ 

“မင္းနာမည္ ဖိုးထူးေနာ္ ဟုတ္လား” 
အေ၀းမွ ပဲ႔တင္သံလိုလို၊ ဒါေပမဲ့ နားနားကပ္ၿပီး လာေမးသလို ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ၾကားလိုက္ရသည္။ 

“မင္းနာမည္ ဖိုးထူး၊ ပဲခူးတိုင္း(...)ရြာက ဟုတ္လား။ ” 
သူ႔နာမည္ေတာ့ မွန္သည္။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းေဒသလည္း မွန္သည္။ ဒါေပမဲ့ ရြာ ... သူေနေသာရြာ မွားေနသည္။ 

သူ ျပန္ေျဖဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္သည္။ ခုနကလို ပါးစပ္က ဟလို႔မရ။ သူ စကားေျပာလို႔ရေအာင္ ထပ္ႀကိဳးစားၾကည့္သည္။ မရ။ သူ႔တစ္ကိုယ္လုံး ထူပူလာသလို ခံစားလာရသည္။ အသံရွင္မွ 
“မင္းကို ေမးေနတယ္ေလကြာ၊ ဟုတ္လားေျဖေလ၊ ငါအခ်ိန္မရွိဘူး” 

သူကိုယ္တစ္ခုလုံး တဆတ္ဆတ္တုန္လာသည္။ သူ စကားဘယ္လိုမွေျပာလို႔မရ။ အသံရွင္၏ အရိပ္အနည္းငယ္ ေရွ႕သို႔ တိုးလာသည္ဟု ထင္သည္။ 
“ေအာ္ ေအးငါေမ႔သြားလို႔၊ ပါးစပ္ကမေျပာနဲ႔၊ ေျပာခ်င္တာစိတ္ထဲက ေျပာလိုက္” 

ဖိုးထူး အံ့ၾသသြားသည္။ စိတ္ထဲက သူစိတ္ထဲမွာ သံေယာင္လိုက္ၿပီး ေျပာမိသြားသည္။ 

“ေအးဟုတ္တယ္အဲဒီလို၊ စိတ္ထဲကေျပာ” 

ဖိုးထူးအရမ္းအံ့ၾသသြားသည္။ သူစိတ္ထဲေပါ႔႔ပါးသြားသလိုလည္းခံစားလိုက္ရသည္။ 
“မဟုတ္ဘူး ... မဟုတ္ပါဘူး” 

ခုနက သူေျပာခ်င္ေသာ စကားတို႔ စိတ္ထဲမွ အားပါးတရ က်ယ္ေလာင္စြာထြက္သြားသည္။ 
“ေဟ႔ေကာင္ အဲေလာက္ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္မေျပာနဲ႔ကြ ငါနားေလး မဟုတ္ဘူး၊ ဘာမဟုတ္တာလဲ လဖြတ္” 

သူ စိတ္ထဲမွပဲ ျပန္ရွင္းျပမိသည္။ 
“နာမည္ ... နာမည္ ဟုတ္ပါတယ္၊ က်ေနာ့္ရြာ ... ရြာမွွားေနပါတယ္” 

“ဘာ ... ဘာေျပာတယ္ ရြာမွားေနတယ္၊ ဟုတ္လား၊ ျပသာနာပဲ အလုပ္ကရွဳတ္ဦးမယ္ လဖြတ္ပဲ” 

“ေျပာစမ္း မင္းက ဘယ္ရြာကမို႔လဲ” 

“က် ... က်ေနာ္က() ရြာကပါဗ်ာ” 

သူ ႐ိုး႐ိုးက်ိဳးက်ိဳး ေျဖလိုက္ေတာ့ အသံရွင္ အနည္းငယ္ ေက်နပ္သြားသည့္ပုံျဖင့္ 
“ေနဦး ငါျပန္စစ္လိုက္ဦးမယ္” 

အသံရွင္ လက္ထဲသို႔ အလင္းေရာင္ေတာက္ပေနေသာ ပစၥည္းေလးေပၚလာတာ သူ မႈန္၀ါး၀ါး လွမ္းေတြ႔ေနရသည္။ 
“ဟာ ဒီဇရက္ကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ၊ လူမွားေခၚခ်လာျပန္ၿပီ လဖြတ္ပဲ” 

အသံရွင္ ဘာေတြေျပာေနလဲ သူမၾကားရ။ သူ အသာစိတ္ထဲမွ အတန္းတင္ေပးျခင္းခံရမည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လို၊ အသာနားစြင့္ေနလိုက္သည္။ ခဏမွ်ၾကာေတာ့၊ 
“မင္း ခဏေနဦး၊ ငါ သြားၿပီး အထက္နဲ႔ စကားေျပာလိုက္ဦးမယ္” 

ျဖတ္ကနဲ သူ႔ေရွ႕မွ အသံရွင္ေပ်ာက္သြားသည္။ ဖိုးထူး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ၊ မတ္တပ္ရပ္ေနရာမွ တင္ပ်ဥ္ေခြေနရာမွာပဲ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ 
ကြမ္းတယာ ညက္ေလာက္အၾကာခန္႔ဟု ယူဆရမည္။သူ႔ေခါင္းေပၚ ေကာင္းကင္ယံတြင္ အေရာင္မ်ိဳးစုံတို႔ ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ လင္းလာတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ တဆက္တည္း သူ႔ေဘးသို႔ တစ္စုံတစ္ခု ျပဳတ္က်လာသလို 
“ဗုန္း အမေလးဗ် အားေသပါၿပီ” 

ခုနက အသံရွင္ အသံျပန္ၾကားလိုက္ရသည္။ 
“ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး(...)ရြာက ဖိုးထူး မင္းနဲ႔ ဒီေနရာနဲ႔ မပတ္သက္ဘူး၊ မင္းကို သြားရမဲ့ေနရာ ခုေခၚသြားလိမ့္မယ္၊ မ်က္လုံးကို မွိတ္ထား၊ လုံး၀မဖြင့္ပါနဲ႔၊ ဖြင့္လို႔ ေျပာတဲ့အသံၾကားမွ ဖြင့္ပါဟုတ္ၿပီေနာ္” 

“လဖြတ္ပဲ အလုပ္ကရွဳတ္ဦးမယ္၊ ဒီအရက္သမားက ဘယ္ႏွယ္႔အေပၚ ေရာက္သြားရတယ္လို႔ ခ်ီး” 

အသံရွင္၏ ေရရြတ္သံမ်ားကို သူ ၾကားေနစဥ္၊ သူ႔လက္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ကို လူ၂ေယာက္ လာဆြဲကိုင္သလို ခံစားလိုက္ရၿပီး စိတ္ထဲသို႔ 

“မ်က္စိပိတ္ထား၊ ဖြင့္ဆိုမွ ဖြင့္ေနာ္” ဟု အသံၾကားလိုက္ရၿပီး သူ႔တစ္ကုိုယ္လုံး လြင့္ကနဲ ေအးကနဲ ျဖစ္သြားတာ သူသိလိုက္သည္။ ေနာက္ဘာမွ မသိေတာ့ စိတ္ထဲ ျခားရဟတ္ စီးေနရသလို သူ႔အသိစိတ္ေတြ ကုိယ္ႏွင့္ ေ၀းကြာသြားတာေတာ့ မွတ္မိလိုက္သည္။ 

ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ အေမွာင္။ ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ခါ အေမွာင္က ႏုးညံ့အိသက္ေသာအေမွာင္။

စိတ္ထဲမွာ ရပ္သြားသည္ဟု ထင္လိုက္သည္။ နားထဲမဟုတ္ေသး၊ စိတ္ထဲမွ အသံၾကားလိုက္ရသည္။ 

“ရၿပီ မ်က္စိဖြင့္ေတာ့ဖြင့္လို႔ရၿပီ” 

ဖိုးထူး မရဲတရဲ မ်က္လုံးတို႔ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ မ်က္စိတို႔က ခြဲစိတ္ခန္းမွ ပထမဆုံးပတ္တီး စျဖည္ေသာ လူကဲ႔သို႔ အရာအားလုံး ၀ိုးတ၀ါး ျဖစ္ေနသည္။ ေဘးဘီ ၀ဲယာကို ၾကည့္မိသည္။ ၀ိုးတ၀ါးအရိပ္မ်ားကို မသဲမကြဲျမင္ရသည္။ 

ထိုစဥ္ အသံတစ္သံက သူ႔ေရွ႕ထည့္တည့္မွ ထြက္ေပၚလာသည္။ 

“ပဲခူးက ေမာင္ဖိုးထူး ေရာက္လာၿပီကိုး” 

အသံလာရာသို႔ ဖိုးထူးလည္း ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ရင္ဘတ္ထဲမွာလည္း ရြာက မီးေတာက္ခ်က္အရက္ ေသာက္ထားသလို ပူေလာင္ေနသလို၊ ေႏြးေထြးေနသလို ခံစားေနရသည္။ အထူးသျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကအနံ႔၊ ခံစားေနရေသာ ခံစားမႈတို႔က ႏူးညံ့ေနသည္ဟု ထင္မိသည္။ 

“ေမာင္ဖိုးထူး ေတြးေနတာေတြ အားလုံးရပ္လိုက္ပါ၊ အင္းေလ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေမ့သြားမွာပါ” 

အသံရွင္မွ သူ႔ကိုလွမ္းေျပာေနသလို တစ္ေယာက္ထဲေရရြတ္ေနသလို၊ 

ဖိုးထူး စိတ္ထဲမွာ ဘာကိုမွန္းမသိ ခံစားေနရသည္။ ဒါ ဘယ္ေနရာလဲ၊ ငရဲဆိုတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ နတ္ျပည္ဆိုတာလား၊ ရင္ထဲမွာ အေတြးမ်ိဳးစုံတို႔ ေရပြက္မ်ားလို ပလုံစီေနသည္။ 

အသံရွင္မွ 
“ေမာင္ဖိုးထူး ဒါငရဲျပည္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါ လမ္းခုလတ္ပဲရွိေသးတယ္၊ ဒီေနရာကေနမွ ေမာင္ဖိုးထူး သင့္ေတာ္မဲ့ ေနရာကို သြားရမယ္” 

ဟုတ္သားပဲ၊ ေစာနက ဟိုလူႀကီးလား၊ ဘာလဲမသိ တစ္ေယာက္ကေတာ့ စိတ္ထဲမွ ေျပာလို႔ရသည္ေျပာထားတာပဲ။ 

စိတ္ထဲမွ တုန္လႈပ္စြာျဖင့္ေမးလိုက္သည္။ 
“ဒါ … ဒါ … ဘယ္ေနရာလဲခင္ဗ်ာ” 

အသံရွင္မွ 
“ေမာင္ဖိုးထူး အင္းေလ လူစိတ္မွ မေပ်ာက္ေသးတာကိုး၊ ေမာင္ဖိုးထူး မ်က္လုံးကေန မၾကည့္နဲ႔၊ စိတ္ထဲက အာ႐ုံစိုက္ၿပီး ၾကည့္ပါ၊ ခုစကားေျပာသလိုေပါ႔” 

စိတ္ထဲက ဘယ္လိုၾကည့္ရမွာလဲ၊ ဖိုးထူး ေခါင္းနဲနဲေျခာက္သြားသည္။ ေအာ္ သိၿပီ။ ဟိုရြာမွာတုန္းက သူ တရားတစ္ခါ အေမနဲ႔လိုက္ၿပီး နာဖူးသည္။ အဲတုန္းက ဆရာေတာ္က၊ ႏွာသီးဖ်ားမွာ ၀င္ေလ၊ ထြက္ေလရႈခိုင္းၿပီး အာ႐ုံစိုက္မွတ္ခိုင္းဖူးသည္။ သူ လုပ္ၾကည့္ဖူးသည္။ ဒါေပမဲ့ အဲတုန္းက ဘာမွမထူးျခားလာခဲ့။ ခုဒီအတိုင္း လုပ္ၾကည့္လွ်င္ ရမည္ျဖစ္သည္။ 

စိတ္ကို အနည္းငယ္ေလွ်ာ႔လိုက္ၿပီး သူ အာ႐ုံစိုက္လိုက္သည္။ 

“ဟာ” 

စိတ္ထဲမွ အာေမဋိတ္ လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားသည္။ 

ေစာေစာက ၀ိုးတ၀ါးႏွင့္ ျဖစ္ေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္က ေနေရာင္ျဖင့္ထိေသာ ျမဴမ်ားလို လြင့္သြားၿပီး ေဘးဘီကို ရွင္းလင္းစြာ ျမင္လာရသည္။ အမတန္က်ယ္၀န္းေသာ၊ ရွင္းလင္းၿပီး လင္းျခင္းေသာ အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲ ေရာက္ေနသည္ပဲ၊ သူ႔အေရွ႕တြင္ စားပြဲခုံလို၊ အျဖဴေရာင္ခုံတစ္ရွိသည္။ အေနာက္တြင္ အမတန္ၾကည္လင္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ 

ေဘးဘီ၀ဲယာတြင္လည္း အျဖဴေရာင္ အထက္ေအာက္ဆင္တူမ်ားျဖင့္၊ လူမ်ားၿငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ 

သူ႔အေရွ႕မွ လူက သူ႔ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္လိုက္ၿပီး၊ ႏႈတ္ခမ္းမလႈပ္ပဲ 
“ေမာင္ဖိုးထူး၊ လူ႔ဘ၀တုန္းက အေမအိုႀကီးကို လုပ္ကိုင္ေကြ်းေမြးျပဳစုခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူရာရည္တို႔ဘာတို႔လည္း၊ အေပါင္းသင္းေတြနဲ႔၊ ရံဖန္ရံခါ ေသာက္တတ္တယ္။ အင္း ႏွေျမာစရာေကာင္းလိုက္တာ၊ မဟုတ္ရင္ ဒီထက္အဆင့္ျမင့္တဲ့ေနရာ သြားရမွာ” 

ဆက္ၿပီး 
“ေမာင္ဖိုးထူး ခုသြားရမဲ့ေနရာက၊ (……)ဘုံပဲ၊ လူလိုေျပာရင္ေတာ့ အဲဒီတိုင္းျပည္နယ္ေပါ႔၊ ကဲ … အဲဒီက ဘယ္သူရွိလဲေဟ႔ ခုလာေခၚၿပီးသြားလိုက္ေတာ့” 

အသံရွင္၏ စကားဆုံးသည္ႏွင့္ ဘယ္ဘက္အျခမ္းမွ အျဖဴေရာင္၀တ္စုံႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး 

“က်ေနာ္ က၀ိ ရွိပါတယ္၊ က်ေနာ္ တာ၀န္ယူရမွာပါ” 

အသံရွင္က လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး 
“ဟုတ္ၿပီ … က၀ိ သူ႔ကို မင္းတို႔ဘုံကို ေခၚသြားေတာ့၊ လိုအပ္တာေတြကို သင္ေပး၊ သြန္သင္ျပသဖို႔ တာ၀န္ယူလိုက္ပါ” 

အသံရွင္မွ ဆက္၍ 
“ေမာင္ဖိုးထူးလည္း ယခုအခ်ိန္မွ စၿပီး ေမာင္ဖိုးထူး နာမည္ကို (မာနစ္လိ) ဟု ေခၚတြင္ေစ၊ မိမိႏွင့္ထိုက္သင့္ေသာ၊ အရာမ်ားအားလုံးရရွိေစ” 

ထိုေနာက္ အသံရွင္ ေနာက္အရာအားလုံး ဖိုးထူး ၾကည့္ေနစဥ္ တေျဖးေျဖး မႈန္၀ါးေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလေတာ့သည္။ 

ဖိုးထူး ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနစဥ္၊ ခုနက က၀ိဟုေခၚေသာ သူမွ 

“ကဲ မာႏွစ္လိေရ သြားရေအာင္” ဟု ေျပာလာရာ 

“ဗ်ာ ဘယ္ … ဘယ္ကိုလဲဟင္၊ ဘယ္သြားမွာလဲဗ်ာ” 

“ငါတို႔ေနရာကို လူျပည္မွာေတာ့ ေခၚတာတစ္မ်ိဳး ရွိတာေပါ႔ကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ငါကေတာ့ ဟဲဟဲ မင္း၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ သိမွာေပါ႔ကြာ၊ ငါတို႔ ေတြ ခုဒီကေန ဘ၀ျခားတံတားကို ျဖတ္ရမယ္၊ ေနာက္ လာပါကြာ၊ မင္းသိရမွာပါ။ မင္းေပ်ာ္သြားမွာပါ…မာႏွစ္လိလို႔ ေခၚတဲ့ ဖိူးထူးရယ္ ဟဲဟဲ” 

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သူ႔လက္ကို ဆြဲၿပီး ေခါင္းကို ေမာ႔လိုက္သည္။ သူတို႔ကိုယ္ခႏၶာေတြ လြင့္ကနဲ အေပၚသို႔ ေျမာက္ပါသြားေတာ့သည္။ ေအာ္…ဆရာေတာ္ေဟာသလိုပါလား။ သံသရာက မကြ်တ္ေသးသမွ်ေတာ့ ကဲေလ ဘုံဘ၀ေတာ့မွာျဖင့္။

မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး

natthar - ၾကည့္မွန္၏ အျခားဘက္၌



က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ကို အေျခခံၿပီး ေရးထားတာပါ။

“ၾကည့္မွန္၏ အျခားဘက္၌”

ျမင္ကြင္းက ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လုိ႔မေကာင္းေတာ့ …

ၾကည့္လို႔ေကာင္းတုန္းက မိုးေက်ာ္လဲ မွတ္ႀကီးတို႔နည္းတူ အေမွာင္ရိပ္ကြယ္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့သည္သာ။ ျမင္ကြင္းကလဲ ေယာက်္ားဘသား ဘယ္သူမဆို ေခ်ာင္းၾကည့္ခ်င္မွာ ေသခ်ာသည္။ မိုးေက်ာ္တို႔ ကူလီထမ္းရာ ကီလီကမ္းနားမွ ေမွာင္ရိပ္ကြယ္ရာတြင္ အတြဲေလးတစ္တြဲ အလုပ္ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အစပထမေတာ့ ညေနေစာင္းၿပီဆိုလွ်င္ ေရာက္လာတတ္ေလ့ရွိသည့္ ေၾကးစားမိန္းမႏွင့္ သူ႔အတြဲဟုသာ ထင္ေပမယ့္ တီးတိုးသဖန္းပိုးေနသည့္ အတြဲဆီမွ အသံမ်ားေၾကာင့္ သူထင္သလိုမဟုတ္မွန္း မိုးေက်ာ္သိလိုက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မွတ္ႀကီးတို႔ ေခ်ာင္းေနမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္လဲ မေယာင္မလည္ႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ မွတ္္ႀကီးတို႔အဖြဲ႔ႏွင့္ ထိပ္တိုက္မတိုးခ်င္ပါ။ မွတ္ႀကီးတို႔ ဘယ္လိုေကာင္မ်ဳိးေတြမွန္း သိေပမယ့္ မိုးေက်ာ္က သူႏွင့္အေနသာႀကီးမို႔ သူတို႔ဘာလုပ္လုပ္ မသိလိုက္မသိဖာသာပင္ ေနခဲ့သည္။ မွတ္္ႀကီးတို႔ လူစုသည္ ေန႔ပိုင္းတြင္ သူလိုပင္ အထမ္းအပိုး အလုပ္သမားအသြင္ႏွင့္ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ညေမွာင္လာၿပီဆိုလွ်င္ ဆိပ္ကမ္းတစ္၀ိုက္ ေယာင္လည္လည္လုပ္ကာ လစ္လွ်င္လစ္သလုိ လုပ္တတ္သည္။ ေခ်ာင္ေပါသည့္ ကီလီဆိပ္ကမ္းတြင္ လာအလုပ္ျဖစ္ၾကသည့္ ေၾကးစားမိန္းမေတြဆီမွလဲ ရိပ္ယူသည့္ ကိစၥေလးေတြလဲ ရွိတတ္သည္။ မိုးေက်ာ္ကိုယ္တိုင္ ညဘက္ညဘက္ ဒီမွာပဲ အိပ္ရလို႔ သူ ဒီကိစၥေတြကို မသိခ်င္မွ အဆံုးပင္။



သို႔ေပမယ့္ အခုကိစၥက်ေတာ့ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနသည္။
ေကာင္ေလးသည္ ရွိပါမွာ ၁၈ႏွစ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိဦးမည္ ထင္သည္။ ေကာင္မေလးၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ထိုနည္းတူပင္။ ေဘးနားတြင္ ပံုထားသည့္ လြယ္အိတ္ကေလးေတြကိုယ္စီႏွင့္မို႔ ၾကည့္ရတာ က်ဴရွင္မတက္ပဲ လစ္လာၾကတာျဖစ္ရမည္။ အခုလိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ ဒီအနီးနားတစ္၀ိုက္တြင္ လူရွင္းေနတတ္သျဖင့္ ရည္းစားသဘာ၀ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကတာ ျဖစ္မည္။ အလင္းေရာင္က မသဲမကြဲေပမယ့္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေကာင္မေလး၏ ရင္သားတစ္ဖက္ကို ဖ်စ္ညႇစ္ေနသည့္ ေကာင္ေလးလက္မွ ေရႊနာရီေလးက ၀င္းခနဲလက္သြားသည္ကို မိုးေက်ာ္ျမင္ေနရသည္။ ထို႔အျပင္ ေကာင္မေလးေရာ၊ ေကာင္ေလးပါ ေရႊဆြဲႀကိဳးအသီးသီးႏွင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သူသတိထားမိသည္။ ထို႔ထက္ပိုသည္က အတင္းကာေရာ နမ္းေနသည့္ ေကာင္ေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းကို ေရွာင္ေနသည့္ ေကာင္မေလး၏ ပါးျပင္ထက္တြင္ စိန္နားကပ္ေလးက ရွိေနေသးသည္။ ဒါေတြက မွတ္ႀကီးတို႔ မ်က္စိက်စရာပင္။

မွတ္ႀကီးတို႔ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေရာက္ေနမွန္း မသိေသာ္လဲ မိုးေက်ာ္ေရာက္လာေတာ့ ေကာင္ေလး၏ လက္တစ္ဖက္က ေကာင္မေလး၏ စကတ္တိုအတြင္းကို ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ပုခံုးကို ေက်ာ္ကာ ဖက္ထားသည့္ လက္တစ္ဖက္ကလဲ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီေပၚကေန ရင္သားတစ္ဖက္ကို ဖ်စ္ညႇစ္ေနသည္။ ေကာင္မေလး၏ အလံုးအထည္ေတြ မဆိုးသည့္အျပင္ ဒီဇိုင္းကလဲ အလန္းစားေလးျဖစ္သည္။ ဒီအတိုင္းဆို ဇာတ္လမ္းေကာင္းတစ္ခု ၾကည့္ရေတာ့မွာ ေသခ်ာလို႔ မိုးေက်ာ္ အက်အန ေနရာယူလိုက္ေတာ့မွ ေကာင္မေလးဆီမွ ႐ုန္းကန္သည့္ အမူအရာေလးေတြ ေပၚလာတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ မိုးေက်ာ္စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။ အေလာတႀကီး လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ေကာင္ေလးကိုလဲ စိတ္ထဲမွ က်ိတ္ကာ ဆဲမိသည္။ ႏုးနပ္ေနရမည့္ အခ်ိန္တြင္ စိတ္ေလာႀကီးမိသျဖင့္ ေကာင္မေလးက ေၾကာက္သြားပံုရသည္။ စကတ္ေအာက္၀င္ေနသည့္ လက္ကိုအတင္းပဲ ဆြဲထုတ္ေနသလို ထိုင္ေနရာမွလဲ ထဖို႔ ျပင္သည္။ ေကာင္ေလးက လူဗလံေလးမို႔ ေကာင္မေလး အတင္းကာေရာ ႐ုန္းထြက္သည္တြင္ မထိန္းႏိုင္ပဲ လႊတ္ေပးလိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ မွတ္ႀကီးတုိ႔ အဖြဲ႔က ထေသာင္းက်န္းေလသည္။

“မလုပ္ပါနဲ႔ ရွင္ … က်မ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးပါ ..”
“ခ်ာတိတ္မ .. စကားရွည္မေနနဲ႔ … နင္ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးဆို ဒီလုိေနရာကို လိုက္မလာဘူး ..”

မွတ္ႀကီးတို႔ ေငြညႇစ္ကာ ဟိုဟာျဖဳတ္ခိုင္း၊ ဒီဟာျဖဳတ္ခိုင္းသည္အထိေတာ့ မိုးေက်ာ္ ၀င္မပါေသးေပ။ သူ႔ႏွင့္မဆိုင္ဟုပင္ သေဘာထားထားသည္။ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးခမ်ာေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႔ရြံ႔ႏွင့္ ဆင္ထားသမွ် အကုန္ျဖဳတ္ေပးရွာသည္။ အမွန္ဆို ဒီေလာက္ႏွင့္ ေက်နပ္လိုက္ဖို႔ေကာင္းေသာ္လဲ မွတ္ႀကီးက ေကာင္မေခ်ာေလးကို ျမင္ေတြ႔သြားသည္မို႔ ေနာက္ထပ္ထပ္ရဖို႔ ဖန္ေလသည္။

“လႊတ္ .. လႊတ္ .. က်မကို လႊတ္ …”
“ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ့္ေကာင္မေလးကို မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ .. ”
“ေဟ့ေကာင္ … စကားရွည္မေနနဲ႔ .. မင္း ေစာက္ျဖစ္မရွိလို႔ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥကို ငါလုပ္ေပးမလို႔ ..”

မွတ္ႀကီးက ေကာင္မေလး၏ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ကို မိမိရရကိုင္ရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ပိုေခ်ာင္က်သည့္ ဘက္ကို ဆြဲေခၚေနသည္။ ထိုေနရာတြင္ အေမွာင္ထုက ပိုသိပ္သည္းမို႔ မွတ္ႀကီး အေမွာင္အားကိုးႏွင့္ ေကာင္မေလးကို ျဖဳတ္ေပေတာ့မည္။ မွတ္ႀကီးေနာက္လိုက္ သံလံုးႏွင့္ ေစာႀကီးတို႔က ေကာင္ေလးကို ကားဆီးကားဆီး လုပ္ထားသျဖင့္ ဟိုေကာင္ေလးလဲ ဘာမွတတ္ႏိုင္မည့္ ပံုမေပၚေပ။ ျဖဳျဖဳႏုႏုေကာင္မေလး ခမ်ာ မ်က္ႏွာေလး ငိုမဲ့ငိုမဲ့ႏွင့္ ေျပးေပါက္မရွိ ျဖစ္ေနေလသည္။ ဒီလိုမ်ဳိး ႏုႏုငယ္ငယ္ေကာင္မေလးမ်ဳိးကို မွတ္ႀကီးက အႏိုင့္အထက္က်င့္မွာကိုေတာ့ မိုးေက်ာ္ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀င္ပါဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

“မိုးေက်ာ္ .. ဒါ မင္းကိစၥမဟုတ္ဘူး .. ၀င္မပါစမ္းနဲ႔ကြာ ..”

သံုးေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ မိုးေက်ာ္၏ အစြမ္းကို သိေနသည့္အေလ်ာက္ မွတ္ႀကီးက ေဖ်ာင့္ဖ်ေသးသည္။ မိုးေက်ာ္က မထံုတက္ေသး အမူအယာနဲ႔ ေကာင္မေလးကို လႊတ္လိုက္ဖို႔ ဆက္ေျပာမွ ရန္ပြဲျဖစ္ၾကသည္။ မွတ္ႀကီးႏွင့္ သံလံုးက ၀င္ခ်ျခင္းျဖစ္ၿပီး ေစာႀကီးက မွတ္ႀကီးကိုယ္စား ေကာင္မေလးကို ခ်ဳပ္ထားသည္။ ဘယ္ညာႏွစ္ဖက္မွ ခြဲကာ ၀င္လာသည့္ မွတ္ႀကီးႏွင့္ သံလံုး၏ ပံုစံကို ၾကည့္ကတည္းက သူတို႔၏ လက္ေတြ၊ ေျခေတြ ဘယ္နားကို လာမည္ဆိုတာ မိုးေက်ာ္သိေန၏။

မိုးေက်ာ္၏ကိုယ္က ဂ်င္တစ္လံုးႏွယ္ မႊတ္မႊတ္လည္သြားသလို လက္သီးေတြ၊ တံေတာင္ေတြ၊ ေျခပ်ံေတြက အဆက္မျပတ္ ထြက္သြားသည္။ ဘာမွ မၾကာလိုက္။ မ်က္စိတမွိတ္အတြင္း ပြဲကၿပီးသြားသည္။ သံလုံး၏ မ်က္ႏွာမွာ လက္၀ါးေစာင္းဒဏ္ေၾကာင့္ မ်က္စိတစ္ဖက္ေတာင္ မပြင့္ႏိုင္ေတာ့သလို မွတ္ႀကီးမွာလဲ ေပါင္ဂြၾကားကို လက္ႏွင့္အုပ္ကာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ခဏအၾကာတြင္ေတာ့ မိုးေက်ာ္၏ ကန္ခ်က္အရွိန္ႏွင့္ ကုန္းကုန္းႀကီး ေမွာက္သြားေတာ့သည္။

“ဘယ္လိုလဲ ေစာႀကီး .. ေကာင္မေလးကို မလႊတ္ေသးဘူးလား ..”
သူ႔ဆရာမွတ္ႀကီးေတာင္ ေမွာက္သြားေတာ့မွ ေစာႀကီးလဲ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ လက္ကိုလႊတ္ေပးလိုက္ရသည္။ ေကာင္မေခ်ာေလးသည္ ေစာႀကီးလက္က လြတ္သည္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္အနားေရာက္လာသည္။

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ .. အကိုရယ္ .. သူသူ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..”
“မင္း .. ေက်းဇူးတင္တာ ေနာက္ထား .. ေလာေလာဆယ္ ဟိုမွာက်ေနတဲ့ မင္းတို႔ ပစၥည္းေတြ ျပန္သြားေကာက္ခ်ည္ .. ဟို ေကာင္ေလး .. မင္းေရာ ၀ိုင္းေကာက္ခ်ည္ …”

ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ မိုးေက်ာ္ ေျပာစကားကို နားေထာင္ရွာပါသည္။ ေမွာက္ေနသည့္ မွတ္ႀကီး၏ အနားတြင္ ျပန္႔က်ဲေနသည့္ သူတို႔ ပစၥည္းေလးေတြကို သြားျပန္ေကာက္သည္။ အားလံုးရၿပီဆိုသည္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္ မေက်မခ်မ္းႏွင့္ သူ႔ကိုၾကည့္ေနေသာ ေစာႀကီးကို ၾကည့္သည္။

“ေဟ့ေကာင္ … မင္းကပါ ေမွာက္သြားခ်င္လို႔ ၾကည့္ေနတာလား .. မင္း ဆရာကို ေခၚၿပီး ငါ့ေရွ႕က ထြက္သြားစမ္း ..”
“မိုးေက်ာ္ .. မင္း ထမင္း၀၀စားထားေပါ့ကြာ ..”

ေစာႀကီး အံကိုက်ိတ္ကာ က်ဳံး၀ါးရင္း ေမွာက္ေနသည့္ သူ႔ဆရာမွတ္ႀကီးကို ဆြဲထူသည္။ မ်က္ႏွာကို ထိထားသူ သံလံုးကလဲ မိုးေက်ာ္ကို ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းၾကည့္ကာ ယိုင္တိယိုင္တိႏွင့္ ထြက္သြားသည္။ ေစာႀကီးတို႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္သြားမွ မိုးေက်ာ္ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္သည္။ လူခ်င္းနီးကပ္စြာ ရွိေနၾကၿပီမို႔ ေကာင္မေလး၏ ႏုနယ္ပ်ဳိမ်စ္မႈကို သူေသခ်ာ ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ ဆြဲလားရမ္းလား အလုပ္ခံထားရ၍ ေကာင္မေလး၏ ဘေလာက္စ္အကၤ်ီက ပံုစံမက်ေတာ့ရာ ေအာက္ခံဘရာကိုေတာင္ ျမင္ေနရသည္။ အသက္ငယ္ေပမယ့္ ဒီေနရာတြင္ေတာ့ ခ်ာတိတ္မသည္ မငယ္ေပ။ မငယ္ယံုမက ဖူးဖူးေမာက္ေမာက္ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးပင္ ရွိေနသည္။ မိုးေက်ာ္ ဒုတိယမွတ္ႀကီး မျဖစ္ခ်င္သျဖင့္ အၾကည့္ကိုလႊဲကာ ေဘးနားတြင္ ရပ္ေနသည့္ ေကာင္ေလးကို စူးစူးစိုက္စုိက္ၾကည့္သည္။ ေကာင္ေလးသည္ ယေန႔ေခတ္ပံုစံ ခပ္မိုက္မိုက္ေလးျဖစ္ေပမယ့္ လူေပ်ာ့ေလး ျဖစ္ပံုရသည္။ မိုးေက်ာ္၏ အၾကည့္ကို မခံႏိုင္ပဲ ေခါင္းငံု႔သြားသည္။

“မင္းတို႔ ဘယ္ကလာတာလဲ ...”
“သူသူတို႔က ေမာ္တင္လမ္းထဲက ဆရာစိုး က်ဴရွင္ကေန လစ္လာတာပါ … သူ .. ကိုတူးက .. သူသူ႔ကို ေအးေဆးစကားေျပာခ်င္လို႔ ဆိုၿပီး ညာေခၚလာတာေလ …”

ေကာင္မေလး၏ အသြက္ကေလးျဖစ္သည္။ ေဘးနားက ေကာင္ေလးကို အျပစ္တင္သံေလးစြက္ကာ ရွင္းျပသည္။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ႀကံဳလိုက္လို႔ထင္သည္။ အသံကေလး ခပ္တုန္တုန္ျဖစ္ေနယံုမက ရင္သားေတြကလဲ အသက္ရွဴသံႏွင့္အတူ ခပ္ခ်ီခ်ီေလး ျဖစ္ေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လွသည့္ ေကာင္မေခ်ာေလးပင္။

“ကဲ .. ဒါဆို ငါမင္းတို႔ကို လိုက္ပို႔မယ္ … ခ်ာတိတ္မ မင္းအ၀တ္ေတြကို ေသေသသပ္သပ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ဦး ..”
“ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ .. အကို …”

ေကာင္မေလးက မိုးေက်ာ္ ဘာဆိုလိုတာ သိသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ကိုယ္ကေလးကို တျခားဘက္လွည့္ကာ ေနသားတက်မျဖစ္သည္မ်ားကို ျပန္ျပင္သည္။ ေနာက္ေက်ာေလးေပးထားလို႔ မိုးေက်ာ္ မ်က္စိမထိန္းေတာ့ပဲ ခပ္ရဲရဲပင္ ေကာင္မေလး၏ ေနာက္ပိုင္းကို ၾကည့္မိသည္။ ေက်ာ့ရွင္းသည့္ကိုယ္ဟန္တြင္ စကတ္တိုတိုေအာက္က တင္သားေတြက ျပည့္ျပည့္ေလး ျဖစ္ေနသည္။ ေပါင္တံေလးေတြ က်ေနပံုကလဲ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနသည္။ မ်က္စိကို ေထာင့္ကပ္ၾကည့္လိုက္ရာကိုတူးလဲ သူ႔လိုလိုက္ၾကည့္ေနတာ ေတြ႔သည္။ မိုးေက်ာ္ မ်က္စိေထာင့္ကပ္ၾကည့္ေနရာမွ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္တြင္ မ်က္ႏွာကို လႊဲကာ တျခားကို ၾကည့္သည္။ ဒီေလာက္ အျဖစ္မရွိသည့္ေကာင္က သူသူ႔လို ခပ္သြက္သြက္ေကာင္မေလးကို ေခၚထုတ္လာႏိုင္တာေတာ္ေတာ္ေတာ့ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းေနသည္ဟုသာ မိုးေက်ာ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေတြးေနမိေတာ့သည္။

*** *** ***

မိုးေက်ာ္ အဘေမာင္ ရွိရာ ဂိုေဒါင္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ေစာေစာက ႀကံဳလိုက္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္အေတြးနယ္ခ်ဲ ႔ ေနမိသည္။ သူ၀င္ပါလိုက္သည့္ ကိစၥကို မွတ္ႀကီးတို႔က ေက်နပ္မွာ မဟုတ္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္။ မွတ္ႀကီးတို႔လို ေကာင္မ်ဳိးေတြသည္ ေခြးအလိုမ်ဳိးသတၱ၀ါေတြမို႔ သူ႔ကို တည့္တည့္ဆိုင္ဆိုင္ေတာ့ ရွင္းရဲၾကမည္ မထင္။ အလစ္၀င္တြယ္ၾကဖို႔က ပိုမ်ားသည္။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ သူ သတိထားေနရမည္ဟု တဆက္တည္း ေတြးမိသည္။ သိပ္အႏၲရာယ္မ်ားလွ်င္ေတာ့ ကီလီဆိပ္ကမ္းမွာ မေနပဲ တျခားကို ထြက္သြားမွေတာ္ကာက်မည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ သူ ဘာနဲ႔လုပ္စားပါမည္နည္း။

ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးလိုက္ရသည္ႏွင့္ သူ႔ေခါင္းတျခမ္းက ႐ုတ္တရက္ကိုက္လာသည္။ မိုးေက်ာ္ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ေတြးလက္စေတြကို ျဖတ္ခ်ရသည္။ ကူလီေတာင္ ထမ္းႏိုင္မွေတာ့ တျခားအလုပ္ၾကမ္းလဲ သူလုပ္ႏိုင္မည္ထင္ပါသည္။ တစ္၀မ္းတစ္ခါးအတြက္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးလိုေနရာတြင္ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ ရႏိုင္ေကာင္းပါသည္။ မီးစင္ၾကည့္ကတာေပါ့ဟုသာ စိတ္ကိုဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္သည္။ ဒီလိုသေဘာထားလိုက္ေတာ့ သူ ေခါင္းကိုက္တာ သက္သာလာသည္။ ညဦးပိုင္းတြင္ တိုက္ခတ္ေနေသာ ေလႏုေအးကို တ၀ႀကီး ရွဴသြင္းလိုက္ၿပီး ၀ါက်င့္က်င့္မီးေရာင္ေလး လင္းေနေသာ အဘေမာင္၏ အေစာင့္တဲေလးသို႔ သူတန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

“ေကာင္ေလး .. နင္လာတာ ေနာက္က်လာခ်ည့္လား ..”
သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ အဘေမာင္သည္ ေဆးတံဖြာေနရမွ လွမ္းေအာ္ႏႈတ္ဆက္သည္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ေနေပမယ့္ အဘေမာင္သည္ မ်က္စိမမႈန္ေသးေပ။ မိုးေက်ာ္ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာကတည္က ျမင္ေနပံုရသည္။ ဒီလိုမ်ဳိးအရြယ္ထိ သန္တုန္းျမန္တုန္းမို႔လဲ တ႐ုတ္သူေဌးက စိတ္ခ်လက္ခ်ႏွင့္ ဂိုေဒါင္ေစာင့္ထားထားတာ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ မိုးေက်ာ္ကေတာ့ အဘေမာင္ႏွင့္ အလြမ္းသင့္သူ ျဖစ္သည့္အျပင္ တျခားအိပ္စရာေနရာမရွိလို႔ ဂိုေဒါင္မွာ ကပ္အိပ္ေနရသူပင္။ အစပိုင္းတုန္းက အဘေမာင္က သူေဌးမသိေအာင္ ထားရသျဖင့္ ေအာက္ဆိုက္သေဘာမ်ဳိးႏွင့္ လေၾကးယူေသးေသာ္လဲ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးလေလာက္မွစ၍ ပိုက္ဆံမယူေတာ့ေပ။ မိုးေက်ာ္က အတင္းေပးလွ်င္ေတာင္ ျပန္ျပန္ထိုးေပးတတ္ၿပီး ဟိုထမင္းဆိုင္ကေကာင္မေလးနဲ႔ ႏွပ္ဖို႔ သိမ္းထားစမ္းပါဟု ေျပာတတ္သည္။

“ဟုတ္တယ္ … အဘ .. ေမာ္တင္ဘက္ကို ခနေရာက္သြားလို႔ ..”

လူႀကီးျဖစ္သည့္အတြက္ စိတ္ပူေနမွာစိုးလို႔ မိုးေက်ာ္ မွတ္ႀကီးတို႔ႏွင့္ ျဖစ္သည့္ကိစၥကို မေျပာေတာ့ေပ။ အဘေမာင္ သိလွ်င္ မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ တခါထဲ အျပတ္မေဆာ္လိုက္ရတာလဲဟု အျပစ္တင္ေနဦးမည္။ မဟုတ္မခံသမား ျဖစ္သည့္အျပင္ ျမန္မာ့လက္ေ၀ွ႔သမားေဟာင္းႀကီးမို႔ အဘေမာင္သည္ မွတ္ႀကီးတို႔ေလာက္ကုိေတာ့ သူႏွင့္ရင္ဆိုင္ေတြ႔ရလွ်င္ေတာင္ မႈမည္မထင္ေခ်။ တစ္ေယာက္ခ်င္းသာ ခ်မည္ဆိုလွ်င္ မွတ္ႀကီးကို အဘေမာင္ ေကာင္းေကာင္းခ်ည္း လဲွသိပ္ႏိုင္မည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။

“မင္း .. အိပ္ေတာ့မလို႔လား .. ေကာင္ေလး ..”

မိုးေက်ာ္က တခါထဲသူ႔ကို ျဖတ္ကာ ဂိုေဒါင္ထဲေလွ်ာက္သြားမည္ျပဳေတာ့ အဘေမာင္က သူ႔ကိုလွမ္းေမးသည္။ ဘာမ်ားေျပာစရာရွိလို႔လဲဟု မိုးေက်ာ္ ေမးမည္အျပဳ အဘေမာင္က လမ္းမဘက္ကို လက္ညိဳးထိုးျပသည္။ မိုးေက်ာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ အေျပးတစ္ပိုင္း လာေနသည့္ ကိုယ္ရိပ္ေၾကာင့္ အ့ံအားသင့္သြားသည္။

“စုမာ !!”
“အစ္ကိုမိုး .. ”

သူတို႔ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လာသူက တျခားသူမဟုတ္။ အဘေမာင္မၾကာမၾကာ ထမင္းဆိုင္က ေကာင္မေလးဟု ေျပာေျပာေနတတ္သည့္ စုမာျဖစ္သည္။ စုမာသည္ မိုးေက်ာ္အတြက္ေတာ့ မဆြတ္ခင္က ညႊတ္ခ်င္ေနသည့္ ပန္းတစ္ပြင့္ဟု ေျပာရေပမည္။

မိုးေက်ာ္ ဘယ္ဘ၀က ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလဲဟုေတာ့ မေျပာတတ္။ ဒီလိုဘက္တြင္ စြံသည္ဟု ေျပာရမည္။ လူကသာ ကူလီဆိုေပမယ့္ ေနတာထိုင္တာက သပ္ရပ္တာေၾကာင့္လဲ ပါမည္ထင္ပါသည္။ ဒီေတာ့ မိုးေက်ာ္ ကီလီဆိပ္မွာ ကူလီထမ္းတာမွ မၾကာေသး။ တစ္လေလာက္ အေရာက္တြင္ “ေမတၱာရွင္” ဆိုသည့္ နာမည္ႏွင့္ ထမင္းဆိုင္ဖြင့္ထားသည့္ ေဒၚေစာမူ၏ တူမေခ်ာ စုမာႏွင့္ ညိၾကသည္။ မိုးေက်ာ္ကလဲ ဒီကူလီဘ၀ေရာက္သည့္ တစ္လေလာက္အတြင္း မိန္းမဆိုသည့္ သတၱ၀ါႏွင့္ေ၀းေနရာ၊ တစ္ခုလတ္လိုလို တစ္လင္ကြာကြာလိုလို သတင္းထြက္ေနသည့္ စုမာႏွင့္ေတြ႔ေတာ့ နာစရာအေၾကာင္းမရွိဟု ေတြးကာ အျခားေကာင္ေတြနည္းတူ ၀င္လံုးတာျဖစ္သည္။ စုမာသည္ အနည္းငယ္ အသားညိဳေပမယ့္ ႐ုပ္ကေလးကရွိသည့္အျပင္ အၿမဲတမ္းကိုယ္လံုးအလွေပၚေစသည့္ အကၤ်ီတို႔ ထမိန္တို႔ကိုသာ ၀တ္သျဖင့္ မိုးေက်ာ္တို႔ ကီလီဆိပ္တြင္ သူမက စတားျဖစ္သည္။ မိုးေက်ာ္ကိုယ္တိုင္ကလဲ သူတို႔လို ေအာက္ေျခလူတန္းစားေလာကတြင္ အမ်ားႏွင့္မတူေသာ ႐ုပ္ရည္ရွိသူမို႔ စုမာက ဟန္ေတာင္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ မိုးေက်ာ္၏ ရင္ခြင္ကို ပစ္ကာပင္ ၀င္ခဲ့သည္။ မိုးေက်ာ္ကုိယ္တိုင္လဲ အပ်ဳိမဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ အပ်ဳိေလးႏွင့္ မျခားသည့္ စုမာ၏ ေပါင္ၾကားသို႔ ဒိုက္ထိုးကာ ၀င္ခဲ့ေလသည္။ သူ႔လိုအပ္ခ်က္ကို စုမာက ေျဖဆည္းေပးသလို၊ စုမာ၏ လိုလားခ်က္ကိုလဲ သူက အားတက္သေရာ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သည္။

“စုမာ လိုက္လာတယ္ .. ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ ..”
“ကိစၥရွိမွ လာရမွာလား .. အစ္ကိုမိုးကလဲ .. စကားႀကီးေတြက စိမ္းတာ ..”
“အဟြတ္ .. အ ဟြတ္ ..”
“လာ .. စုမာ .. ဒီဘက္မွာ စကားေျပာရေအာင္ ..”

ကလူသလို ျမဴသလို စုမာ၏ စကားေၾကာင့္ အဘေမာင္က ေခ်ာင္းထဆိုးရာ မိုးေက်ာ္ စုမာလက္ကိုဆြဲၿပီး ဂိုေဒါင္ဘက္သို႔ ေခၚလာခဲ့သည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ လိုက္လာသည္မွန္း မသိေသာ္လဲ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္မို႔ ဒီအတိုင္းႀကီးေတာ့ ျပန္မလႊတ္လိုက္ခ်င္။ ထုိ႔ထက္ဆိုရေသာ္ မိုးေက်ာ္၏ မ်က္စိထဲတြင္ သူသူဆိုသည့္ ေကာင္မေလး၏ တင္းတင္းအိအိကိုယ္လံုးေလးက မ်က္စိထဲမွ မေပ်ာက္ေသး။ လစ္ထြက္လာခဲ့ရသည္ဆိုေသာ က်ဴရွင္ကို လိုက္ပို႔ေတာ့ မ်က္လံုးရြဲႀကီးေတြႏွင့္ သူ႔ကို ၾကည့္ကာ ေက်းဇူးတင္စကားကို တတြတ္တြတ္ ေျပာေနေသာ ေကာင္မေလး၏ ပံုစံက သြက္လက္သည္ႏွင့္အမွ် ခ်စ္စရာေကာင္းေနေလသည္။ ဟိုကိုတူးဆိုသည့္ ေကာင္ကေလးသာ မပါလွ်င္ မိုးေက်ာ္ တစ္ခုခု လုပ္မိမလားမသိ။

“အစ္ကိုမိုး .. စုမာ ေမးေနတာၾကားလား ..”
“ဟင္.. ဘာေမးတာလဲ .. စုမာ ..”
“အစ္ကိုမိုးကေတာ့ေလ ခက္ေတာ့တာပဲ .. စိတ္ပူၿပီးလိုက္လာရတဲ့သူကိုမွ အားမနာ .. မွတ္ႀကီးတို႔နဲ႔ ရန္ျဖစ္တယ္ဆို ..”
“ေၾသာ္ .. ဒါလား ..”

မိုးေက်ာ္ စုမာေရာက္လာသည့္ အေၾကာင္းရင္းကုိနားလည္သြားသည္။ ၾကည့္ရတာ မွတ္ႀကီးတို႔ကို လွဲသိပ္လိုက္သည့္ သတင္းက စုမာတို႔၏ ထမင္းဆိုင္ေလးအထိ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားဟန္တူသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ လိုက္လာၿပီး သတင္းေမးသည့္ စုမာကိုေတာ့ အားနာသြားမိသည္။ စုမာႏွင့္သူသည္ အစတုန္းက တစ္ေယာက္ဆႏၵတစ္ေယာက္ ျဖည့္ဆည္းယံုသက္သက္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လဲ အခုေနာက္ပိုင္း စုမာ၏ အျပဳအမူေတြက သူ႔အေပၚကို သံေယာဇဥ္ရွိေနသည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြ ျပေနသည္။ အခုလဲ သူရွိရာကို ဒီသတင္းၾကားယံုႏွင့္ ထမင္းဆိုင္က လစ္ထြက္လာသည္ဆိုသည့္ အခ်က္က သက္ေသခံေနသည္။

“စိတ္မပူပါနဲ႔ .. စုမာရယ္ .. မွတ္ႀကီးတို႔က ခ်ာတိတ္ေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ အႏိုင္က်င့္ေနလို႔ ၀င္ပါလိုက္တာပါ .. ဒီေကာင္ေတြ အစ္ကို႔ကို ထိပ္တိုက္မရင္ဆိုင္ရဲပါဘူး ..”
“ဟင္း .. ခက္တယ္ေနာ္ .. အစ္ကိုမိုးက အားႀကီး ေအးတိေအးစက္ႏိုင္တယ္ .. စုမာေတာ့ စိတ္ပူတယ္ ..”

စုမာသည္ ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ ေခါင္းကေလး ငံု႔သြားသည္။ မိုးေက်ာ္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို စုမာမသိေအာင္ က်ိတ္ကာ ခ်ရသည္။ စုမာေရွ႕သို႔ တိုးသြားကာ ပုခံုးႏွစ္ဘက္ကို လက္ႏွင့္အုပ္ကိုင္သည္။ စုမာ၏ ေခါင္းကျပန္ေမာ့လာၿပီး မ်က္လံုးရြဲႀကီးေတြႏွင့္ မိုးေက်ာ္ကို စိုက္ၾကည့္သည္။ စုမာ ၀တ္ထားသည့္ ရွန္သားဘေလာက္စ္အကၤ်ီေလးကေတာ္ေတာ္ပါးေလးရာ အထဲမွ ေဘာ္လီရာကို အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။ မို႔ေမာက္ေနသည့္ စေနႏွစ္ခိုင္ေနရာကို သူမက္မက္ေမာေမာ ၾကည့္မိသည္။ စုမာကိုယ္တိုင္လဲ မိုးေက်ာ္အၾကည့္ကို နားလည္သည္ထင္သည္။ မ်က္ႏွာေလးက ေမာ့တက္လာၿပီး မ်က္ေတာင္ေလးေတြက ေျဖးညင္းစြာ ပိတ္သြားသည္။ သူမကို နမ္းဆိုသည့္သေဘာ… ။


မိုးေက်ာ္ေခါင္းကို ငံု႔လိုက္သည္။ ငံ့လင့္ေနသူမို႔ မိုးေက်ာ္ႏႈတ္ခမ္းက စုမာ၏ ႏႈတ္ခမ္းျပည့္ျပည့္ေလးေပၚကို က်သည္ႏွင့္ သူမက အလိုက္သင့္ ဖြင့္ဟေပးသည္။ ဒီေတာ့ မိုးေက်ာ္၏ လွ်ာႀကီးက စုမာ ပါးစပ္ထဲ တိုး၀င္လာၿပီး ေသာင္းက်န္းေတာ့သည္။ လွ်ာႀကီးက ေသာင္းက်န္းသည္ဆိုလို႔ က်န္သည့္ မိုးေက်ာ္၏ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြကေရာ ၿငိမ္ေနသည္ မထင္ပါႏွင့္။

စုမာ၏ကိုယ္ကို သိုင္းဖက္ထားသည့္ သူ႔လက္တံေတြက လွ်ာခ်င္းထိေတြ႔ရစ္ပတ္ဆြဲစဥ္ကတည္းက ခါးေအာက္က တင္ပါးႀကီးေတြဆီ ေရာက္သြားေနၿပီ။ စုမာ အိုးေကာင္းသည္။ မယ္ဗမာ၀င္ၿပိဳင္လွ်င္ေတာင္ ရႏိုင္သည့္ အတိုင္းအတာရွိသည္။ စုမာ လမ္းေလွ်ာက္သြားလွ်င္ ဒီအိုးႀကီးေတြကို လိုက္ၾကည့္သူ ေယာက်္ားသားက ဒုနဲ႔ေဒးပင္။ ကားကားစြင့္စြင့္ရွိလွသည့္ ဒီတင္ပါးေတြကို မိုးေက်ာ္ ပြတ္ၾကည့္ရတာ၊ နယ္ရတာကို အရသာေတြ႔သည္။ သူတို႔ေတြ လိုးၾကေဆာ္ၾကတိုင္း သူ အၿမဲတမ္း လက္သရမ္းတတ္သည္။

“အို .. အစ္ကို … အင့္ .. အိ … ”
မိုးေက်ာ္၏ လက္ေတြက ၾကမ္းသထက္ၾကမ္းလာေသာအခါ စုမာ တစ္ေယာက္ တုန္တုန္ခိုက္ခိုက္ျဖစ္လာရရွာသည္။ အားရပါးရ ဂ်ဳံနယ္သလို နယ္ေနသည့္ မိုးေက်ာ္လက္အရွိန္ေၾကာင့္ သူမ၏ ထမိန္ေလးေတာင္ မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ေျခေထာက္ေအာက္ေျခတြင္ ဂြင္းလံုးကြ်တ္ပံုေနေလၿပီ။ ေအာက္ခံပင္တီေလးသည္ကား ဖင္ၾကားထဲညပ္ကာ ေနရာအတည္တက်မရွိေတာ့။

“အစ္ကို လုပ္ခ်င္လဲ ျမန္ျမန္လုပ္ေတာ့ .. စုမာက ျပန္ရဦးမယ္ … ေနာက္ၿပီး အဘေမာင္ ၀င္လာရင္ ခက္မယ္ ..”
စုမာ၏ ေျပာစကားက မႊန္ထူသလို ျဖစ္ေနသည့္ မိုးေက်ာ္ကို အသိ၀င္ေစသည္။ ဟုတ္သည္။ သူအခ်ိန္ဆြဲၿပီး စိမ္ေျပနေျပကိုင္ေနလို႔ မျဖစ္။ ေတာ္ၾကာေန စုမာက ညည့္နက္သြားလို႔ မျပန္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာမွန္းမသိပါဘူးဆိုမွ မိန္းမတစ္ေယာက္ အစစ္ရေနဦးမည္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ရပ္ေနသည့္ေနရာက ဂိုေဒါင္၀င္ေပါက္ကေနၾကည့္လွ်င္ လွမ္းျမင္ေနႏိုင္ေသးေတာ့ စုမာေျပာသလို အဘေမာင္ကို အားနာရေသးသည္။ အဘေမာင္က သူ႔ကို အလိုလုိက္ေပမယ့္ မိုးေက်ာ္ သိတတ္ရေပမည္။ အႀကံတစ္ခုရလိုက္သည္ႏွင့္ စုမာ၏လက္ကိုဆြဲၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ဆန္အိတ္ပံုစီ ဆြဲေခၚလာခဲ့သည္။

“လာ .. စုမာ .. ဒီမွာ လက္ေထာက္ၿပီး ကုန္းေပးေနာ္ ..”
မိုးေက်ာ္ေျပာသည့္အတိုင္း စုမာေနေပး၏။ ပင္တီေလးတစ္ထည္ကသာ မႏိုင္မနင္းကာထားေပးရေသာ တင္သားေတြက ဒီလိုမ်ဳိး လက္ေထာက္ကုန္းေပးထားသည့္ အေနအထားတြင္ ပိုၿပီးေတာ့ စြင့္ကားလာသေယာင္ရွိသည္။ ဂိုေဒါင္မ်က္ႏွာက်က္အမိုးတြင္ ထြန္းထားသည့္ ေလးေပမီးေခ်ာင္း၏ အလင္းေရာင္က ဆန္အိတ္ေတြ ကြယ္ေနသျဖင့္ သူတို႔ေပၚသို႔ တည့္တည့္ေတာ့က်မေနေခ်။ လင္းလင္းထင္းထင္း မရွိလွေပမယ့္ တစြန္းတစေတာ့ ျမင္ေနရသည္။ မိုးေက်ာ္ အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ပဲ စုမာ၏ ပင္တီစကို လွမ္းကိုင္ကာ ေပါင္တံတေလွ်ာက္ ေအာက္သို႔ဆြဲခ်သည္။ စုမာက အလိုက္တသိႏွင့္ ေျခေထာက္ကိုႂကြေပးလိုက္ရာ ပင္တီေလးက သူမကိုယ္မွ လြတ္ကင္းသြားသည္။ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရေပမယ့္ ပင္တီအတြင္းဘက္တြင္ စိုေနသည္ကို လက္ႏွင့္စမ္းမိယံုမက ကာမအရည္ၾကည္နံ႔ကိုပါ ရွဴရိႈက္မိသည္မို႔ စုမာ အဆင္သင့့္ျဖစ္ေနၿပီဆိုတာကို မိုးေက်ာ္သိသည္။ ပုဆိုးကို ခပ္ျမန္ျမန္ခြ်တ္လိုက္ၿပီး သူမ ဖင္ႀကီးေနာက္ကပ္သည္။ သူ႔လိင္တံႀကီးသည္ ေစာင့္စားရတာကို စိတ္မရွည္သည့္ႏွယ္ ေခါင္းတယမ္းယမ္းႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။

“အစ္ကိုမိုး .. သြင္းလိုက္ေတာ့ .. စုမာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး ..”
မီးေရာင္က အလံုအေလာက္မရွိသျဖင့္ တကယ့္ေနရာကိုမွ ေသခ်ာမျမင္ႏိုင္ေပ။ မိုးေက်ာ္က စမ္းကာေထာက္ေနရသည္ကို စုမာ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့။ လက္တစ္ဖက္ကို ေနာက္ပစ္ကာ မိုးေက်ာ္၏ လိင္တံႀကီးကို ဖမ္းဆြဲကာ က်က်နနေတ့ေပးလိုက္သည္။ ခိုေအာင္းရမည့္ ကြ်င္းဆီတည့္တည့္ေရာက္ၿပီဆိုေတာ့လဲ မိုးေက်ာ္ စုမာ၏ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္သည္။ ဘလြတ္ဆိုသည့္အသံႏွင့္ သူ႔လိင္တံထိပ္က အိခနဲ အထဲသို႔ ကြ်ံ၀င္သြားသည္။ စြတ္စိုသည့္ အေျခအေနရွိေနေၾကာင္းကို သူ႔လိင္တံက ဦးေႏွာက္သို႔ သတင္းလွမ္းပို႔လိုက္သည္ႏွင့္ မိုးေက်ာ္ တင္သားႀကီးေတြကို လက္ႏွင့္ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ဆုပ္ကိုင္ကာ ေဆာင့္သြင္းလိုက္သည္။

“အီး … အစ္ကိုရယ္ .. ၾကပ္တပ္တပ္ႀကီးကြယ္ ..”
“စစခ်င္းမို႔လို႔ပါ .. စုမာကလဲ .. ေနာက္က်ရင္ အဆင္ေျပသြားမွာ သိသားနဲ႔ … ”

အၿမဲလုပ္ေနၾကဆိုေပမယ့္ အသက္၂၀ေက်ာ္သာ ရွိေသးသည့္ စုမာ၏ အဖုတ္က တင္းတင္းစီးစီး ရွိေသးသည္။ မိုးေက်ာ္ ဒါေၾကာင့္လဲ စုမာကို သေဘာက်တာျဖစ္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေယာက်္ားႏွင့္မထိေတြ႔ဖူးသည့္ အပ်ဳိေလးမ်ားလို႔ ဟန္ေဆာင္မူပိုေနသည့္ ကိစၥ၀ိစၥမ်ားလဲ မရွိ။ သူမလိုခ်င္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေတာင္းဆိုတတ္သလို ရက္ရက္ေရာေရာလဲ တုန္႔ျပန္တတ္သည္။ ႏုးညံ့အိေထြးသည့္ အတြင္းသားေတြ၏ ရစ္ပတ္ဆြဲေနျခင္းကို အရသာခံၿပီးမွ မိုးေက်ာ္ က်န္ေနသည့္အပိုင္းကို ထပ္သြင္းလိုက္သည္။ ဖတ္ခနဲျမည္သံႏွင့္အတူ စုမာ၏ တင္အိုးႀကီးႏွစ္လံုးႏွင့္ သူ႔ဆီးစပ္ ေျပးကပ္သည္။

“အဆင္ေျပလား .. စုမာ ..”
“ရတယ္ .. အစ္ကိုမိုး .. အကုန္၀င္သြားၿပီမွတ္လား … ျမန္ျမန္ေဆာင့္ေပးေတာ့ေနာ္ ..”

တုန္ခိုက္ခိုက္အသံေလးႏွင့္ စုမာက ေခါင္းကေလးေစာင္းငွဲ႔ကာ ေတာင္းဆိုသည္။ ေကာင္မေလး စိတ္ထေနၿပီဆိုတာ နားလည္လိုက္ၿပီမို႔ စုမာ၏ ခါးကေလးခြက္၍ တင္ပါးႀကီးေတြ တုန္တုန္တက္သြားေအာင္ပင္ မိုးေက်ာ္ တစ္ခ်က္ခ်င္း အားႏွင့္စေဆာင့္သည္။ စီးကနဲ စီးကနဲ သူ႔လိင္တံႀကီးက စုမာ၏ အဖုတ္ထဲကို စည္းခ်က္မွန္မွန္ႏွင့္ အ၀င္အထြက္ျဖစ္ေနသည္။ စုမာ၏ အဖုတ္အတြင္း၌ အရည္ေတြက ရႊဲသထက္ ရႊဲလာၿပီး မိုးေက်ာ္ေဆာင့္ေပးတိုင္းလဲ ဆန္အိတ္ေတြကို အားျပဳက သူမဖင္ႀကီးကို ေနာက္သို႔ ျပန္ျပန္ေကာ့ေပးသည္။ ႏွစ္ဦးသား အဂၤါစပ္ေတြထိေတြ႔သည့္ ဖတ္ခနဲ ဖတ္ခနဲ ျမည္သံက စိပ္လာသလို တအင္းအင္း တအီးအီး ညည္းသံမ်ားကလဲ ပိုပိုၾကားလာရသည္။

“အစ္ကိုမိုး .. ေဆာင့္ .. ျမန္ျမန္ .. စုမာၿပီးေတာ့မယ္ ..”

စုမာ အသက္ကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ရွဴးသြင္းေနရာမွ အားတင္းကာ အသံကိုစုၿပီး မိုးေက်ာ္ကို အခ်က္ေပးသည္။ ပါးစပ္ႏွင့္ ေျပာလိုက္သလို အဖုတ္အတြင္းသားေတြကို က်ဳံ႔၍က်ဳ႔ံ၍ ညႇစ္ေပးျခင္းႏွင့္လဲ အခ်က္ထပ္ျပသည္။ မိုးေက်ာ္ စုမာ၏ ပုခံုးသားႏွစ္ဘက္ကို တင္းတင္းလွမ္းဆြဲလိုက္ရင္း အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ကာ ဒလမ္းၾကမ္းကို ေဆာင့္ေတာ့သည္။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ ေဆာင့္ခ်က္ေတြက စိပ္သထက္ စိပ္လာသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ တျခားဘာမွ မရွိေတာ့ပဲ စုမာႏွင့္ အၿပိဳင္ၿပီးဖို႔ အေၾကာင္းအရာကသာ ေရွ႕တန္းေရာက္သည္။ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနသည့္ စုမာ၏ကိုယ္ကေလးႏွင့္ လိႈင္းထေနသည့္ ဖင္သားေတြက သူ႔စိတ္ကို ပိုပိုဆြဆြေပးေနသည္။ အင္တိုက္အားတိုက္ႏွင့္ ေခြ်းေတြရႊဲလာသည့္အထိ ေဆာင့္ပစ္လိုက္ေသာအခါ သူ႔လိင္တံတေလွ်ာက္ ယားတက္လာသည္။ ပန္းတိုင္ကို နီးၿပီဆိုတာသိၿပီမို႔ မိုးေက်ာ္ တစ္ဆံုး၀င္တစ္ဆံုးထြက္နည္းႏွင့္ ေနာက္ထပ္ခပ္ျမန္ျမန္ကစ္ပစ္လိုက္ရာ ဆယ္ခ်က္မျပည့္ခင္မွာပင္ အရည္ေတြပန္းထြက္ေတာ့သည္။ စုမာလဲ သူ႔နည္းတူ တၿပိဳင္တည္းၿပီးသည္ ထင္သည္။ အတြင္းသားေတြကို ႏွစ္ခါသံုးခါေလာက္ ညႇစ္ေပးၿပီး ၿငိမ္က်သြားသည္။ မိုးေက်ာ္ စုမာ၏ ေက်ာျပင္ေလးေပၚကိုယ္ႏွင့္ကပ္ထားမိၿပီးေတာ္ေတာ္ၾကာသည့္ အေမာေျဖေနမိသည္။ အသက္ရွဴမွန္လာေတာ့မွကိုယ္ကို ျပန္ႂကြကာ စုမာေနာက္မွ ခြာလိုက္သည္။

“ျပလြတ္ ..ေဗ်ာ့ ..”
သူ႔လိင္တံကြ်တ္ထြက္သြားသည္ႏွင့္ စုမာ၏ အဖုတ္၀ကေန ေလခိုသည့္အသံလိုက္ကာ အရည္ေတြထြက္က်သည္။ စုမာက လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ သူမ၏ ေပါင္ၾကားကို လွမ္းပိတ္မည္ျပဳသည္။

“ေန . ေန .. စုမာ .. ပုဆိုးနဲ႔သုတ္လိုက္မယ္ ..”
မိုးေက်ာ္ ဒီေလာက္ေတာ့ အလိုက္သိသင့္သည္ဟု တြက္မိၿပီး ဆန္အိတ္ေပၚတင္ထားသည့္ သူ႔ပုဆိုးကို လွမ္းဆြဲကာ ေပါင္ၾကားကို အုပ္ေပးသည္။ စုမာက သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္သလို ၾကည့္သည္။ ေပါင္ကို ခပ္ကြကြလုပ္ၿပီး ပုဆိုးႏွင့္ ပြတ္ေနသည္။ ေက်နပ္ေလာက္ေတာ့ ပုဆိုးကို သူ႔ဆီျပန္ေပးၿပီး ပင္တီေလးကို ျပန္၀တ္သည္။

“လိုက္မပို႔နဲ႔ေတာ့ အစ္ကိုမိုး .. စုမာ လမ္းထိပ္က စာအုပ္ဆိုင္ ၀င္လိုက္ဦးမယ္ .. အစ္ကိုမိုးလဲ နားေတာ့ ..”
ထမိန္ျပန္၀တ္ၿပီးသြားသည္ႏွင့္ စုမာက ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုသည္။ မိုးေက်ာ္လဲ ေခါင္းသာညိတ္ျပမိသည္။ အရည္ေတြႏွင့္ေပပြေနသည့္ ပုဆိုးကို ျပန္မ၀တ္ခ်င္သည္မို႔ စုမာကို ဂိုေဒါင္ေပါက္၀ေတာင္ ျပန္လိုက္မပို႔ျဖစ္။ စုမာ၏ ထမင္းဆိုင္က ဒီဂိုေဒါင္ကေန သိပ္ေ၀းလွသည္ မဟုတ္သည့္အျပင္ လမ္းမီးေတြ ထိန္ထိန္သာသာေနလို႔ ျပသနာမရွိေလာက္ဟု ေတြးရင္း သူအိပ္ေနက် ဂိုေဒါင္ေထာင့္ဆီသို႔သာ ဖင္ေဟာင္းေလာင္း၊ ေဂြးတန္းလန္းႏွင့္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။

*** *** ***




တပ္မေတာ္မွတ္တန္း႐ံုး တည္ရွိေသာ မိုးေကာင္းဘုရားလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းေတြ မ်ားသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ လူကံုထံအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွ တတ္ႏိုင္သူမ်ားသည္ ဒီမွာဘက္တြင္ ၿခံက်ယ္က်ယ္ေပး၀ယ္ကာကိုယ့္မိသားစုႏွင့္ကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆး လာေနတတ္ၾကသည္။ ထိုသူမ်ားထဲတြင္ သူသူေအာင္တို႔ မိသားစုလဲ အပါအ၀င္ျဖစ္ေလသည္။ “သူသူ” ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အဖ်ားဆြတ္ကာ ေျပာတတ္သည့္ သူသူေအာင္သည္ ရဲမႈးႀကီးဦးသိန္းေအာင္၏ သမီးငယ္ျဖစ္ၿပီး သူ႔အထက္တြင္ ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးသည့္ အစ္မျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴေအာင္သာ ရွိသည္။ အေမျဖစ္သူ ေဒၚဇင္မာေအာင္ကမူ ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္းတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး အဆစ္အျမစ္ကိုက္ခဲသည့္ ေရာဂါေၾကာင့္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ဆရာမအလုပ္မွ ႏႈတ္ထြက္ခဲ့သည္။ သားအမိ သားအဖေတြ စည္းစည္းလံုးလံုး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္မို႔ သူသူေအာင္တို႔ “ေအာင္“ မိသားစုသည္ အေတာ္ပင္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါသည္။ ညဘက္ညဘက္ မိသားစု စံုညီေသာ အခ်ိန္တြင္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး စလိုက္ေနာက္လိုက္ႏွင့္ သူတို႔အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းသည္ ကြ်က္ကြ်က္ကို ညံေနတတ္သည္။

ဒီေန႔ညလဲ ထိုသို႔ပင္ ကြ်က္ကြ်က္ညံေနသည္။ သို႔ေသာ္ စကားသံမ်ားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ ညံေနသည့္ အသံမ်ားေတာ့ မဟုတ္ပါေခ်။

“ကံႀကီးေပလို႔သာပဲ သမီးငယ္ရယ္ .. ေမေမ့သမီးေလး ေရတိမ္နစ္ေတာ့မလို႔ …”

ေဒၚဇင္မာေအာင္သည္ ရင္ပတ္ကိုလက္ႏွင့္ဖိထားလ်က္က မခြာႏိုင္ေသးပဲ ပူပန္မႈႀကီးစြာႏွင့္ေျပာသည္။ အႀကီးမျဖစ္သူ ျဖဴျဖဴေအာင္ကမူ မ်က္ရည္ေတြေ၀့ေနသည့္ သူသူေအာင္အား ပုခံုးကေန ဖက္ထားရင္း အားေပးေနရသည္။ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားခဲ့ေသာ ရဲမႈးႀကီး ျဖစ္ခဲ့သည့္တိုင္ ဦးသိန္းေအာင္သည္ သမီးျဖစ္သူ၏ အျဖစ္ကို ၾကားေတာ့ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္ကာ ထိုင္ေတာင္မထိုင္ႏိုင္ပဲ လက္ကို ေနာက္ပစ္၍ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္လဲ ရပ္ကာ အတူယွဥ္ကာထိုင္ေနၾကသည္ သမီးေခ်ာႏွစ္ဦးကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္သည္။

ျဖဴျဖဴေအာင္ႏွင့္ သူသူေအာင္ သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုး တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိးစီ လွၾကပါသည္။ သူ႔မိန္းမဇင္မာေအာင္သည္လဲ ငယ္စဥ္တုန္းက မိန္းမေခ်ာ၊ မိန္းမလွတစ္ဦးမွန္း ကိုယ္တိုင္ပိုးပန္းခဲ့ရသူမို႔ ဦးသိန္းေအာင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးသိသည္။ သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ အေမျဖစ္သူဆီက အေမြကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အႀကီးမ ျဖဴျဖဴေအာင္သည္ နာမည္ႏွင့္ လိုက္ေအာင္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး လွသူျဖစ္ၿပီး၊ အငယ္မ သူသူေအာင္က ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါေလးႏွင့္ လွသူေလးပင္။ အခုေတာ့ မိန္းမျဖစ္သူ ဇင္မာေျပာသလို ဒီ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါေလးသည္ ကံေကာင္းလို႔ ဘ၀မပ်က္ရွာေခ်ၿပီ။ ကံေကာင္းလို႔ ဖိုးသိၾကားမသလို ၀င္ကယ္မည့္လူ ရွိေပလို႔။

“ကံေကာင္းလို႔ မဟုတ္ဘူး.. ေမေမေရ .. ဟိုအစ္ကို ၀င္ကယ္လို႔ .. အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ သူသူ႔ဘ၀ေတာ့ မေတြးရဲဘူး ..”
ျဖဴျဖဴေအာင္က အေမျဖစ္သူ၏ စကားကို မေထာက္ခံပဲ မိုးေက်ာ္ဆိုသည့္ လူငယ္ကို ရည္ၫြန္းကာေျပာသည္။ ဦးသိန္းေအာင္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ကာေထာက္ခံသည္။ သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုး ေရွ႕ေရာ၊ မိန္းမျဖစ္သူေရွ႕တြင္ပါ ေျခစံုရပ္လိုက္ၿပီး ..

“အခုေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ၿပီ .. သမီး .. ဘာမွလဲ လုပ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး .. မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္း .. ေဖေဖေတာ့ ကီလီဆိပ္ကို သြားၿပီး .. အဲဒီ မွတ္ႀကီးတို႔ကို သြားဖမ္းရမွာပဲ .. ဒီလုိလူဆိုးေတြကို အလြတ္ေပးလို႔မျဖစ္ဘူး .. မိုးေက်ာ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ကိုလဲ ေတြ႔လိုက္ဦးမယ္ .. ေနာက္ၿပီး သမီးငယ္ကိုလဲ မွာရဦးမယ္ ..”
“ဟုတ္ .. ေဖေဖ ..”

ေလသံတည္တည္ၾကည္ၾကည္ႏွင့္ ေျပာသည့္ ဦးသိန္းေအာင္၏ စကားေၾကာင့္ သူသူေအာင္သည္ ေ၀့၀ဲေနသည့္ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ၿပီး အေဖျဖစ္သူကို ေမာ့ၾကည့္သည္။

“ဟိုဘက္ၿခံက ကိုတူးနဲ႔ သမီး ဆက္ဆံေရးကို အေဖ အရင္တုန္းက ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေျပာရေတာ့မယ္ ..ကိုတူးလိုမ်ဳိး ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား ေယာက်္ာေလးမ်ဳိးနဲ႔ တြဲတာ ေဖေဖမႀကိဳက္ဘူး .. သူ႔အေဖ ဦးေက်ာ္၀င္းကို အားနာေပမယ့္ .. သူ႔သားကိုေတာ့ ေဖေဖ သေဘာမက်ဘူး .. မႏွစ္ကလဲ သမီး အဲဒီေကာင္ေလးနဲ႔တြဲလို႔ ဆယ္တန္းက်ၿပီးၿပီ မွတ္လား ..”

ဦးသိန္းေအာင္တို႔ ၿခံခ်င္းကပ္ရပ္တြင္ ဆည္ေျမာင္းဌာနမွ ညႊန္မႈးျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္၀င္းတို႔ ေနထိုင္ၾကသည္။ ကိုတူးဆိုသည့္ ေကာင္ကေလးသည္ တစ္ဦးတည္းေသာ သားမို႔ ဦးေက်ာ္၀င္းတို႔ တစ္မိသားစုလံုးက အလိုလိုက္ကာထားၾကမွန္း ဟိုဘက္အိမ္၊ ဒီဘက္အိမ္ ၀င္ထြက္သြားလာေနၾကသူမ်ားမို႔ သိေနၾကသည္။ မိမိကုိယ္တိုင္ လြတ္လပ္စြာေနထိုင္တတ္ၿပီး သမီးေတြ၏ ကိစၥ၀ိစၥကို ၀င္မပါတတ္သူမို႔ အရင္တုန္းက ဘာမွမေျပာေပမယ့္ အေၾကာင္းကိစၥရွိလာေသာအခါ ဦးသိန္းေအာင္ လ်စ္လ်ဴရွဴထားလို႔ မရေတာ့ေပ။

“ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ပါ ေဖေဖ .. ဒီေန႔ႀကံဳလိုက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ သူသူ ကိုတူးအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသြားပါၿပီ .. ေနာင္အသြားအလာ ဆင္ျခင္ပါ့မယ္ ..”
“အင္း .. ဟုတ္ၿပီေလ .. ဒါဆိုလဲ ငါ့သမီးေတြ အိပ္ၾကေတာ့ … ညည့္လဲနက္လွၿပီ .. ေဖေဖ ဖုန္းဆက္စရာရွိတာ ဆက္လိုက္ဦးမယ္ ..“

ဦးသိန္းေအာင္က စကားစ ျဖတ္လိုက္ၿပီမို႔ သူသူေအာင္၏ အျဖစ္အပ်က္ကို အစီရင္ခံမႈသည္ ၿပီးဆံုးျခင္းသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့သည္။

*** *** ***

နံနက္ေျခာက္နာရီ ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္တြင္ အျပာေရာင္ငါးခ်ိတ္ လင့္႐ိုဗာကားတစ္စီး ကီလီဆိပ္ကမ္းထဲသို႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ရဲၾကပ္ႀကီးတစ္ဦးကေမာင္းၿပီး သူ႔ေဘးတြင္မူ ဥပဓိ႐ုပ္ေကာင္းေသာ ရဲအရာရွိႀကီးတစ္ဦး လိုက္ပါလာသည္။ ေနာက္ခန္းတြင္မူ ဒုရဲအုပ္တစ္ဦးႏွင့္ ရဲသားတစ္ဦးက လက္နက္မ်ားကိုင္ေဆာင္လ်က္ အတူတကြပါလာၾကသည္။ ကီလီဆိပ္ကမ္းတြင္ ကားရပ္ၿပီးေနာက္ ဒုရဲအုပ္ႏွင့္ ရဲတပ္သားႏွစ္ဦး ကားေပၚမွ ဆင္းသြားၿပီး ရဲအရွိႀကီးကမူ ပါလာသည့္ ေဆးတံကိုဖြာရင္း ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေစာင့္ေနသည္။ မိနစ္(၂၀) မရွိတရွိတြင္ ဒုရဲအုပ္ႏွင့္ ရဲသားႏွစ္ဦး ကားဆီသို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ခ်ည္းပဲေတာ့ မဟုတ္။ အရပ္အေမာင္းခပ္ေကာင္းေကာင္း ဗလခပ္ေတာင့္ေတာင့္ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ဦး အတူတကြပါလာသည္။

“ဆရာႀကီး .. မိုးေက်ာ္ဆိုတာ သူပဲ .. က်န္တဲ့ သံုးေကာင္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကား၀င္လာတာ ျမင္လိုက္တယ္ ထင္တယ္ .. အစအနေတာင္ မျမင္ရေတာ့ဘူး .. ဆိပ္ကမ္းရဲကို မွာထားၿပီး ေတြ႔တာနဲ႔ ဖမ္းၿပီး စခန္းကို ေခၚလာဖို႔ က်ေနာ္မွာထားခဲ့တယ္ ..”
“ေအး .. ဒါဆိုလဲ မိုးေက်ာ္ကိုပဲ ေခၚခဲ့ကြာ ..”
“က်ဳပ္မွာ အျပစ္ရွိလုိ႔လား … ”

မိုးေက်ာ္၏ အသံက ထီမထင္အသြင္အျပည့္ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး အကဲခတ္ကာ ၾကည့္ေနသည့္ ရဲအရာရွိႀကီး၏ အၾကည့္ကိုလဲ မေၾကာက္မရြ႔ံတန္ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

“ေမာင္မိုးေက်ာ္မွာ အျပစ္မရွိပါဘူး .. ဖမ္းတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး .. ဦးေလးအိမ္ကို ခနေခၚသြားမလို႔ပါ ..”

မိုးေက်ာ္ဘာမွ ထပ္တြန္႔တက္ကာ မေျပာေတာ့။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ပင္ ဒုရဲအုပ္ညႊန္ျပသည့္ ေနာက္ခန္းသို႔သာ တက္လိုက္ေတာ့သည္။ အခ်ိန္နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ စီးနင္းလိုက္ပါလာၿပီးေနာက္ ကုန္းႀကီးတစ္ခုကိုေရာက္သည္ႏွင့္ ညာဘက္က လမ္းသြယ္ေလးတစ္ခုထဲသို႔ ခ်ဳိး၀င္လိုက္သည္ကိုသာ ေတြ႔လိုက္သည္။ အေတာ္ေလးက်ယ္၀န္းသည့္ ၿခံ၀န္းႀကီးတစ္ခု ေရွ႕အေရာက္တြင္ေတာ့ ကားေမာင္းသည့္ ရဲတပ္ၾကပ္ကပင္ ဆင္းဖြင့္ကာ ေမာင္း၀င္လာခဲ့ေလသည္။

“လာ .. ေမာင္မိုးေက်ာ္ .. ဒါ ဦးေလးအိမ္ပဲ ..”
မိုးေက်ာ္သည္ မ၀င္ေသးပဲ အိမ္၏အေျခအေနကို တစ္ခ်က္အကဲခတ္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ရပ္ေစာင့္ေနသည့္ ဦးသိန္းေအာင္ကို ၾကည့္သည္။

“က်ဳပ္မွာ အျပစ္မရွိဘူး .. ဖမ္းတာမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဆိပ္ကမ္းပဲ ျပန္ခ်င္တယ္ ဦးေလး .. ဘယ္လိုမွေတာ့ မေအာင့္ေမ့နဲ႔ .. ဒီအခ်ိန္ေလးပဲ ဆိပ္ကမ္းမွာ ကုန္တက္တာမို႔ က်ဳပ္ရစရာရွိတာေတြ နစ္နာသြားလိမ့္မယ္ ..”
“ေမာင္မိုးေက်ာ္ မနစ္နာေစရပါဘူး .. ဦးေလးက ေမာင္မိုးေက်ာ္ရဲ ႔အခ်ိန္အတြက္ ပိုက္ဆံရွင္းေပးပါ့မယ္ ..”

မိုးေက်ာ္ ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ပုခံုးတစ္ခ်က္တြန္႔ကာ ဦးသိန္းေအာင္ေနာက္လိုက္ကာ ၀င္လာခဲ့သည္။ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္သည့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အိမ္သားသံုးဦး မတ္တပ္ရပ္ကာ အိမ္ေပါက္၀ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္ကို အိမ္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္း မိုးေက်ာ္ျမင္လိုက္သည္။ ထင္မွတ္မထားသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ဒီထဲတြင္ ပါေနသျဖင့္ မိုးေက်ာ္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ၿပီးမွ သေဘာက်ဟန္ႏွင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ၿပံဳးသည္။ ညီညာျဖဴေဖြးသည့္ သြားျဖဴတန္းေလးေတြ ေပၚလာေသာ သူ႔အၿပံဳးေၾကာင့္ ရပ္ေနသည့္ မိန္းမသားသံုးဦးစလံုး သူ႔ကို ေငးေမာၾကည့္တာ မိုးေက်ာ္ သတိထားလိုက္မိသည္။

“အစ္ကိုမိုးေက်ာ္ ပါလာတယ္ ..“
“ေအာ္ .. ဒါက နင့္အိမ္ကိုး .. ငါညကတည္းက ထင္ေတာ့အထင္သား .. နင့္ပံုစံၾကည့္ရတာ လူကံုထံသားသမီးနဲ႔တူပါတယ္လို႔ … နင္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရတာေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါ့အလုပ္ပ်က္ၿပီေဟ့ ..“

သူသူေအာင္သည္ မိုးေက်ာ္၏ စကားေၾကာင့္ နားမလည္သည့္ဟန္ႏွင့္ သူမအေဖကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ဦးသိန္းေအာင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔အကၤ်ီအိတ္ထဲကို လက္ႏိႈက္ကာ ႏွစ္ရာတန္ဆယ္ရြက္ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။

“ေရာ့ .. ဒီမွာ .. ေမာင္မိုးေက်ာ္ .. ဒါ မင္းရဲ ႔ေန႔စားလို႔ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ကြာ ..”
မိုးေက်ာ္ ဦးသိန္းေအာင္ ကမ္းေပးသည့္ ပိုက္ဆံကိုယူပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ရာတန္ငါးရြက္ကို ျပန္ေျဖထုတ္လိုက္ၿပီး ဦးသိန္းေအာင္ကို ျပန္လွမ္းေပးလိုက္သည္။

“က်ဳပ္ တစ္ေန႔လံုး အလုပ္လုပ္မွ လြန္ေရာကြ်ံေရာ တစ္ေထာင္ေလာက္ပဲရတာပါ .. က်ဳပ္ ဒီလိုက္လာလို႔ အလုပ္ပ်က္တဲ့အတြက္ ငါးရာရတယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္အတြက္ လံုေလာက္ပါၿပီ ..”

တစ္မိသားစုလံုးသည္ မိုးေက်ာ္၏ အေျပာေၾကာင့္ အံ့အားသင့္သြားၾကသည္။ သူတို႔စိတ္ထဲတြင္ မိုးေက်ာ္ ဦးသိန္းေအာင္ ေပးသည့္ ပိုက္ဆံကို ဒီလိုမ်ဳိး ျပန္ေပးလိမ့္မည္ဟု မထင္။ မိုးေက်ာ္၏ အျပဳအမူကို သေဘာက်သြားသည့္ ဦးသိန္းေအာင္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိမ့္သည္။ မိုးေက်ာ္၏ ႐ုပ္သြင္ကိုယ္ဟန္ကိုလဲ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးတစ္ခါ ျပန္အကဲခတ္သည္။ ၀ါရင့္ရဲအရာရွိႀကီးမို႔ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ မိုးေက်ာ္၏ ပံုစံက ထူးျခားေနသည္။ သာမန္အလုပ္ၾကမ္းသမား တစ္ေယာက္ႏွင့္ လားလားမွမတူေခ်။ စိတ္ထဲ သံသယျဖစ္လွ်င္ ထိန္ခ်န္ထားတတ္သူ မဟုတ္သျဖင့္ မိုးေက်ာ္ဆိုသည့္ လူငယ္အေၾကာင္း ေမးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။



ဆက္ရန္ မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး

ပန္း႐ိုင္း - တေဇာက္ကန္း ၾကမ္းသလား





ေကာင္မေလးတေယာက္ ... ႀကီးမားတဲ့ ဧည့္ခန္းႀကီးထဲက အီတလီလုပ္ သားေရဆိုဖါ အနက္ေရာင္ႀကီးေပၚ ထိုင္ေနသည္။ သူမဆံပင္သည္ ပုခံုးအထိ ရွည္သည္။ နက္ေမွာင္ သန္စြမ္းတဲ့ ဆံပင္ေတြ၊ သူမ မ်က္ႏွာ ေဖြးေဖြးေလး၊ သူမ မ်က္လံုး ၀ိုင္းစက္စက္ေလးမ်ား၊ ေဆးမဆိုးဘဲ ရဲေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္း ေဖါင္းေဖါင္းအိေလး၊ ႏွာတန္ခြ်န္ခြ်န္လွလွေလး၊ ပိန္သည္ ထင္ရတဲ့ သြယ္လ်တဲ့ကိုယ္လံုးက အေကြ႕အေကာက္ အနိမ့္အေဖါင္းေတြနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ လိုအပ္တာေတြ ရွိေနသည္။ ဒါေတြ အားလံုး စုေပါင္းလိုက္ေတာ့ သူမသည္ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ေႂကြ႐ုပ္ကေလး တ႐ုပ္လိုဘဲ။

သူမသည္ အိုဗာတင္း ပူပူတခြက္လံုး ေသာက္လိုက္ၿပီး မၾကာခင္ မ်က္လံုးေတြ ေလးလာသည္။ အိပ္ခ်င္လာသည္။ ဧည့္ခန္းက ဆိုဖါမွာ တီဗီြထိုင္ၾကည့္ေနရာက မိမိ အိပ္ခန္းထဲကုိ သြားအိပ္ေတာ့မည္ လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိဆဲ ...

“ဒီမွာ .. ဆူးခက္ .. နင္ဟာ ဆူးခက္ နံမည္ခံၿပီး ဒို႔အဖြဲ႔ထဲကို ထိုးေဖါက္ ၀င္လာတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးက မူမူ ဆိုတာ ဒို႔သိၿပီးၿပီ .. ဒို႔မွာ နင္တို႔ ေထာက္လွမ္းေရးေတြထဲကို ထိုးေဖါက္သတင္းယူႏိုင္တဲ့ အဆက္အသြယ္ေတြ ရွိေနတယ္..”

အန္တီပင္စီက ႐ုတ္တရက္ႀကီး ေျပာလိုက္လို႔ မူမူ မ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀သြားသည္။ သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္ဆီကို လက္ေရာက္သြားသည္။ အန္တီပင္စီက ရယ္ေမာ ေနသည္။



“ ဒီမယ္..မူမူ. ..မင္းေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ေသနတ္ကို ဒို႔သိမ္းလိုက္ၿပီးၿပီ ..မင္း ..ေနာက္က်သြားၿပီ ..မင္း မ်က္လံုးေတြ ေလးလာၿပီ..မင္း ..မၾကာခင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိမ့္မယ္ ..မင္းေသာက္တဲ့ အထဲ ဒို႔ ေဆးခပ္ထားၿပီးၿပီ ..ဒို႔ကို လူလည္က်လို႔ မရဘူးကြ ..ေဟ့ ..ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ဘယ္မွာလဲ ..ေခၚစမ္း ..”

မူမူ ေခါင္းထဲမွာ အေျပးအလႊား စဥ္းစားေနသည္ ..။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ...။ ဘယ္လို လြတ္ေအာင္ ေျပးမလဲ။ သူ႔ ဌာနအႀကီးအကဲက ဒီ စစ္ဆင္ေရးဟာ သူ တေယာက္ထဲ သိတဲ့ကိစၥလို႔ မူမူကို တာ၀န္ေပးတံုးက ေျပာသည္။ ဘယ္လို သူတို႔ သိသြားလဲ။ မူမူ မ်က္စိေတြ တကယ္ဘဲ ေလးလာသည္။ ဒါေၾကာင့္ အန္တီပင္စီ သေဘာေကာင္းလွခ်ည္လားလို႔ စဥ္းစားေနတာ။ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ..အိုဗာတင္းေတြ ေဖ်ာ္တိုက္ေနလို႔။ မူမူ ေဆးမိသြားၿပီ။ အန္တီပင္စီ ေခၚခိုင္းတဲ့ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ေရာက္လာသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ...မူမူ ဆီကို တလွမ္းခ်င္း တိုးကပ္လာသည္။ အန္တီပင္စီက “ ဒို႔အဖြဲ႔ကို ေပါ့ေသးေသးထင္ၿပီး ..ေတေလမေလး အေယာင္ေဆာင္ၿပီး လာ ေထာက္လွမ္းတဲ့ ဆူးခက္ အမည္ခံ မူမူကို သခၤန္းစာ ေပးလိုက္စမ္း..ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ..” လို႔ ေျပာေတာ့ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳက ပုခံုးတြန္႔ျပၿပီး ..
“ စိတ္ခ်..အန္တီပင္စီ ..က်ေနာ္ သခၤန္းစာ ေပးၿပီးရင္ ..နယ္စပ္မွာ ေရာင္းစားလိုက္မယ္ . .” လို႔ ျပန္ေျပာၿပီး မူမူရဲ႕ လက္ေမာင္းကို ဆုတ္ကိုင္ကာ အေနာက္ဘက္ကို ဆြဲေခၚေလသည္။

မူမူ ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေအာင္ မူးေ၀ေနသည္။ ႐ုန္းကန္ ခုခံႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ေခၚရာကို မလိုက္ခ်င္ဘဲနဲ႔ လိုက္ပါေနရသည္။ အခန္းတခုထဲကို ေရာက္သြားသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ...မူမူ႕ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ပူးၿပီး အနက္ေရာင္ လည္စည္းတခုနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္သည္။ မူမူ ..ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ သိတခ်က္ မသိတခ်က္ မူးေ၀ေနသည္။ ပူးတုတ္ထားတဲ့ သူမ လက္ႏွစ္ဘက္ကို နံရံအျမင့္က ဂ်ိတ္တခုမွာ ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ျပန္သည္။

“မင္းေလး ကကိုယ္လံုးေတာ္ေတာ္ မိုက္တာဘဲကြ ..”

ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳက နံရံကို မ်က္ႏွာမူၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ ပူးေျမႇာက္ၿပီး ခ်ည္တုတ္ထားလို႔ ..တင္ပါးေတြ အေနာက္စြင့္သလို ျဖစ္ေနရတဲ့ မူမူ႕ရဲ႕ကိုယ္လံုးကို စူးစူး၀ါး၀ါး ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္႐ံုမကဘဲ အေနာက္ကို စြင့္ထြက္ေနတဲ့ သူမ တင္စိုင္ေတြကို ဖ်န္းကနဲ ဖ်န္းကနဲ လက္၀ါးနဲ႔ ႐ိုက္ေလသည္။ ျဖဴေဖြးလြန္းတဲ့ တင္သားအိအိမ်ား..လက္၀ါးႀကီးနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္တာေၾကာင့္ နီရဲသြားၾကသည္။

“ေတာက္ ..ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဖင္ ..မင္း ..အပ်ိဳစစ္စစ္လား ...”

မူမူ ..မေျဖ။ မေျဖခ်င္လို႔ မဟုတ္။ ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ အရာရာ ေလးပင္ေနသည္။ ပါးစပ္လဲ ဖြင့္လို႔ ဟလို႔ မရ။ “ ေမးေနတယ္..ေျဖေလ ..မင္း..အပ်ိဳလား .. မင္း ေယာက်ၤားနဲ႔ လုပ္ၿပီးၿပီလား … .”
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳက တဖ်န္းဖ်န္းနဲ႔ ႐ိုက္ျပန္သည္။ ေျပေလ်ာ့ကာ ကြ်တ္လုလု ထမိန္ကို ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ဆြဲခြ်တ္ပစ္လိုက္သည္ . .။ ပင္တီိေလးက ေဟာင္းႏြမ္းၿပီး ပါးေနေတာ့ တင္အိအိေတြက အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။
“ေျဖေလ ..မင္း အပ်ိဳဳလား..”
မူမူ ေခါင္းၿငိမ့္ၿပသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ..က်န္ရွိေနေသာ အတြင္းခံ ပင္တီေလးကို ဆြဲခြ်တ္သည္။ မူမူ႕ ေအာက္ပိုင္း တခုလံုး အ၀တ္မဲ့သြားသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳသည္ လွလြန္းေသာ မူမူရဲ႕ တင္ပါးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ
တပ္မက္စြာနဲ႔ၾကည့္ၿပီး တင္ပါးမ်ား ေအာက္ကို လက္ႏွိဳက္ၿပီး မူမူရဲ႕ အဂၤါစပ္္ႀကီးကိုကိုင္သည္။ အံုေဖါင္းေဖါင္းကို ပြတ္ေနသည္။ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အတြင္းကို ႏွိဳက္သည္။ “ အာ့ … . ”
မူမူ႕ ပါးစပ္ေလး ဆီက ညည္းသံေလး ေပၚထြက္လာသည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ … . သူ႔ေဘာင္းဘီကို ခြ်တ္သည္။
မူမူရဲ႕စြင့္ကား ျပည့္တင္းေသာ တင္ေတြက တင္းလံုးေနသည္။ သူမ တင္ပါးလွလွေတြကို စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ တံေတြးကို ၈ြတ္ကနဲ ၿမိဳခ်လိုက္သည္။ အင္း..ဖင္ေတြ လွလြန္းလို႔။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို ဆက္ခြ်တ္သည္။ အေမႊးမဲမဲ လိန္ေကာက္ေကာက္ေတြၾကားက သူ႔လိင္တန္ႀကီးသည္ သံေခ်းတက္ေနတဲ့ သံပိုက္လံုးႀကီး တေခ်ာင္းလိုဘဲ မဲမဲ တုတ္တုတ္ႀကီး ေထာင္ေနသည္။

မူမူ စိတ္ေတြ အရမ္း တုန္လႈပ္ေနသည္။ မိန္းမသား တန္မဲ့ လူဆိုးဂိုဏ္းထဲကကို အသြင္ယူ ထိုးေဖါက္ ၀င္ေရာက္ၿပီး ေထာက္လွမ္းတယ္ ဆိုကထဲက ဒါမ်ိဳးေတြ တေန႔ႀကံဳလာႏိုင္တယ္ ဆိုတာ မူမူ ထည့္တြက္ထားၿပီးသား။ အခုေတာ့ ႀကံဳလာရၿပီ။ ဘုရာ...ဘုရား...။ ငါ့ကို သူ႔ဟာႀကီးနဲ႔ လုပ္ေတာ့မယ္ … . ။

မူမူ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို သူ႔ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ တြန္းေရႊ႕ ကားေစေတာ့ မူမူ႕ တင္ပါးေတြ ၾကားက ေဖါင္းမုိ႔
တဲ့ အဂၤါစပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳရဲ႕ လိင္တန္ႀကီး ဆတ္ကနဲ လႈပ္သြားသည္။
မူမူ ..မူးေ၀ကာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳသည္ သူ႔လက္ခုပ္ထဲကို တံေတြးမ်ား ေထြးထည့္ၿပီး
သူ႔လိင္တန္ထိပ္ပိုင္းကို သုတ္လိမ္းသည္။
မူမူရဲ႕ တင္သားအိအိေတြကို သူ႔ဘယ္လက္နဲ႔ ၿဖဲကာ ညာလက္နဲ႔သူ႔လိင္တန္ကို အရင္းကေနဆုတ္ကိုင္ၿပီး ..အဂၤါစပ္ထဲကို ထိုးသြင္းသည္။

“ အား....အင္.......အား........”
မူးေ၀ၿပီး ေျခေတြလက္ေတြ ထံုေလးၿပီး ..မ႐ုန္းႏိုင္..မေျပးႏိုင္ ျဖစ္ေနေပမဲ့ သူ႔ကို ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ ဆိုတဲ့ ေကာင္ အတင္း လုပ္ေန
တယ္ ဆိုတာေတာ့ မူမူ သိေနသည္။ သူမ အဂၤါစပ္ထဲကို မဆန္႔မၿပဲ..အတင္းႀကီး ထိုးသြင္းေနလို႔ နာက်င္
တဲ့ ေ၀ဒနာေၾကာင့္ ဆတ္ဆတ္ခါေနသည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳသည္ ရက္ရက္စက္စက္..အတင္းႀကီး ထိုးသြင္း ေနသည္။ မူမူရဲ႕ ခါးေလးကို ဆုတ္ကိုင္ၿပီး ..ထိုးေဆာင့္
ေနသည္။ မူမူက ေအာ္ေတာ့ ၾကမ္းျပင္မွာ က်ေနေသာ သူမရဲ႕ ပင္တီေဘာင္းဘီေလးကို ေကာက္ၿပီး သူမ
ပါးစပ္ထဲကို ထိုးထည့္သည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အင္းကနဲအင္းကနဲ အားယူ ကာ မူမူ႕ကို ေဆာင့္ထည့္ေနသည္။
ေလာကငရဲ ဆိုတာ ဒါဘဲ ျဖစ္မည္ လို႔ မူမူ ေတြးသည္။ နာက်င္မႈက ဆိုး၀ါးလွသည္။ အဂၤါစပ္ အတြင္းသားမ်ား ပြန္းပဲ့ကုန္ၿပီ.ထင္တာဘဲ..။

“ အင္း....အင္း...အင္း .......”
မညႇာမတာ သူ ေဆာင့္ထိုးထည့္ေနသည္။
သူ႔လက္ေတြက မူမူရဲ႕ ရင္စိုင္အိအိေတြကို ဖ်စ္ညႇွစ္ထားသည္။
အင္းကနဲ..အင္းကနဲ အားယူယူၿပီး..မူမူ႕ကို သူ ထိုးေဆာင့္ေနသည္။ နာက်င္မႈေတြက ဆိုး၀ါးလွသည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳရဲ႕ ပံုမွန္ထက္ ႀကီးမား ေသာ လိင္ေခ်ာင္း တုတ္တုတ္ႀကီးသည္ အတင္းႀကီး ၀င္ထြက္ေနသည္။ က်ပ္တည္း
လွေသာ မူမူရဲ႕ အပ်ိဳစစ္စစ္ အဂၤါစပ္ေလး ေၾကာင့္ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ.. သည္ ခဏအတြင္းမွာဘဲၿပီးသြားသည္။ သုတ္ေရေတြ
တပံုႀကီး မူမူ႕ အဂၤါစပ္အတြင္း ပန္းထုတ္လိုက္ၿပီး ...မူမူ႕ ရင္သားစိုင္ေတြကို ဆြဲကိုင္ကာ ..ေတာ႐ိုင္းသတၱ၀ါ တေကာင္လိုဘဲ
ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။
ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳရဲ႕ ေအာ္သံႀကီးကို သူမ အခန္းက ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားလိုက္ေသာ အန္တီပင္စီသည္ သူ႔ေကာင္ေတာ့ အသြင္ယူ
တဲ့ မူမူကို ၀ါးလို႔ ေကာင္းေနၿပီ လို႔ သိလိုက္သည္။ အင္း ..တကယ္ေတာ့ ..ေ၀မွိဳင္းညိဳသည္ တဏွာေပမကို တ
စိုက္မတ္မတ္ လိုက္စားခဲ့႐ံုမက သူ႔ လိင္တန္ကို ..ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ခြဲစိတ္ၿပီး ျပဳျပင္ထားသည္ကို အတြင္းသိ အန္တီပင္စီ က
အားလံုး သိေနခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူတို႔ အဖြဲ႔ကို လာဖ်က္ဖို႔ အတြင္း လွိဳက္စားဖို႔ ႀကံတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးမ
မူမူကို ပညာေပး ဆံုးမဖို႔ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳကို တာ၀န္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ေပသည္။

မူမူ ၾကမ္းျပင္မွာ ေခြေခြေလး လဲေနသည္။ အ၀တ္အစား မရွိလို႔ သူမရဲ႕ မိေမြးဖေမြးတိုင္း အလွအပေတြက အရွိကို အရွိအတိုင္း ေတြ႔ျမင္ေနရသည္ ..။ စြင့္ကားေသာ တင္သားျဖဴျဖဴမ်ားသည္ ေစာေစာက ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အႀကိမ္ႀကိမ္
က်င့္ႀကံခဲ့ၿပီး..ထုတ္လႊတ္ထားေသာ သုတ္ေရမ်ား ေပက်ံေနသည္။

ေနအုပ္စိန္ ေရာက္လာသည္။ အန္တီပင္စီက မင္းအလွည့္..ေထာက္လွမ္းေရးမကို ပညာေပး ဆံုးမလိုက္စမ္း ဆိုလို႔
လာၾကည့္သည္။ ဒီ ေကာင္မ သူတို႔ အဖြဲ႔ထဲကို ဆူးခက္ ဆိုတဲ့ နံမည္နဲ႔ ၀င္လာစကထဲက ေနအုပ္စိန္ သူမကို
သတိထားမိေနခဲ့သည္။ ရင္မုိ႔မုိ႔ ခါးသိမ္သိမ္နဲ႔ ေကာ့ေနတဲ့ တင္စိုင္လွလွေတြကို သူ အာသာ ငန္းငန္း ၾကည့္ကာ
ျပစ္မွားခဲ့ဘူးသည္။ အခု ဒီေကာင္မက သူတို႔ကို လာေထာက္လွမ္းတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးမ ျဖစ္ေနသည္။ စိတ္
ႀကိဳက္ လုပ္ႏိုင္ခြင့္ ရွိသည္ ဆိုေတာ့ ေနအုပ္စိန္ အရမ္း သေဘာက်တာေပါ့။ ပြတာဘဲ။

မူမူ ရွိေနတဲ့ အခန္းကို သူ လာ၀င္ၾကည့္ေတာ့ မူမူ ေခြေခြေလး လဲေနၿပီး ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ လက္ခ်က္နဲ႔ ညစ္ေပ
ေနသည္။ သူမ လက္ႏွစ္ဘက္ က္ု ပူးကာ တုတ္ေႏွာင္ထားဆဲ ျဖစ္သည္။ ေနအုပ္စိန္ မူမူကို ဆြဲထူလိုက္သည္။ မူမူ..မူးေမာ္ေနဆဲ။ ခါးေလးကေန ဆြဲဖက္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေခၚခဲ့သည္။ မူမူ မတ္တပ္ မရပ္ႏိုင္
..။ ေရတိုင္ကီ နေဘးမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ထိုင္ၿပီး ေခါင္းက ေရတိုင္ကီကို မွီထားသည္။
ေနအုပ္စိန္ မူမူ ေပၚကို ေရခြက္နဲ႔ ေရေတြ ခပ္ၿပီး ေလာင္းခ်သည္။ ေအးလြန္းေသာ ေရေၾကာင့္ မူမူ တုန္ခါ
သြားသည္။
လက္ေတြကို တုတ္ထားလို႔ ဒီေကာင္မ သူမဖါသာ ပြတ္သပ္ေဆးေၾကာ လို႔ မရဘူး။ ေနအုပ္စိန္ သူ႔ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲက
ခလုပ္ဓါးကို ထုတ္ၿပီး ေျဖာင္းကနဲ ဖြင့္ၿပီး ခ်ည္ေႏွာင္ထားတာကို ျဖတ္ေပးလိုက္သည္။ ေရတိုင္ကီ ေဘး တန္းေပၚက
ဆပ္ျပာတံုးကို မူမူ ေရွ႕ ပစ္ခ်ေပးသည္။
“ဆပ္ျပာနဲ႔ မင္း တကိုယ္လံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ပြတ္တိုက္ၿပီး ေဆးစမ္း ..ဟိုေခြးသူေတာင္းစား ..လုပ္သြားတာ ညစ္ပတ္
စုတ္ျပတ္သြားတယ္ . .”
မူမူ ဆပ္ျပာတံုး ကုိ ေကာက္ယူ ကာ သူမကိုယ္ေတြကို ပြတ္တိုက္သည္။ ေနအုပ္စိန္..သူမကို ေက်ာခိုင္းၿပီး အိတ္
ထဲက ၅သံုးလံုး စီးကရက္ဘူးကို ထုတ္..စီးကရက္ တလိပ္ကို ထုတ္ၿပီး မီးညႇိကာ ေသာက္သည္။
ဒါ ေနအုပ္စိန္ရဲ႕ မဟာ အမွား။
ေဆးမိလို႔ မူးေ၀ေနတဲ့ မူမူကို ေလ်ာ့တြက္တာ သူ အမွားႀကီး မွားသြားသည္။ မူမူသည္ ေရေအးေတြ
အေလာင္းခံရလို႔ အမူးေျပလာသည္။ ေဆး တန္ခိုး ၿပယ္စ ျပဳေနၿပီ။ ေ၀မွိဳင္းခ်ိဳ အတင္း က်င့္ထားလို႔ သူမ ေပါင္
ၾကားေနရာက အလြန္အမင္း နာက်င္ ေနတာ တခုဘဲ။ အဂၤါစပ္ အတြင္းထဲက မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္ေနသည္။
အတြင္းသားႏုႏုေလးမ်ား ..စုတ္ျပတ္ ေပါက္ၿပဲ ကုန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕ .။
 ေထာက္လွမ္းေရးမွဴး တေယာက္မုိ႔ မူမူသည္ကိုယ္ခံပညာရပ္ေတြကို စနစ္တက် ႏွစ္ေတြလေတြနဲ႔ ခ်ီၿပီး ေလ့က်င့္ထားခဲ့ သူ မုိ႔ သူမကို ေက်ာေပးကာ ေပါ့ေပါ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနေနေသာ ေနအုပ္စိန္ကို ႐ုတ္တရက္ႀကီး ထ တိုက္ခိုက္ေလသည္ ..။ ေနအုပ္စိန္လဲ မိန္းမ ကလဲ ျဖစ္ ေဆးကလဲ မိေန...မုဒိန္းလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ အက်င့္ခဲထားရသည္ ဆိုၿပီး အထင္အျမင္ေသး ..ေလ်ာ့တြက္ထားခဲ့ တာ။
ေနအုပ္စိန္ မူမူရဲ႕ တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ သံမံတလင္း ၾကမ္းေပၚကို ဒူးေထာက္ရက္ က်သြားသည္။ သူ႔ခါးၾကားမွ
ေသနတ္ မူမူ လက္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ။ “ေျဖာင္း” ကနဲ ေနအုပ္စိန္ရဲ႕ ေခါင္းကို ေသနတ္ေျပာင္းနဲ႔ ႐ိုက္ခ်လိုက္သည္။ ေနအုပ္စိန္ လဲက်အသြား...မူမူ ဆင့္ကာဆင့္ကာ ကန္သည္။
ေနအုပ္စိန္ မလႈပ္ေတာ့..။

 မူမူကိုယ္တံုးလံုးႀကီး ျဖစ္ေနဆဲ။ သူမ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ရွာေဖြ ၾကည့္သည္။ ေရခ်ိဳးခန္းအတြင္း .. ေလ်ာ္
ဖြတ္ၿပီး လွမ္းထားတဲ့ ေျပာက္ၾကားပံုဖ်က္ ယူနီေဖါင္း ေဘာင္းဘီနဲ႔ တီရွပ္ အနက္ေရာင္ တထည္ကို ေတြ႔သည္။ သူမ
နဲ႔ နဲနဲ ႀကီးေနေပမဲ့ ေကာက္၀တ္ခါ ေနအုပ္စိန္ ခါးက ခါးပတ္ကို ဆြဲျဖဳတ္ခါ သူမခါးမွာ ပတ္လိုက္သည္။
ေရခ်ိဳးခန္း ျပဴတင္းေပါက္မွာ သံတိုင္ မရွိ။ အျပင္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပီး လူလစ္တာနဲ႔ အျပင္ကို ေက်ာ္ဆင္းလိုက္သည္။ ေျပးၿပီ။ သူတို႔ စခန္း အျဖစ္ သံုးေနတဲ့ တိုက္အိုႀကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္က ၀ါး႐ံုပင္ေတာ စိမ္းစိမ္းေတြ ဆီကို မူမူ ..ေျပးၿပီ။ ၀ါးေတာစပ္ကို ေရာက္ေတာ့ တိုက္အိုႀကီး ဆီက ေအာ္ဟစ္သံေတြ ၾကားရသည္ ..။
သူ လြတ္ေျပးတာကို သိသြားၾကၿပီ ...။
အတြဲလိုက္ ပစ္ခတ္လိုက္တဲ့ ေမာင္းျပန္ေသနတ္သံေတြ ဆူညံသြားသည္။ သူမ ေဘးက ၀ါးပင္မ်ားကို တေျဖာင္းေျဖာင္း က်ည္မ်ားထိမွန္ကာ ၀ါးပင္မ်ား က်ိဳးပဲ့ကုန္သည္။ က်ည္ဆံမ်ားက ပ်ားပိတံုးေကာင္မ်ားလို..တ၀ီး၀ီး သူမ. နေဘးက ျဖတ္သန္းေနသည္။ကိုယ္ကိုကိုင္းညႊတ္ၿပီး ေၿမြလိန္ေၿမြေကာက္ ေကြ႕ပတ္ၿပီး ေျပးသည္။ အေနာက္က ရန္သူမ်ား ..လိုက္ရင္း ..တေထာင္းေထာင္း ပစ္ခတ္ေနသည္။ ပင္စည္ တုတ္တုတ္ သစ္ပင္တပင္မွာ ခဏ အကာအကြယ္ယူလိုက္ၿပီး ေနအုပ္စိန္ ဆီက ရလာတဲ့ ပစၥတိုေသနတ္နဲ႔ သူ႔ေနာက္ကို ေျပးလိုက္လာတဲ့ ရန္သူေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ရြယ္ကာ ပစ္သည္။ ဒုန္းကနဲ..ဒုန္းကနဲ ပြိဳင့္ ၄၅ က်ည္ဆံမ်ား.. ခုန္ထြက္သြားၾကၿပီး ေရွ႕ဆံုးက ရန္သူ
ႏွစ္ေယာက္ကို ထိမွန္သြားသည္။ ရန္သူမ်ားသည္ သူမမွာ လက္နက္ပါသြားတာကို သိပံုမရဘဲ. .ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေျပးလိုက္လာၾကပံုရသည္....။ က်န္ ရန္သူမ်ား အခုမွ သစ္ပင္မ်ား ေနာက္ကို အကာအကြယ္ ယူလိုက္ၾကသည္။
 ဆက္ေျပးသည္။ ရန္သူမ်ား ပစ္ခတ္ရင္း ဆက္လိုက္လာၾကျပန္သည္။


ဒီ စခန္းကို သူမ စေရာက္ထဲက စခန္းတည္ေနရာကို ေလ့လာထားခဲ့သည္။ ဒါသူတို႔ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႔၀င္ေတြ လုပ္ေနက် အလုပ္တခုဘဲမုိ႔။ သူမ ဦးတည္ေျပးေနတဲ့ဘက္မွာ ကားလမ္း ရွိသည္ ..။ ဒီေတာင္ကုန္းေလး ေက်ာ္ရင္ ေရာက္ၿပီ။ အေနာက္က ရန္သူေတြ ေစာေစာကေလာက္ ေပၚေပၚထင္ထင္ႀကီး မလိုက္ရဲေတာ့..။ သူမမွာ လက္နက္ရွိေၾကာင္း သိသြားသလို သူတို႔ လူႏွစ္ေယာက္ကိုလဲ မွန္ေအာင္ ပစ္ျပခဲ့သည္ မဟုတ္လား။

ေတာင္ကုန္းေပၚကို အားတင္းၿပီး ေျပးတက္သည္။ အေနာက္က လွမ္းပစ္ေပမဲ့ ထိေရာက္မႈ မရွိ။ ေတာင္ကုန္းရဲ႕ ဟိုဘက္ ဆင္ေျခေလ်ာကို ေရာက္ေတာ့ သူမ အသားကုန္ ေျခကုန္ေျပးၿပီ။ ခလုပ္တိုက္ၿပီး ဒလိမ့္ေခါက္ေကြးက်သည္။ လူးလဲထကာ ဆက္ေျပးသည္။ ေဟာ။ ေရွ႕မွာ ကားလမ္း။ ပစၥတိုေသနတ္ကို ေက်ာမွာ ထိုးလိုက္သည္။ ဘုရားမလို႔ ကားတစီးစီး လာပါေစ။

ခုထိေတာ့ ဘာကားမွ မေတြ႔ေသး .။ ေနာက္က ရန္သူ ဆီက ပစ္ခတ္သံ မၾကားေသး။ ကားလမ္းအတိုင္း သူမ ေျပးေနသည္။ အခုအခ်ိန္ အေနာက္က ရန္သူသာ မွီလာၿပီး ပစ္ခတ္မယ္ ဆိုရင္..အကာအကြယ္ မရွိ ထင္းထင္းႀကီး မုိ႔ သူမ မလြယ္ ...။ ဟင္ ...ကားသံလိုလို ၾကားသည္.။

သူမ ေနာက္ေက်ာဘက္က ျဖစ္သည္။ ေဟာ ...ဟာ..ဟုတ္သည္။ ကုန္ကားႀကီး တစီး ...။ ကုန္းတက္ႀကီးမုိ႔ တၿဗီးၿဗီး အတင္းႀကီး ႐ုန္းၿပီး တက္လာသည္။ အီဆူးဇူး ေခါင္းတို ကုန္ကားႀကီး ..တေျဖးေျဖး နီးလာသည္။ အနီး ေရာက္ မလာခင္ အေ၀းႀကီးထဲက လက္တားလိုက္သည္။ ကားႀကီးသည္ အရွိန္နဲ႔ လာေနသည္ ...။ “ေဟး....ေဟး......”
သူမ ေအာ္ဟစ္ခါ တားသည္ ...။ လက္ ေ၀ွ႕ရမ္းၿပသည္။ ကားႀကီးသည္ သူမကို ေက်ာ္ျဖတ္ခါ ေမာင္းသြားသည္။ သူမ ေအာ္ဟစ္ၿပီး လက္ၿပကာ အေနာက္က ေျပးလိုက္သည္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့...ေတာစပ္မွာ အေနာက္က လိုက္ေနတဲ့ ရန္သူမ်ားကို စေတြ႔ေနရၿပီ ..ဟာ..ေသာက္ဂြဘဲ ...။

ရွဴး....ရွဴး...ဆိုၿပီး ကုန္ကားႀကီး ထိုးရပ္သြားသည္။ အို ...ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ မူမူ ကားႀကီးဆီကို ေျပးသြားသည္။ ကား ျပဴတင္းေပါက္က ကားသမားက ငံု႔ၾကည့္သည္။

“က်မကို ကယ္ပါရွင္ ..ဒုကၡ ေရာက္လာလို႔...”

ကားသမားက သူမကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ၿပီး ..“ ကဲ...တက္..တက္ ...” လို႔ ေခၚသည္ ...။

စိတ္သေဘာေကာင္းေသာ ကားဆရာေၾကာင့္ မူမူ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာရသည္။ သူ ဒီတာ၀န္ကို စၿပီး တာ၀န္ ေပးခံရတံုးက သူ႔ဌာန အႀကီးအကဲ ေျပာတာေတြကို ျပန္ၾကားေယာင္သည္။
“မူမူ ..မင္းကို အႏၲရာယ္ က်ေရာက္မွာ ဘာမွမပူနဲ႔..မင္းမွာ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ ေထာက္လွမ္းေရးသမား တေယာက္ back up ရွိမယ္ ..အနီးဆံုး ..ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ သူ ရွိေနမယ္ ..သူ႔ကို ဆက္သြယ္ဖို႔က … . ” ဆိုၿပီး ဆက္သြယ္ဖို႔ လိပ္စာ..ဖုန္းေတြ ေပးခဲ့သည္။ မူမူ ထို လိပ္စာ..ဖုန္းမ်ားနဲ႔ ဘက္ကပ္သမားကို ဆက္သြယ္သည္။ တခုမွ မရ။

ဒုတိယ အဆင့္ Plan B အေရးႀကံဳ အေရးေပၚထြက္ေပါက္ ( ဂယ္ေပါက္ ) အျဖစ္ သူမ သြားရန္ တိုက္ခန္းတခုရဲ႕ လိပ္စာကိုလဲ ေပးေသးသည္။ ဒီတိုက္ခန္းကို သူမ ေရာက္သြားသည္။ တိုက္ခန္းေသာ့ကို ဖြက္ထားတဲ့ ေနရာကိုလဲ ေျပာျပထားသည္။ သူမ အခု သြားၾကည့္ေတာ့ ေသာ့မရွိ။

ဟာ..ရက္စက္တယ္...။

ဘာမွလဲ ဆက္သြယ္လို႔မရ။ ႀကိဳတင္ စီမံထားတာေတြလဲ မဟုတ္ဘူး ျဖစ္ေနသည္ ...။
သူမမွာေတာ့ အသြင္ယူ under cover လုပ္ထားတာလဲ ..ဘြင္းဘြင္းႀကီး ေပၚသြားၿပီး ရန္သူရဲ႕ ရက္စက္စြာ မုဒိန္းက်င့္တာလဲ
ခံလိုက္ရသည္ ...။
ထိုစဥ္က သူတို႔ အႀကီးအကဲသည္ အေျပာက ၫြန္႔ေနသည္။ ထို တိုက္ခန္းမွာ အေရးေပၚသံုးဖို႔ ေငြမ်ား..သိန္းခ်ီၿပီး ထားရွိေၾကာင္း ..လက္နက္မ်ိဳးစံုလဲ ရွိေၾကာင္း ..ဖုန္း..ေဆး၀ါး ..အကုန္ သံုးလို႔ ရသည္ ...တဲ့။ သူတို႔ ..အေရးေပၚ ၀င္ေရာက္ ေနႏိုင္..ပုန္းႏိုင္ ေအာင္..လိုတာ ယူႏိုင္ေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ထားရွိတဲ့ စခန္းငယ္ေလး...တဲ့။ အခုေတာ့..ေသာ့လဲ မေတြ႔။

ရက္စက္တယ္။
မတရားဘူး။
တာ၀န္မေက်ဘူး ...။

ေဟာ...ကားတစီး ...သူမ ေရာက္ေနတဲ့ တိုက္ ေအာက္ကို ထိုးဆိုက္လာသည္။
အိုး..ရန္သူ။
သူ႔ကို ရန္သူမ်ား ေတြ႔သြားၿပီ။ သူရွိရာ တိုက္ေပၚကို ရန္သူတေယာက္က လက္ညႇိဳးထိုး ညႊန္ၿပေနသည္။
ေျပး....။ ေျပးေပအံုးေတာ့..မိမူမူ … . ။
အာဖရိက လြင္ျပင္ထဲမွာ သမင္ပ်ိဳမေလးကို ေခြးအ တအုပ္ လို္က္ဆြဲေနသလို မူမူ အေနာက္မွ ရန္သူတအုပ္ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လုိက္ေနသည္။ မူမူ ေျပးရင္း ..ဓါတ္ဆီဆိုင္မွာ ဓါတ္ဆီထည့္ၿပီးလို႔ ျပန္ထြက္ဖို႔ ကားေပၚတက္လိုက္တဲ့မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ကားထဲ ၀င္လိုက္သည္။

“ဟိတ္..ဘာလို႔ ကားထဲ ၀င္လာတာလဲ ...”
မူမူ ရဲ႕ ပံုစံက စုတ္ျပတ္ေသာ အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ ေပေရညစ္ပတ္ေနလို႔ မိန္းမက ေၾကာက္သြားပံုရသည္။
“ေမာင္း..ေမာင္း..ဒီေနရာက ျမန္ျမန္ ေမာင္းလိုက္ပါ … . ”
“ နင္ ..ဆင္း..ငါ့ကားေပၚက ဆင္း … . အခု ဆင္း ..”
ရန္သူေတြ ျမင္သြားၿပီး တအားေျပးလိုက္လာေနသည္။

မူမူ ေသနတ္ကို ခါးၾကားက ဆြဲထုတ္ၿပီး ကားေမာင္းသူ မိန္းမကို ခ်ိန္လိုက္သည္။
“ကဲ..ေမာင္းဆို ေမာင္း ..ေသသြားခ်င္လား ...”
ေသနတ္ကို ျမင္တာေတာင္ အင္တင္တင္နဲ႔ လုပ္ေနေသးသည္။ မူမူ ကားျပဴတင္းေပါက္ကေန ေျပးလာေနေသာ ရန္သူ တအုပ္ကို ပစ္လိုက္သည္။ ဒိန္းကနဲ..ဒိန္းကနဲ က်ယ္ေလာင္ေသာ ေသနတ္သံ မ်ား ၾကားေတာ့ မိန္းမသည္ ကားကို တရွိန္ထိုး ေမာင္းထြက္ လိုက္သည္။ ရန္သူအုပ္ထဲက တေယာက္ ေခြလဲက်သြားတာ ကားေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန မူမူ ေတြ႔လိုက္ရသည္။


“ဘယ္ကို ေမာင္းရမွာလဲ..”
“ ေမာင္းသာေမာင္း..ဒီေနရာနဲ႔ ေ၀းေလေကာင္းေလ ...”

ကားေမာင္းသူ မိန္းမ သူ႔ကို အကဲခတ္ေနတာကို မူမူ သတိထားမိသည္။
ေတာ္ေတာ္ ေ၀းေ၀း ေမာင္းခဲ့ၿပီး လမ္းဆံုလမ္းခြတခု ေရာက္ေတာ့...
“ဘယ္ဘက္ ေကြ႕လိုက္ ..”လို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။
သူ ေနာက္ထပ္တေနရာကို သြားမလို႔။ သူတို႔ေလာကမွာ အေရးေပၚ ဂယ္ေပါက္ေတြ ထားထားသည္။ တခုခု ေရွ႕မွာပိတ္ဆို႔ရင္ ထြက္ဖို႔ အေရးေပၚ ထြက္ေပါက္ ...ေပါ့။

“ ဟိုေရွ႕က ကြမ္းယာဆိုင္ေလး ေရွ႕မွာ ရပ္လိုက္ . .”
ကားရပ္သြားေတာ့ မူမူ ဆင္းသည္။
“စိတ္မရွိနဲ႔..ရွင့္ကို ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္တာ ..အေရးေပၚျဖစ္ေနလို႔ ...ကဲ..သြားေတာ့ ..ေက်းဇူးဘဲ ...”
တိုက္အိုႀကီးေပၚကို တက္ခဲ့သည္။
ေလွခါးက က်ဥ္းေျမာင္းၿပီး အနံ႔အသက္က မေကာင္း။
အေပၚထပ္ ေရာက္ေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ အခန္းႏွစ္ခန္းကို ေတြ႔ရသည္။ ဘယ္ဘက္ အခန္းေရွ႕က ေျခသုတ္ဖံု ဂံုနီအိတ္စကို လွန္ဖယ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေသာ့တေခ်ာင္း ေတြ႔ၿပီ။
အင္း...ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ဒီတခု အဆင္ေျပလို႔။
ေသာ့ဖြင့္လို႔ရသည္။ အခန္းထဲ ၀င္..တံခါးျပန္ပိတ္ .မီးဖြင့္ေတာ့..သံမဏိ ဘီဒိုႀကီး တလံုးကို ေတြ႔သည္။ ဆြဲဖြင့္
ၾကည့္ေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားသည္ မုိ႔ ေသာ့ရွာရျပန္သည္ ...။
ဘီဒိုႀကီး အေပၚကို ေျခဖ်ားေထာက္ခါ စမ္းသည္။ ေသာ့ေတြ႔ၿပီ။
ဘီဒိုထဲ မွာ...အေရးေပၚလိုမဲ့ဟာေတြ ရွိေနသည္။ အားသြင္းၿပီးသား ဆဲလ္ဖုန္းတလံုး ..အူဇီစက္ေသနတ္နဲ႔ က်ည္ကပ္..၉မမ ပစၥတိုလ္တလက္နဲ႔ က်ည္ကပ္အပိုကို ယူသည္..။ ေနာက္ၿပီး ..ေငြစကၠဴတထုတ္ ..ယူလိုက္သည္။

အင္း...မိိန္းမ၀တ္ အ၀တ္အစား တခ်ိဳ႕လဲ ရွိေနသည္။ အေနာက္ဘက္မွာ ေရခ်ိဳးခန္း ရွိေနသည္။ ေရလဲ
လာသည္။ ေရ တ၀ ခ်ိဳးလိုက္သည္။ မိမိရဲ႕ အဂၤါစပ္နဲ႔ စအိုေပါက္ေတြက နာက်င္ က်ိမ္းစပ္ေနဆဲ။
ဒီ နာက်င္မႈေတြ ေၾကာင့္ ရန္သူေတြ အေပၚကို လက္စားေျခလိုစိတ္ေတြ ျပင္းထန္ေနသလို မိမိရဲ႕ ဌာနအႀကီးအကဲအေပၚ စိတ္နာမုန္းတီးမႈေတြ ႀကီးမားေနသည္ ...။

ရန္သူေတြအထဲကို ထိုးေဖါက္၀င္ဖို႔ မူမူသည္ ဆူးခက္ဆိုတဲ့ ေတေလမေလး အသြင္ကို ယူခဲ့သည္။ ရန္သူ ဘက္က အဆက္အသြယ္လို႔ သိထားတဲ့ အန္တီပင္စီ အေရွ႕မွာ ဆူးခက္ အေယာင္ေဆာင္ မူမူသည္ လူတေယာက္ကို ဓါးနဲ႔ ထိုးသတ္ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ လုပ္ဇာတ္တခုပါဘဲ။ အန္တီပင္စီ ယံုသြားေစဖို႔ အယံုသြင္း ဇာတ္လမ္း ခင္းၿပျခင္း ပါဘဲ။ ဓါးထိုးခံရတဲ့လူက မူမူတို႔ အဖြဲ႔ထဲကလူပါဘဲ..။ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ႐ိုက္တဲ့အခါ ျပဳလုပ္တဲ့အထူးျပဳလုပ္ခ်က္နဲ႔ သ႐ုပ္တူေအာင္ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ လုပ္ျပတာမုိ႔ အန္တီပင္စီတို႔လဲ ေတေလမေလး ဆူးခက္ကို ေနစရာ မရွိရင္ လိုက္ခဲ့ဆိုၿပီး သူတို႔နဲ႔ ေခၚသြား ခဲ့သည္။ ဆူးခက္သည္ သူတို႔နဲ႔ မူးယစ္ေဆး ေရာင္းတဲ့ သယ္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ၀င္လုပ္သည္။ ဆူးခက္ နံမည္ ရလာခါစဘဲ ရွိေသးသည္။ သူ႔ ဘ၀မွန္ ေပၚသြားသည္။
ေတာက္ ...။
သူတို႔ထဲမွာ သစၥာေဖါက္ ရွိေနၿပီ ...။ မူမူ..သူမကို မုဒိန္းက်င့္ခံလိုက္ရတာကိုေတာ္ေတာ္ ခံျပင္း နာက်ည္းေနသည္။

*** *** ***


အလံုပိတ္ အခန္းတခုထဲ ခင္ေမာင္သိန္း ( ေခၚ ) အလီ ေခြးေျခတလံုးနဲ႔ ထိုင္ေနသည္။ ၀ါက်င္က်င္ မီးလံုးေလး တလံုးဘဲ ထြန္းထားေသာ ဒီအခန္းေလးထဲ ပုတ္အဲ့အဲ့အနံ႔ နံေနသည္။ ခင္ေမာင္သိန္း ( ေခၚ ) အလီ စိတ္တိုေနသည္။ ဒီအခန္းထဲ သူ႔ကို ထည့္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ။ ေရလဲ ငတ္သည္။ ေတာက္ ... စိတ္ကို ညႇင္းပမ္းထားတာဘဲ။ ဒီမိုကေရစီနည္း မက်ဘူး။ ေခတ္ေဟာင္းက အမူအက်င့္ေတြ ရွိေနတံုးဘဲ။ ခင္ေမာငိသိန္း စိတ္ထဲမွာ သူ႔ကို ဖမ္းလာသူေတြကို မုန္းတီးစိတ္ေတြ မ်ားေနသည္။ ခင္ေမာင္သိန္းသည္ အတိုင္အေတာထူသူ ျဖစ္သည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြကို သူအၿမဲ တိုင္တမ္းေလ့ရွိသည္။ ေခတ္ေျပာင္းလာတာကို အခြင့္အေရးယူၿပီး စြာေနသူေတြထဲမွာ ခင္ေမာင္သိန္းက ေရွ႕ဆံုးက ...။ ကြ်ီကနဲ တံခါးပြင့္လာသည္။ အရပ္ျမင့္ျမင့္ လူေကာင္ထြားထြား လူတေယာက္ ၀င္လာသည္။ ဆံပင္က ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔။

ဒီလူထြားႀကီးသည္ စစ္ေရာင္ ေဘာင္းဘီ ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ အျဖဴေရာင္ စပို႔ရွပ္ လက္တို ၀တ္ထားသည္။ မ်က္ႏွာေလးေထာင့္ ႏႈတ္ခမ္းထူထူနဲ႔ ေရွးေခတ္ေဟာင္း မင္းသားႀကီး ေရႊဘ လို ႐ုပ္မ်ိဳး။
အခုေခတ္ လူငယ္ေတြကေတာ့ ေရႊဘကို သိၾကမည္ မထင္။ ေရႊဘသည္ တေယာက္နဲ႔ အမ်ား ထိုးႀကိတ္ တဲ့
ေတာႀကိဳက္ မင္းသားႀကီး ျဖစ္သည္..။

သူ႔လက္ထဲမွာက ႐ံုးသံုး ဖိုင္တခုကိုင္ထားသည္။ ဒီလူ ဖိုင္တြဲအဖံုးကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး..မင္း နံမည္ ခင္ေမာင္သိန္း ( ေခၚ ) အလီ ေနာ္ ..လို႔ ေမးသည္။ ခင္ေမာင္သိန္းက "ဟုတ္တယ္" လို႔ ေျဖသည္။ ေရငတ္လြန္းလို႔ ေရေတာင္းေသာက္ဖို႔ ႀကံေနတံုး ..ဒီလူ ႐ုတ္တရက္ ခင္ေမာင္သိန္းကို ေဆာင့္တြန္းလိုက္သည္။ အိုး။ ၀ုန္းကနဲ ခင္ေမာင္သိန္း ေနာက္ျပန္လန္က်သြားသည္။

“ခင္..ခင္ဗ်ား ..ဒါ ...ဒါ … ..ဘာလုပ္တာလဲ ...”

လူထြားႀကီးက ေခြးေျခကို ဆြဲယူကာ ထိုင္လိုက္သည္။ ဟာ..ဒါ...ဒါ ... သက္သက္ရင့္တာဘဲ ...။ ခင္ေမာင္သိန္း ထိုင္စရာ မရွိေတာ့။

“ဒါ..က်ဳပ္ ထိုင္ေနတဲ့ ေခြးေျခ ..”
“ဒီမွာ ခင္ေမာင္သိန္း ... ေခြးေျခတလံုးဘဲ ရွိရင္ ငါထိုင္မယ္ ... မင္းက ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ ..မင္းက တရားခံ..ငါက အမႈစစ္ ... မထူးပါဘူးကြာ. မင္းက ႀကိဳးစင္တက္ရမဲ့ အေကာင္ဘဲ ... ထိုင္မေနပါနဲ႔ေတာ့ ...”
“ဘာ ..မင္း ဘာစကားေျပာတာလဲ ...”
“ဟုတ္တယ္ေလ ..မင္းက တျခားစြပ္စြဲခံရသူေတြ လိုမွ မဟုတ္တာ..လုပ္တာေတြ ေသခ်ာေနတာဘဲ ... မင္းလိုေကာင္က ခုလို ေလကုန္ခံၿပီး စစ္ေနရဖို႔ မဟုတ္ဘူး ..တခါထဲ ေခါင္းထဲ က်ည္ဆံေတြ တၿပံဳႀကီး ထည့္ၿပီး ရွင္းပစ္ရမွာ ..”
“မင္း..မင္း..လြန္ေနၿပီ ..ငါ..ငါ့ ေရွ႕ေန ေခၚေပး ...တရား႐ံုးက စီရင္ခ်က္အမိန္႔ မခ်မခ်င္း..မင္း ..သေဘာနဲ႔ မင္း..ငါ့ကို အျပစ္ ရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရဘူးကြ...”
“အာပါပါ..စြာလွခ်ည္လား ..မင္းတို႔ တကယ္ လုပ္မလုပ္ ဒို႔က အသိဆံုး ..ဒါေၾကာင့္လဲ ..တကယ္လုပ္တဲ့.မင္းကို အခ်ဳပ္ထဲ ထားတာ ..”
“စည္းေဘာင္ေက်ာ္ရင္ေတာ့ ခံမဘူးေနာ္ ..”
“ထိုင္...ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္စမ္း ..လွ်ာမရွည္နဲ႔ ...”

ေပကပ္ကပ္ လုပ္ေနတဲ့ ခင္ေမာင္သိန္းကို လူထြားႀကီးက လက္ထဲက ဖိုင္တြဲနဲ႔ ေဖါင္းကနဲ ေဖါင္းကနဲ ႐ိုက္သည္။ ဇက္ပိုးကို ႐ိုက္တာ။
“ထိုင္.. ေမးတာကို ေျဖ ..မတရား လုပ္ေနတယ္ မထင္နဲ႔ ..မင္းလို တိုင္းျပည္သစၥာေဖါက္တေကာင္ကို ဒီထက္ေတာင္ လုပ္သင့္ေသးတယ္”

ႀကီးမားတဲ့ လက္သီးဆုတ္ႀကီးေတြကို ခင္ေမာင္သိန္း ၾကည့္ၿပီး လန္႔ေနသည္။ တိုင္တာကေနာက္ ... အခု သူနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတာက အရင္။

“လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ … .မတ္လ ၃၀ရက္ေန႔မွာ အိႏိၵယ ႏိုင္ငံ နယ္စပ္ မိုးေရး ကေန ျမန္မာဘက္ တမူးၿမိဳ႕ကို ကူးလာတယ္ … ဧၿပီလထဲ.. တိတိပပဆိုရင္ ဧၿပီလ ၃ရက္ေန႔မွာ မံုရြာၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာတယ္ ..အက်င့္ပ်က္ ၀န္ထမ္းေတြေငြယူၿပီး လုပ္ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံသားကဒ္နဲ႔ ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာတယ္ ...ရန္ကုန္က တာေမြရပ္ကြက္မွာ ေနၿပီး ..သံတိုသံစ ေရာင္း၀ယ္တဲ့အလုပ္ ဘန္းျပၿပီး ..တိုင္းျပည္ထဲ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေရးကို ထိပါးေစမဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ တခုၿပီးတခု လုပ္ေတာ့တာဘဲ ..မင္းကို ဒို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီ ...မင္းေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေကာင္ေတြ ရွိေနလဲဆိုတာ သိခ်င္လို႔..ႀကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔ လွန္ထားတာ ..အင္း ..လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ရက္က မင္း ထလုပ္လိုက္တဲ့ ဟာက ႐ုပ္ဆိုးလြန္းတယ္ ..မင္း ..အခု လုပ္ခဲ့တာေတြ အားလံုး ခ်ေရး ..အမွန္အတိုင္း ေရး ..မင္းတိုင္ေတာမွာ ေၾကာက္ရင္ ဒီအလုပ္ ေတာင္ လုပ္မစားေတာ့ဘူး ..ငါ့နံမည္..တေဇာက္ကန္း..ရဲလြန္း … .”

လူထြားႀကီးရဲ႕ အသံက မာေက်ာသည္။ သူ႔စကားကိုနားမေထာင္ရင္ တကယ္ေဆာ္မဲ့ပံု။ လူထြားႀကီး ေပးတဲ့ စာရြက္နဲ႔ ေဘာလ္ပင္ကို အလိုလို လွမ္းယူမိရသည္။

“ေရး..မင္း ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ အကုန္ေရး...ကြင္းတိုက္တာလဲ ေရး...ဖါခ်တာလဲ ေရး ..အဓိကက မင္း လုပ္ခဲ့တာေတြ ေရးဖို႔ဘဲ တရား႐ံုး ေရာက္လို႔ မင္းေရွ႕ေနက ရဲေရွ႕အစစ္ခံခ်က္..သက္ေသခံ မ၀င္ဘူးလို႔ မင္းေျဖာင့္ခ်က္ကို ဖ်က္လဲ ငါက ေသာက္ဂ႐ုမစိုက္ဘူး  အဓိကက မင္းလုပ္ခဲ့တာေတြ အားလံုး ေရးခ်..ဒါဘဲ..နက္ဖန္ မနက္ ေစာေစာ..ငါ ရီပို႔တင္ရမယ္ ..မတင္ႏိုင္ရင္ မင္းေၾကာင့္...ငါ အေထာင္း မခံရခင္ မင္းကို ငါ အရင္ေထာင္းမယ္ ၾကားလား ..”

ခင္ေမာင္သိန္း သူ႔ လက္သီးဆုတ္ႀကီးေတြကို လန္႔ေနသည္။ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူလူထုကို ဗံုးနဲ႔ခြဲရဲေပမဲ့ သူ႔ကို ႏွိပ္စက္မွာေတာ့ ေၾကာက္ေနသည္။

မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး

ျမန္မာဇယားေလး






မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး

အေၾကာတင္းအေရထူ

ဘယ္ကလဲေတာ့ မသိဘူး ေမးလ္ထဲ ေရာက္လာလို႔ ပါ....
မိမိႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္... မိမိတင္လိုသည္မ်ားကိုလည္း royalbigcat2013@googlemail.com သို႔ ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္.. .comment ေရးသြားခ်င္လ်င္ no comment သို႔မဟုတ္ comment ကို ကလစ္ပါ.. Blogger ေၾကာင္ၾကီး